Manitou / Wolf

Manitou is een Fins gezelschap dat erg goed naar Megadeth heeft geluisterd. Opvallend is de vocale gelijkenis van zanger Markku Pihlaja met Dave Mustaine in sommige nummers. Mustaine heeft toch geen doorsnee stemgeluid, maar behalve de zanglijnen van Mustaine heeft Pihlaja ook de nasale uithalen, het geknepen stemgeluid en het vibrato á la Mustaine perfect onder de knie. Ook muzikaal is het menigmaal Megadeth wat de klok slaat: hakkende riffs in een machtige productie en solo's met de snelheid van het licht. Op andere songs is er een gelijkenis met die andere Grote Melodieuze Metalband, Savatage ten tijde van Zak Stevens. Hoewel er dus geen nieuwe paden worden bewandeld, blijft het door de zeldzaam strakke uitvoering en de uitstekende productie een buitengewoon prettig album om naar te luisteren. Het grootste pluspunt van dit Manitou is wel dat ze ook de aandacht vast weten te houden wanneer het tempo wat omlaag gaat. Je hebt niet het idee dat, zoals zo vaak bij andere bands in het genre, het tempo alleen even wordt ingehouden om het volgende stuk hak- en beukwerk beter te laten uitkomen, zeg maar. Juist in die langzamere stukken hoor je hoe goed dit Manitou eigenlijk is. Liefhebbers van het betere melodieuze metalwerk zullen aangenaam verrast zijn.

Wanneer ik op de site van het Zweedse Wolf kom, krijg ik een schermpje met de tekst 'So you’re using Netscape? Well, now’s the time to change. Download Explorer here. It’s free, and shares it’s name with a really cool guitar', waarna ik niet meer verder kan. Afgezien van het feit dat ik met Opera over de woelige baren van het internet surf, kan ik er met mijn pet niet bij dat je als band je site voor gebruikers moeilijk of niet toegankelijk maakt. Wil je nou dat mensen op je site komen of niet? Het is te hopen dat ze hier goed voor betaald worden, want in hun genre is het al een hele klus om uit de kosten te komen. Wolf speelt namelijk heavy metal van de oude stempel, in het straatje van Iron Maiden en - daar zijn ze weer - Megadeth: voortdenderende drums, killerriffs, snelle solo's en vooral een sirene als zanger. Muzikaal zit het allemaal prima in elkaar, maar tegelijkertijd verrast het geen moment. Been there, done that. Voornamelijk voor de pure NWOBHM-fans, zullen we maar zeggen.

Als ik het zo lees (luisteren waag ik maar niet), is het juist de bedoeling je de website niet kunt bekijken. Old skool is old skool. En in 19spandex was er geen internet. Dus!

Zeg er het uwe van...