The Answer - Rise

Toen in de Britse media de superlatieven over The Answer niet ophielden, werd ik wat wantrouwend. Slecht trekje van me, dat weet ik, maar mijn eerste gedachte was dat er zeker een Engelse tegenhanger van Wolfmother moest worden gevonden. Dat valt gelukkig erg mee. The Answer - Ieren, maar dat zijn geen Britten zoals Almeerders geen Amsterdammers zijn - haalt de inspiratie net zoals Wolfmother uit het begin van de jaren zeventig, maar klinkt daarbij eerder als de Black Crowes en Thunder. Overeenkomsten met Wolfmother zijn er dus genoeg, maar ze klinken duidelijk anders. Zanger Cormac Neeson is daar overigens voor een belangrijk deel debet aan, want hij klinkt regelmatig als het rauwere broertje van Robert Plant - of misschien moet ik gezien het leeftijdsverschil eerder van een onechte zoon spreken. Ook elders waart de geest van Led Zep rond: in het gitaarwerk, maar misschien meer nog in de drums. Nee, de originaliteitsprijs gaan ze niet winnen. Maar u snapt dat ik dat als gerontorocker ook niet per sé noodzakelijk vind. Integendeel, ik lust er wel pap van! De productie is lekker rauw en in your face gehouden waardoor je soms het idee krijgt dat de gitarist maar drie meter van je vandaan staat. Luister maar eens naar "Memphis Watch", een heerlijk lome blues. Of naar "Be What You Want", met dat onweerstaanbare orgeltje. Of naar "Preachin'", met die heerlijke slidegitaar en gospelzangeressen op de achtergrond. Ach, weet je wat, luister 'm maar helemaal. Want voorzover er overeenkomsten met Wolfmother zijn, zijn het alleen de goede. Als dit een hype is, dan is het wel een verdomd lekkere.

Deze staat bij mij dan ook al een paar weken hoog om de playlist. Inderdaad niet verrassend, maar ooooh wat issie mooi...

Zeg er het uwe van...