Tilly & The Wall - Bottoms of Barrels

Het is zaterdagmorgen. Mevrouw Storm vindt dat ze wat aan haar conditie moet doen en vlucht daarom tegenwoordig voor dag en dauw de deur uit op een paar hardloopschoenen. En dus zit ik thuis, met de Jongedame en Junior. Ze willen graag knutselen en eigenlijk vind ik dat wel best. Dus we slepen alle knip-, plak- en tekenspulletjes naar de grote keukentafel en ze gaan aan de slag. Het is al snel een grote bende. De Jongedame is heel goed in snel vellen papier vol krassen, Junior probeert echt mooi te kleuren en te knippen. Ik fröbel ondertussen wat op de laptop. Alle drie hebben we een goed humeur. We luisteren namelijk gedrieën naar de nieuwe cd van Tilly and the Wall en dan krijg je dat. Ik heb Bottoms of Barrels al grijs gedraaid de afgelopen weken, en ik blijf dol op deze stadsgenoten van Bright Eyes' Conor Oberst. Dat is al zo sinds hun charmeoffensief in Ekko halverwege mei van dit jaar. Nooit gedacht dat ik nog eens als een blok zou vallen voor tapdansende vrouwen, maar het gebeurde echt. Ze zijn wel zo slim om het tapdansen op cd niet te overdrijven en maar het als een volwaardig instrument in plaats van gimmick te gebruiken. De liedjes zijn nog steeds ontwapenend. Ik vind de vergelijking die een collega deze week maakte niet eens zo heel gek. Zij noemde gelijk Bananarama als referentie. Daar zit zeker als de dames samen zingen zeker wat in. Maar dan wel met een meer dan flinke scheut indiepop. Terwijl ik wat zit te dromen meen ik ineens nog meer tapdans uit een rare hoek te horen. Het is Junior, die driftig aan het meestampen is met de muziek op zijn Stokke Tripp Trapp. Het verbaast me niets dat Tilly and the Wall het ook reuzegoed bij kinderen werkt.

Het is allemaal wel veel voller -om niet te zeggen dichtgemetseld- dan hun vorige 'Wild like children'. Misschien wel daarom een slag minder.

Hmmm, geloof niet dat ik het daar mee eens ben Utop.

Zeg er het uwe van...