The Mountain Goats - Get Lonely

Hoe groot is de geldingsdrang van de gemiddelde stukjesneuzelaar hier op File Under, zo vroeg ik mij af. Heel groot, zo vermoed ik. Want waarom zou een verstandig mens zich er anders toe geroepen voelen het ene na het andere kolderieke stukje met zijn of haar mening over een plaat uit te spugen en daar nog trots op te zijn ook. Ik zal het u bekennen: ik heb geen enkel idee. Ooit dacht ik het even te weten maar het antwoord ben ik kwijt. Een vraag waarop ik het antwoord wél denk te weten is de volgende: hoe groot is de ellende waarin John Darnielle zich graag stort en waarin hij zich zo graag rondwentelt als een klein roze varkentje? Mijn antwoord daarop is: Heel Groot. Met hoofdletters. Want John heeft al zoveel ellende meegemaakt dat er in mijn platenkast al acht cd's staan vol met zijn rottige exen, dode stiefvaders en andere ellende. En dan heb ik maar een fractie van de beste man zijn hele ouvre. En het houdt maar niet op want kennelijk heeft John naast zijn Hele Grote ellende ook nog eens de geldingsdrang van een gemiddelde File Under stukjesneuzelaar. Zodat hij nog maar eens een cd vol met ellende gemaakt heeft, Get Lonely. Maar helaas, al die ellende heeft er schijnbaar voor gezorgd dat er iets geknapt is bij mijn vriend Darnielle. Hij lijkt namelijk besloten te hebben dat alle ruwheid, alle dingen die zijn vorige platen zo meeslepend maakten dat ik maar niet wilde stoppen met luisteren overboord moest en dat hij voortaan mooie, gladgeproduceerde platen wilde maken. Platen vol met dezelfde ellende als altijd maar het raakt me niet meer. Er klopt iets niet meer, ik geloof het niet meer. Ik wil geen gladgeproduceerde plaat van The Mountain Goats. Ik wil rauwe ellende. En wel nu.

En toch is Half Dead een alleraardigst nummertje.

Zeg er het uwe van...