Slamer - Nowhere Land

Ik word echt schandelijk verwend de laatste tijd. GPS en NE1 kwamen ongeveer tegelijkertijd binnen en draaien overuren. Maar nog meer uren maakte Slamer's Nowhere Land in mijn cd-speler. Slamer? Mike Slamer, van Streets en Seventh Key? Die ja. Seventh Key was het bandje van zanger/bassist Billy Grier, met Slamer als gitarist en Terry Brock (The Sign, ex-Strangeways) als achtergrondzanger. Het drietal werkt hier weer samen, maar nu is het Slamers band, is Terry Brock de zanger en doet Grier de nodige achtergrondzang. Seventh Key's Live in Atlanta was een prachtig album, maar - sorry, meneer Grier - dit steekt er met kop en schouders bovenuit. Nou is dat ook niet zo verwonderlijk, want dit album is beter dan de meeste albums van dit jaar. Of het nu het overdonderende "Nowhere Land" is, het van kamerbrede vocalen voorziene "Strength To Carry On" of de powerballad "Jaded", Slamer heeft elf songs geschreven die je rustig als haute cuisine kunt omschrijven. Met als ingrediënten prima composities met ijzersterke hooks en refreinen en voor de uitvoering een smakelijk sausje dat nog het meeste weg heeft van stevige Journeysaus met fraaie symfonische accenten en hier en daar bombastische intro's. Dat Terry Brock dan ook nog als kers op de taart de sterren van de hemel zingt, maakt dat dit album rechtstreeks mijn jaarlijst in dendert. Het is flink dringen in die lijst, maar deze gaat het eind van het jaar zeker halen.

In mijn jaarlijst samen met Cannata en Zeno! Zeer goed album, ongelooflijk, het is toch nog mogelijk een dergelijk geproduceerd nieuw album te kopen in dit genre :)

Fantastisch album, wat een fenomenaal koorwerk en de melodieen krijg ik al weken lang niet uit mijn hoofd.
Nee ik mis de radio echt niet!!

Zeg er het uwe van...