Needle And The Pain Reaction - Pheromone

Er was een tijd dat ik de trotse bezitter was van een munten-, postzegel- en stickerverzameling. Er was een tijd dat het leek alsof elke Belg bij geboorte een instrument in zijn wieg leerde bespelen, zo hoog was de kwaliteit van de releases. Er was een tijd dat ik elpees kocht voor hun prachtige hoezen. Er was een tijd dat het meedoen van bepaalde artiesten garant stond voor weer een fijne release. En dan is er Needle And The Pain Reaction. Het Gentse rocktrio met in hun geledingen Peter de Bosschere (An Pierlé & The White Velvet), Lucce Waegeman (o.a. ex- Starfighter) en Wim Deliveyne. Zij leveren op het label Kinky Star van Danny Mommens (Viva la Fête) hun tweede album af genaamd Pheromone. Muzikaal te omschrijven als Smashing Pumpkins meets Pavement meets Dinosaur Jr, maar dan anders: ahum. Een album dat het theoretisch allemaal zou moeten hebben voor een groot muziekliefhebber als ik. Ik heb echter nooit een band gezien die hun naam zoveel eer aan deed, Needle And The Pain Reaction. Alsof een geliefde een mes dwars door je hart steekt: De nummers zijn te simpel en voorspelbaar, het gitaarwerk is beperkt en uiteindelijk domweg vervelend, het geheel klink bovendien als een (rammelende) demo ondanks dat middelen niet geschuwd zijn door het inschakelen van producer David Vella (o.a. Rammstein) en de zang is na een paar nummers ronduit irritant. Het enige leuke is de getekende hoes en de bijgeleverde sticker. De vraag is dan ook waar mijn stickerverzameling eigenlijk gebleven is.

Zeg er het uwe van...