Het meest bijzondere concert dat ik afgelopen jaar bezocht was dat van het dodenmarsorkest The Dead Brothers: macaber, vol met humor en muzikaal zeer sterk. Vorig jaar was die eer weggelegd voor King Khan en zijn voodoosound, een show die niet minder bijzonder was. Toevallig brengen beide hun albums uit via het Zwitserse label Voodoo Rhythm. Aan het hoofd van dit label staat Reverend Beat-Man die constateerde dat alle leuke bands die hijzelf tijdens de tour ontmoette geen label hadden om hun werk uit te brengen. Als gevolg hiervan ging hij deze zelf maar uitbrengen. Artiesten die bij hem hun werk uitbrengen zijn de eerder genoemde The Dead Brothers, King Khan en verder bands als The Come n' Go, DM Bob en The Watzloves. Deze film (op dvd) gaat over dit label en in het bijzonder over de eigenaar waarbij interviews afgenomen zijn met de bij hem onder contract staande artiesten en de baas zelf. Het geheel geeft een inkijk in de wereld die "primitive rock 'n' roll" heet. Eigenlijk had ik vooraf hoge verwachtingen van deze film, maar nu ik de 115 minuten durende dvd bekeken heb lijkt het toch meer op één grote reclamefilm. Het is een prima inleiding om iets van de uitgebrachte muziek en de artiesten te begrijpen, maar door de korte muziekfragmenten die erin zitten hoogstens leuk om één keer te bekijken en dan in de kast te laten staan. Je kunt je geld dus beter besteden aan al die fijne geluidsdragers die ze uitbrengen of aan één van de optredens van de artiesten, want dat Reverend Beat-Man een goede smaak heeft staat voor mij niet ter discussie.

Volgens mij bestaat er een spotje van Holland Casino - vooruit, ze zijn de eerste keer soms best leuk - met de leuze 'zet niet meteen te hoog in'. In de minimale bio van Posy wordt ook flink ingezet met kreten als 'her-ontdekking van muziek', 'vergeet alle logica en elk cliché' en wordt de luisteraar gevraagd de muziek 'herboren' te laten worden. Nou nou. Poeh poeh. Die lat ligt dan meteen wel erg hoog. Maar ik laat me graag verrassen, dus heb ik het voorlopig alleen online in een gelimiteerde oplage verkrijgbare debuut Flowerspread aan een rebirthing-sessie onderworpen. Gedurende deze sessie kreeg ik het vermoeden dat we hier wel eens te maken zouden kunnen hebben met een bastaard kindje van Kieran Hebden. Net als bij de heer Four Tet plingploingen de tingelmelodietjes en sampletjes alle kanten op terwijl de beats als broodkruimels fungeren om de weg naar huis terug te vinden. Michiel de Boer, de man achter dit project, slaagt er helaas niet altijd in om de spanningsboog strak gespannen te houden. Soms heeft het gebliep meer weg van de irritatiegrens tartende soundtracks van vintage computergames dan het beoogde ontdekkingstripje dwars door muziekland (met de laptop op schoot). Op die momenten kon ik me echter prima vermaken met het verzorgde artwork dat licht geeft in het donker. Hoewel lichtgevende verf natuurlijk verder ook niet echt een ontdekking voor me was.

Ooit stond ik vrijwel iedere donderdagnacht in de Tivoli. Donderdagavond was Pop-O-Matic avond, geen twijfel over mogelijk. Want dan kon je namelijk discodanschen op hippe, nieuwe bandjes. Zo maakte ik daar voor het eerst kennis met "Banquet" van Bloc Party. En met "Hate To Say I Told You So" van The Hives. Die Utrechtse studententijd ligt nu achter me, maar ik weet bijna zeker dat "Monster" van The Automatic, een van de meest fantastische nummers van dit jaar, daar nu gedraaid wordt. Dit is de band die Panic! At The Disco zo heel graag zou willen worden en die het radiovriendelijke gat dat ¡Forward, Russia! laat vallen dankbaar vult. Dat laatste zit hem vooral in de aan een tbs'er op proefverlof denkende toetsenist Alex Pennie. Pennie is iemand die zijn backing vocals niet gewoon zingt, zoals ieder ander gewoon mens, maar ze in de microfoon gilt als een op hol geslagen keukenmeid terwijl Frost op de gitaar rost alsof zijn leven er vanaf hangt. Rustpunten op een plaat zijn voor mietjes, ballads al helemaal. En eerlijk is eerlijk: ze snappen het marketingspelletje prima. Dus speel je live een cover van Kanye West's "Golddigger" en laat je Fatboy Slim een remix maken van "Monster" en "Rockafella Skank". U snapt, de hype in de UK is compleet en inmiddels is Not Accepted Anywhere ook hier op het Europese vasteland uitgebracht. Dus maak uw borst maar nat. Deze verzameling college dropouts uit Cardiff zou zomaar eens heel groot kunnen worden. Monster circuleert al veelvuldig op MTV, en ergens rond april volgend jaar roept 3FM vast dat ze weer een 'nieuw' bandje hebben 'ontdekt'. Zeg niet dat we u niet gewaarschuwd hebben.

Uit het niets. Daar komt Smalts vandaan. Niet alleen omdat het gezelschap tamelijk onbekend is, maar ook omdat zijn muziek - de ideeën, de klanken, de releases - uit het niets lijkt te komen. Twee plaatjes liggen hier ter bespreking, en dat zijn er eigenlijk vijf. Drie cd's en twee dvd's. Nevelglans en De Rijpe Sterren. En hoewel de tweede later uitkwam dan de eerste hebben de twee releases wel iets met elkaar te maken. Met het zoeken naar gedichten die op muziek gezet konden worden, bleek er wel erg veel materiaal van Louis Lehmann bruikbaar. Die verdiende een eigen plaatje, en dat werd De Rijpe Sterren. Op Nevelglans teksten van Hendrik Marsman, Gerrit Achterberg, Nina Targan Mouravi - Russisch! - Jan Arends, Adriaan Morriën, Hugo Claus, Willem Kloos, en Smalts' Wim Dekker zelf. Geen nieuw concept, gedichten op muziek. De vraag is dan ook of Smalts daar goed aan doet. Het muzikale resultaat op Nevelglans is indrukwekkend. Minimalistische soundscapes, elektronische experimenten, en sferische, beeldende melodieën. De teksten zijn welgekozen; het zijn niet alleen niet de minste dichters die een plek veroverd hebben, ook lijken de teksten zo nu en dan binnen de muziek te vallen alsof ze nooit anders deden. Dat is lovenswaardig, maar helaas niet vaak genoeg. Smalts geeft op Nevelglans een wending aan de combinatie poëzie en muziek die te prijzen valt, ware het niet dat deze combinatie toch nog steeds geforceerd overkomt. De dvd met de documentaire over Jan Hanlo, gemaakt door kleindochter Barbara Hanlo, is geweldig, maar daar heeft Smalts niet veel mee te maken.

Op De Rijpe Sterren speelt Louis Lehmann de hoofdrol. Deze dichter lijkt inmiddels een weinig bereikbare man - getuige ook Spinvis' poging hem voor Ja! langer dan een paar minuten voor te laten lezen - maar op de dvd zit hij als aimabel staatsburger bij Hanneke Groenteman aan tafel, ooit in de De Plantage. De teksten die Lehmann achterliet zijn er niet veel, maar Smalts heeft de mooiste uitgekozen. Op deze cd is Smalts minder experimenteel en lijkt het gezelschap meer Spinvis en consorten - André Manuel, De Kift - te volgen dan echt nog elektronisch en nieuw bezig te zijn. Dat heeft alles met het toevoegen van tekst te maken, die ook hier niet per se bedoeld is voor de muziek. Niet kunnen zingen en toch tekst willen toevoegen is een ziekte van Nederlandse artiesten die niet kunnen zingen: Spinvis. Dat gééft op zich niets, maar het is wel zo, dat daardoor meer van hetzelfde op het plaatje lijkt te staan. Toch is ook De Rijpe Sterren een pluim waard. De durf en het lef waarmee deze cd (en cd met door Lehmann geïnspireerde muzikanten en een dvd met Lehmanbeeld) gepresenteerd worden zijn groot, en alleen daardoor verdient dit plaatje, zowel als het vorige niet alleen aandacht, maar ook interesse van de in Nederlandstalige experimentele popmuziek.

Hallo Erik,
Bedankt voor je briefje van vorige maand en natuurlijk vooral voor je nieuwe cd. Het duurde schandalig lang voordat ik tijd had om je een briefje terug te schrijven. Dat krijg je er van hè, gezin, huis en dan nog zo'n tijdvretende site erbij. Het is ook een beetje je eigen schuld hoor, dat het zo lang duurde. Als een band of artiest zo'n handgeschreven briefje meestuurt met een cd-tje, maakt dat het altijd een stuk persoonlijker en voel ik me min of meer gedwongen er eens goed voor te gaan zitten en terug te schrijven. Daar heb ik rust in de kont voor nodig en die is er zelden. Maar genoeg gezeur over mij, het gaat hier immers over Iwan, je nieuwe cd. Het is me wel weer een avontuur zeg, dat je beschrijft in het boekje. Die bijna honderd jaar oude door een vriend uitgeleefde schuit die je gerenoveerd hebt, en waar je een jaar lang mee rondgezworven hebt als een waterzigeuner op zoek naar een plaatsje waar je wel mocht liggen; nergens dus. Op die manier kwam de inspiratie voor liedjes als vanzelf, blijkt wel uit de teksten. In "Troubles" hoor je goed dat je de wanhoop nabij was als je tot de conclusie komt dat je geen zigeuner bent. Of hoe je de saxofoon met de motor van naar ik aanneem Iwan zelf combineert. Het klinkt als een afscheid en zal niet voor niets de cd afsluiten. Hoe krijg je het overigens voor elkaar om zo'n mooi geluid vast te leggen op vier sporen in een boot? Ik hoor behoorlijk wat demo's en andere zooi van muzikanten die waarschijnlijk een oneindig aantal sporen tot hun beschikking hebben, maar er geen pest mee doen. Of misschien wel teveel, weet ik het. Het zal de beperking wel zijn die je tot meester maakt, want zoveel is me wel duidelijk: je nieuwe cd is wederom een meesterwerk vol zwaarmoedige akoestische blues. Ik begrijp dat je ondertussen in een flatje woont. Ik hoop maar dat je daar de blues niet zult verliezen en dat het leven binnen stenen muren net zulke mooie liedjes zal opleveren als op Iwan. Ik heb er namelijk wederom heel erg van genoten.

Bedankt,

Storm

Een te late reactie van mijn kant, een nat wegdek en een voorligger die plotseling remt, meer is er niet nodig om met zo'n 20 km per uur met ons mobiel op het vehikel dat voor mij rijdt te knallen. De schade valt volgens de mijnheer van de garage mee, maar ik vind het veel geld. En gelegen komt het al helemaal niet. Thuis gekomen zet ik Hearing Voicst In A Beer Commercial Makes Me Wanna Get Drunk -geweldige titel trouwens- van Boutros Bubba maar weer eens op. Dit album van een band die voort is gekomen uit Quarles van Ufford maakt deel uit van twee albums die de platenmaatschappij Narrominded voor ons op een cd gebrand heeft. Ik kon de juiste woorden er tot op heden niet vinden. Nu zie ik echter licht. De snoeiharde gitaren waar menig metalband zich niet voor zou schamen openen op "A Year In Gong Therapy" het geheel. Ze passen prima bij de agressie die in mij zit, want jemig wat ongelooflijk stom was dat. Er is echter niets meer aan te doen. Aan de beleving van de vier nummers wel. Ze zijn lofi, waarschijnlijk door het kleine budget, opgenomen, maar de energie die vrijkomt is enorm om het vervolgens in tot rust te laten komen. De andere uitgesponnen nummers kennen ook een sterke contrast tussen ingetogen en hectiek. Hectisch zoals in mijn hoofd nog wel, maar de gitaar-, drum- en zangpartijen zorgen ervoor dat het in mij weer een beetje rust optreedt. Fijn dat er zulke muziek uitgebracht wordt, en is zelfs gratis -jawel gratis!- te downloaden is.

Een laken van een heel ander pak, maar dus op hetzelfde label verschijnend -en hoera, ook weer gratis te downloaden- is Postcards van Hydrus. De twee Amsterdammers Herman Wilken en Almer Lücke brengen vijf elektronische postkaarten uit die een voorbode zijn voor een volledig album. Hydrus probeert je mee te nemen met hun experimentele ingetogen instrumentale sound op een uiteraard elektronisch ritme naar een andere wereld. Een wereld die er gelukkig ook is, maar die eigenlijk een beetje aan mij voorbij gaat. Eigenlijk ben ik -naar ik vrees- toch meer analoog, meer fiets dan auto als u me begrijpt. Zeker na vandaag.

Dat White Magic in een adem genoemd wordt met Joanna Newsom is omdat ze op hetzelfde platenlabel zitten en allebei traditionele folkmuziek in een modern jasje stoppen. De vergelijking houdt voor een groot deel hier ook meteen op, maar bijzonder is wel dat beide Amerikaanse vrouwen de nieuwe folk allebei een heel andere richting in duwen. Waar Newsom haar breekbare liedjes met harp zo flinterdun mogelijk presenteert en haar stem nergens echt laat schreeuwen om, laten we zeggen, de stilte te laten spreken, heeft Mira Billotte haar stem nodig om haar liedjes overeind te houden. De stem die in de laagte overigens wel wat weg heeft van die van Nico. Haar composities zijn constante herhalingen van een thema, die bestaan uit loops en lijken op sommige momenten devote mantra's, waar alleen de stem verandering in brengt. Simpele pianomelodieën gecombineerd met hier en daar wat percussie, gitaar en sitar zijn niet het belangrijkste van deze plaat, waar tempowisselingen en, zoals gezegd, Billottes stem dat wel zijn. Echter, de bijna hypnose waarin je je tijdens het luisteren kunt wanen, houdt op zodra de plaat is afgelopen: er blijft, net zoals met een echte hypnose, niets hangen. De vreemde arrangementen - jazz, Afrikaans, Aziatisch en ergens ook nog wel rock - lijken bijzonder, Billottes stem ís bijzonder, maar na de laatste track is er niets van over en heb je het gevoel voor de gek te zijn gehouden. Ik voelde me bij de neus genomen: bijna had ik een stokje wierook gebrand en u moet weten, als ik ergens een hekel aan heb...

*The Rose Gives Honey to the Bees, schilderij (klik, klik, klik) en gevelsteen in Amsterdam!

Mijn zorgvuldig samengestelde en glimmende CD-kast is voor veel vrienden en toevallige passanten altijd erg aanlokkend. De meeste mensen (mannen) staan een minuut of twee nadat ze zijn binnengekomen al lustig de schijfjes te bekijken en verbazen zich over de flinke hoeveelheid en het aantal artiesten waar ze nog nooit van gehoord hebben. Stoer vertel ik dan over File Under en over alle obscure muziekjes waar ik mee in aanraking kom door het schrijven van stukjes. Dat hoort men dan even aan en grijpt vervolgens toch naar de CD's die wat bekender zijn. Het valt mij dan vaak op dat er nooit meer iemand omkijkt naar de stapel nu-metal plaatjes die toch goed vertegenwoordigd is. In geen jaren is Limp Bizkit, Korn, Coalchamber of Crazytown uit het hoesje geweest, terwijl dit vroeger toch wel anders was. Ook ik heb de interesse in deze bands totaal verloren, ook in hun oude werk, en voel nooit meer de drang om hard mee te schreeuwen met "Break stuff" of "Freak On A Leash". Het zal wel met de tijdsgeest of iets dergelijks te maken hebben. Des te vreemder dat het Canadese Dead Celebrity Status met Blood Music anno 2006 toch wordt uitgegeven in Europa. Op de CD ontbreken weliswaar de harde gitaren, maar qua sfeer en spierballenuitstraling heeft het het "nu" stempel compleet op zich staan. Blijkbaar brandde het nu-vuurtje toch nog een beetje in mij, want het album maakt een geweldige indruk op me. Met een lijst gastbijdragen (Josh Stone, Dave Navarro, DJ Lethal) om van te kwijlen is de groep er perfect in geslaagd om een soort combinatie te maken tussen het oude werk van Eminem en de kracht van nu-metal, zonder daar een gitaar of laag gestemde bas voor nodig te hebben. Nu-hiphop, dat is de term die de lading het beste dekt. Heeft iemand die al geclaimd?

Oei, tijd vliegt echt. Ik was namelijk aan het mopperen, in de veronderstelling dat Depeche Mode - net als U2 op dit moment doet met U218 Singles - echt bizar snel na hun vorige twee singles verzamelaars alweer een nieuwe verzamelaar uitbrengt. Daarin was ik behoorlijk abuis. De twee vorig verzamelaars stammen namelijk alweer uit 1998 - wat op zich logisch is met titels als Singles 1981-1985 en Singles 1986-1998, maar dat terzijde. En in bijna tien jaar tijd is er alweer een nieuwe generatie die nodig op de hoogte gebracht dient te worden van de muziek van deze Britten. Want het staat wat mij betreft buiten kijf dat de invloed van Depeche Mode op het synth pop genre (en eigenlijk überhaupt wel op popmuziek in het algemeen) extreem groot is. Hun oeuvre is na alweer ruim vijfentwintig jaar ondertussen zo omvangrijk dat de hoogtepunten zich met geen mogelijkheid op één cd laten proppen. Je zou deze Best Of... dan ook best een Introduction to... kunnen noemen, want alle krakers die Depeche Mode gehad heeft in de afgelopen kwart eeuw staan namelijk wél op deze cd. Wat ik vooral treffend vind, is dat de oudere tracks uit de jaren tachtig totaal niet uit de toon vallen bij de tracks uit deze eeuw en voor mijn gevoel nu zo weer hits zouden kunnen worden. Ik zie althans een nummer als "Personal Jesus" zo weer de top 40 in rollen. Of ligt dat aan mij en gaat de tijd daadwerkelijk te snel voor mij?

Laten we eens wat anders weggeven dan cd's! Goodies zijn óók koel om te krijgen natuurlijk. Jammer dan, ze zijn al weg!

Van de eerste tot de laatste noot op dit album zie je stoffige wegen door een desolaat landschap voor je. Eindeloze stukken woestijn waarin niets meer te zien is dan een enkele stofwolk van een passerende auto. Het landschap wordt slechts hier en daar onderbroken door een tankstation dat zijn laatste verfbeurt zo'n dertig jaar geleden heeft gehad. Van leven kun je hier eigenlijk bijna niet spreken. De monotonie moet immers bijna verpletterend zijn. Je moet je bijna "Disconnected" voelen, zoals Hainloose dat noemt op het nieuwe album Burden State. Hainloose roept op zo'n sfeer van monotonie op in desert rock á la Kyuss en Fu Manchu. Zo nu en dan hoor je ook wat southern rock en blues voorbijkomen, zoals ZZ Top dat in zijn bluesy dagen ten gehore bracht. Verrassend genoeg is het meest bluesy deuntje "Proud of my doom" getiteld. Op dit album is goed te horen dat al die stromingen uit dezelfde bron komen, want het ligt hier allemaal erg dicht bij elkaar. Maar wat belangrijker is, het blijft een album lang gevarieerd. Een lekker ruige stem, rotsvaste drums en bas en een gitaar die daar stevig vervormd overheen gaat. Het voldoet aan alle stijleisen voor het genre, maar weet de valkuil van de gemakzuchtige Sabbath- of Kyuss-imitaties te vermijden. Dit is desert rock zoals alleen echte Amerikanen die kunnen maken. Toch? Nope. Hainloose komt uit Duitsland. Dat kan maar tot één conclusie leiden: Duitsland moet ook ergens van die stoffige woestijnen hebben.

Gefeliciteerd! Ja, ik heb het tegen jou. Je hoeft namelijk niet meteen mee te doen aan de Grote Prijs van Nederland om zelf iets te winnen. De reden dat ik een stukje over deze cd met de titel Grote Prijs van Nederland Finales bovenop de stapel heb gelegd is niet alleen dat de finales reeds op 9 december in Amsterdam in Paradiso en Melkweg plaatsvinden, maar ook dat er iets te winnen is op File Under. Eigenlijk weet ik op het moment dat ik dit schrijf niet eens wat, maar ik heb zo'n vermoeden dat het hier gaat om deze cd die naar ik inschat in beperkte oplage verkrijgbaar is. Hierop staan achttien nummers van evenveel finalisten in de categorieën Pop/Rock, Hiphop/RnB en Singer/Songwriter. Ooit was de Grote Prijs één grote vergaarbak, maar er is sinds enkele jaren een verdere verdeling gemaakt. Ik ben echter blij dat ik niet in één van de jury's zit. De categorie Pop/Rock is namelijk nog steeds erg divers, zodat het nog steeds appels met peren vergelijken is. Maak maar eens een vergelijking met argumenten tussen bijvoorbeeld emorock, pop met hiphop-invloeden en gitaarpop. In de categorie Singer/Songwriter ligt de stijl wat dichter bij elkaar, al zijn ook hier uiteenlopend van jazz en blues tot country. En dan is er nog de categorie Hiphop/RnB, maar daar heb ik weinig mee. Ik laat een oordeel hierover dan ook maar even achterwege. Als je meer over de finalisten wil weten dan kun je op de website met de naam van de hoofdsponsor de tracks van deze cd horen en bovendien op je favoriete artiest stemmen voor de publieksprijs. Al lijkt me één nummer niet alles zeggen over de artiesten in kwestie. Muziek gebracht op een podium is weer hele andere koek.

Deze cd is alleen verkrijgbaar bij de finales van de Grote Prijs, maar wij mogen een handvol exemplaren weggeven van de organisatie. Kijk hier wat je daarvoor moet doen.

Zo nu en dan krijg ik van Storm een dvd in mijn mik gedrukt. Vaak van bands in het genre dat de rest van File Under, op Prikkie, Blizzard en ik na, nog met geen tang aan wil raken. Althans, dat roepen ze dan, maar stiekem heeft heel File Under eigenlijk een symphoverleden. Maar dat is dan weer een ander verhaal, waar ik best wel eens smakelijk over wil vertellen als u het bier betaalt. Maar ik speel dat soort dvd’s dus met plezier af. Nu heb ik ook een goedkoop dvd-spelertje, dus veel schade zal de sympho niet aanrichten. Helaas heb ik geen surroundsysteem of andere mogelijkheden om van de volle geluidskwaliteit van een dvd te kunnen genieten. Oké, de dvd-speler loopt over mijn stereo, dus ik hoef het niet alleen met de TV-speakertjes te doen, maar toch. Want ik vermoed dat de meerwaarde van een aantal sympho-dvd’s toch in het geluid zit. Neem nu Live at Belmont van Glass Hammer. Puike dvd, goed concert, ze trekken strijkers en een koor uit de kast en ze spelen een leuke dwarsdoorsnede uit hun oeuvre. Maar je ziet ondertussen een statisch optreden van corpulente kalende mannen die bepaald onwennig voor de camera’s acteren in een te fel belichte theatersetting. Niet bepaald iets om voor de tv te blijven zitten. En dat is best jammer. Want zoals gezegd muzikaal staat het als een huis. Kortom een live-cd, al dan niet in Dolby 5.1, was gewoon beter geweest. Maar al met al zullen de beelden mij er niet van weerhouden om Glass Hammer ooit nog eens live te gaan aanschouwen. Zo goed is het wel. Ik zet dan alleen waarschijnlijk wel mijn brilletje af...

De Faeröer eilanden zijn natuurlijk prachtige eilanden die vooral bekend zijn om hun schapen, haar natuurschoon en om een kwalificatiepoule voor een Europees- of Wereldkampioenschap op te vullen met hun (amateur)elftal. Dat wist u allemaal al natuurlijk. Maar wist u dat ze er ook muziek maken? Dat wordt door sommigen gezien als een goede manier om van die eilanden af te komen en net als hun voorvaderen, de Vikingen, de weide wereld in te trekken. Týr doet een goede poging dit ook te doen en slaagt hier aardig in. Het is dan ook niet meer dan logisch dat een band als Týr, vernoemd naar de eenarmige god van de oorlog, maar ook bekend als de god van gerechtigheid, vikingmetal maakt. Ze doen dit wel op een hele beschaafde manier. Zeg maar zoiets als oorlog voeren door middel van diplomatie. Verwacht dus ook geen muzikale slachtpartijen met botte gitaren op hun nieuwe cd Ragnarok. Verre van dat zelfs. Ragnarok begint met een mooi en strak instrumentaal intro. Nu ja intro..., het nummer duurt maar liefst zes minuten. De muzikale raakvlakken waarmee Týr ten strijde trekt, liggen logischerwijs bij de folk-, heavy en symfonische metal. Het geinige is dat Týr niet schuwt om gebruik te maken van hun eigen taal en dat dit ondanks de taal wel de nummers zijn met het hoogste meezinggehalte.

Maar even, een paar maanden, waren we gezegend met MTV2 op de digitale kabel, totdat de heren van de kabelmaatschappij besloten dat een zender met Nederlandstalige meuk beter voor ons was. Maar goed, we hebben toch even kunnen genieten van een zender waar een liefhebber van Britse indie flink aan z'n trekken kon komen. Toch had deze zender ook zo z'n stokpaardjes. The Fratellis zijn daar een voorbeeld van. Ik kan niet narekenen hoe vaak ik het aanstekelijke singletje 'Chelsea Dagger' voorbij heb zien komen. Het maakte in ieder geval nieuwsgierig naar meer. Nu ligt er dan de debuut cd Costello Music van het Glaswegian trio. En ja, ook dit is een vrolijk stemmend plaatje. De jonge honden razen in een 44 minuten door 12 nummers. Denk Arctic Monkeys die in de ketel glamrock toverdrank van Marc Bolan zijn gevallen met af en toe een snufje rockabilly ("Creepin up the backstairs") als smaakmaker. Maar onder al deze voettappende, vuist in de lucht meezingers zit een tweede laag: de teksten. En waar gaan die dan over? Vrouwen natuurlijk! En niet altijd op de meest positieve manier. Waar de Arctic Monkeys subtiel intelligent commentaar leveren op de wereld om hen heen lijkt het The Fratellis meer te gaan om de sex, drugs en rock 'n' roll, met de nadruk op sex. Als dat je niets kan schelen heb je aan Costello Music een prima plaatje dat naadloos past in de trend van brutale Britse indie bandjes die op dit moment floreren. Of The Fratellis genoeg beklijven om de 'heavy rotation' voornoemd tv-station te rechtvaardigen, daar ben ik nog niet uit. Maar ja, daar kan ik toch niet meer naar kijken...

Soms lijken er zoveel gelegenheidsprojecten van Belgische bodem te komen, dat ik er zelf bijna moe van zou worden. Dit album bewijst hoe onterecht dat is. Kennelijk schudden mensen als Rudy Trouvé en Gunter Nagels de liedjes moeiteloos uit de mouw. De hartslag van het exotische ritme wordt verzorgd door bassist Kristiaan "Boss"schaert. Drums blijven volledig achterwege, iets wat opvalt, maar niet wordt gemist. Een uitstekende gastrol is weggelegd voor twee dames van Laïs, die bijvoorbeeld in de opener droogjes "Never Leave You" van Lumidee zingen, terwijl Gunter Nagels zijn uitstekende Tom Waits-imitatie doet. Nog leuker wordt het in de snellere nummers waar de voetjes van de vloer kunnen op kekke klezmerritmes. In "Double Hearted Girl" brengt saxofonist Roel Jacobs een ode aan Orchestra Baobab. Een moment later zitten we dan alweer in repetitieve Lou Reed-sferen, zonder dat de algehele muzikale lijn wordt verbroken. Erg knap. Het beste voorbeeld van die bewering is "Leave Me Alone". Droevige blazers openen het nummer, de zangeressen jammeren de titel, Trouvé bromt mee en net als de melancholie definitief dreigt toe te slaan, zet de bassist een huppelend lijntje in, valt de accordeonist hem bij en kan er alsnog een country-rondedansje worden gemaakt. Hoogtepunten genoeg, zo roepen de klarinet-patronen in "Trash" Yann Tiersen in herinnering. Tot slot nog even kniesoren. De plaat werd live opgenomen, maar het publiek is niet te horen. Vreemd. En na het hilarische slotnummer, over een vliegende olifant, volgen er elf minuten stilte, voor de lallerige bonustrack begint. Een flauw einde van een prima plaat.

"In Nashville maken ze alleen nog de Westlife-variant van country"
"Het wordt waarschijnlijk wel na vijven," zegt de meneer van de platenmaatschappij als ik hem rond half vijf opbel om te vragen waar die gasten van Brakes toch blijven. Want kwart over vier is bij mij nog steeds kwart over vier. Nu al sterallures, denk ik geïrriteerd. En ze klinken nog wel zo pretentieloos en aardig op hun laatste plaat, The Beatific Visions. Maar gelukkig kan de meneer van de platenmaatschappij me gerust stellen. Er waren problemen met de tourbus, waardoor de vier mannen uit Brighton ergens langs een Belgische snelweg stil hadden gestaan. "Maar ze zijn onderweg."

Al sinds ik het weet ben ik zo blij als een bijtje dat in de lente voor het eerst weer de korf uit mag om honing te gaan scoren bij vers ontloken bloempjes: Ben Folds komt naar Nederland voor een concert op 30 januari in de hoofdstedelijke poptempel. Eindelijk! Lange tijd dacht ik dat het er nooit van zou komen. Zelfs het oprichten van een Ben Folds Society waar je een petitie kon tekenen om Folds over te halen op te treden in jouw land leek geen zoden aan de dijk te zetten. Ik heb dan ook meerdere keren op het punt gestaan om kaarten te gaan scoren voor een concert in het buitenland, maar hikte telkens weer tegen de kosten aan die met zo'n tripje gepaard zouden gaan. Maar nu hoeft het dus niet meer en daar ben ik héél blij mee.

Iets minder blij ben ik met Supersunnyspeedgraphic, The LP. 'Eh pardon? En net was je nog zo blij als bijtje en zo', hoor ik u denken. Ja, inderdaad, klopt helemaal. Maar deze cd voelt als een soort van sigaar uit eigen doos. Als devoot aanhanger had ik de slechts via internet en in gelimiteerd aantal verschenen EP's van Folds en digitale downloads natuurlijk allang in mijn bezit namelijk. Maar nu heeft die piemelfrans besloten dat iedereen de mogelijkheid zou moeten hebben om de liedjes in zijn bezit te hebben. Inclusief hijzelf voor onder zijn koffietafel.. Op Supersunnyspeedgraphic, The LP staan niet alle liedjes van de EP's, maar een selectie ervan die hij cd-rijp (Dotted t's and crossed i's, zoals hij zelf noemt) heeft gemaakt. Dus nu kunt u ook genieten van de maniakale cover van "Get Your Hands Off My Woman", de eigen draai die Folds geeft aan Cure's "In Between Days" en vooral ook het fraaie "Adelaide". Jammer voor u is wel dat de gecensureerde versie van Dr. Dre's "Bitches Ain't Shit" er niet op staat, en de normale wel. Die gecensureerde is namelijk hilarisch.

De simuze zwol aan tot grote proporties om vervolgens vernietigend toe te slaan. Het klinkt best gemeen dat woord: simuze. Als je het echter in een zoekmachine intik dan zul je zien dat het woord Simuze in deze context grote onzin is. Het is namelijk een organisatie die een commune (ook al een eng woord) wil zijn van muzikanten en muziekliefhebbers, waarbij de muzikant zijn muziek uploadt en die onder onder een Creative Commons-licentie gratis verspreidt: een bewust alternatief voor Buma/Stemra. Om aandacht te trekken is er nu een gratis verzamelaar te downloaden, getiteld Spread The Love. En aan het verspreiden van de liefde willen we graag aan meewerken. Nu is de cd als verzamelaar op zich voor mij minder interessant, omdat de gespeelde muzieksoorten erg divers zijn: reggae, emo, rock, jazz , nederhop en post-rock om maar eens wat te noemen. Het geeft echter wel aan dat Simuze een brede basis is om veel muziekliefhebbers van diverse stromingen te gaan bedienen. Ik als rockliefhebber koesterde al de hier bekende bands We vs. Death (waarvan bassist Marten Timan de mede-oprichter van Simuze is) en Excon, maar ik ga me zeker eens verdiepen in de voor mij nieuwe ontdekkingen What about Joshua, Sickboys and Lowmen en The Walt. Nu wil het toeval dat er ook een promo van deze laatste band binnenkwam met de titel Song Promo. Nu heb ik in mijn leven veel promo's in mijn hand gehad die vaak van bedenkelijke kwaliteit zijn. Achter The Walt zitten echter bandleden die elkaar kennen van We vs. Death (daar zijn we weer), Kismet, Stellenbosch en Dawn of Awakening en genoeg ervaring en kwaliteit hebben om er iets veelbelovends van te maken. Het resultaat houdt het midden tussen emo, new wave en post-rock en is hier en daar zelfs dansbaar. De vier tracks zijn voor iedereen met een computer gratis te beluisteren. Er wordt gewerkt aan een split-EP en hun debuutalbum moet volgend jaar ergens verschijnen. Ik wacht in spanning af op het moment dat zij hun baby's op de wereld zetten.

Natuurlijk moest ik er even aan denken. Wijlen drummer Paul Hester komt op het podium immers over als het prototype olijke lolbroek waarvan je 'het nooit had verwacht'. Met name tijdens de bloedstollende uitvoering van het magistrale "Hole In The River", dat nota bene over zelfmoord handelt ('Dreaming of glory / Miles above the mountains and plains / Free at last'). Het is echter niet het enige moment op het eindelijk - tien jaar na dato! - op dvd en dubbel-cd verschenen Farewell To The World concert waarbij de brok in de keel niet meer met een flinke slok wijn valt weg te spoelen. Het wonderschone, over de volle breedte uitwaaierende "Fingers Of Love" of de publieksparticipatie bij de toepasselijke afsluiter "Don't Dream It's Over" bijvoorbeeld. Neil Finn schrijft nu eenmaal liedjes die je raken. Regelmatig kreeg en krijgt de muziek van Crowded House het denigrerende label 'kampvuurmuziek' toebedeeld. Uiteraard, de meerstemmige zang en het feit dat de liedjes op alleen een akoestische gitaar fier overeind blijven, maakt ze nogal kampvuur-fähig. Live speelde de band het materiaal altijd een tandje steviger. De een zal het zonde vinden dat hierdoor de verfijnde details in de arrangementen ontbreken, de ander (ik dus) is juist blij met dat extra stukje pit en het losse spel. De band moet wel even op gang komen. In het begin staat vooral Neil Finn wat onwennig op het podium. De blik in zijn ogen verraadt dat het feit dat dit het allerlaatste concert van de band was hem parten speelt. Het interview met de frontman op de dvd met extra's leert ons dat hij twijfelde of een afscheidsoptreden voor 120.000 man publiek op de trappen van het Opera House in Sydney niet te banaal zou zijn. Maar niks van dat hoor. Het concert bewijst dat slechts de foute glimmende blouse van de vierde man Mark Hart gedateerd is. De muziek, die is tijdloos.

De mens denkt graag in hokjes, die hokjes noemen we in de muziekwereld genres (zucht). Laten we zeggen: punk, hardcore en metal. Die zijn weer in te delen in subgenres (grote zucht). Nu-metal, metalcore, mathcore en emocore. Dan heb je nog de afgeleiden daarvan, zoals screamo en natuurlijk voorvoegsels als 'post'. Bent u er nog? Oh! Je kunt natuurlijk bovengenoemde genres ook nog combineren! Met al die informatie zette ik het nieuwe schijfje van Dry Kill Logic op. Een band die een paar jaar geleden werd aangeduid als nu-metal, maar tegenwoordig vooral als metalcore-band door het leven gaat. Muzikaal is er echter weinig veranderd bij de heren uit New York. Of Vengeance and violence gaat verder waar voorganger The Dead and dreaming ophield. Snelle, rauwe nummers met furieus drumwerk van Phil Acuri. Stoere mannen muziek dus. Maar wel met duidelijke ritmes en melodieën. Diehard fans van Hatebreed zullen dit hoogstwaarschijnlijk niet pruimen dus. Zeker omdat Dry Kil Logic ook niet terugdeinst voor een heuse ballad. Afsluiter "In Memoria Di" is zo'n klein liedje waarbij de band laat zien meerdere gezichten te hebben. Wie het extreme "Boneyard" heeft gehoord kan zich bijna niet voorstellen dat dit dezelfde band is. Eigenlijk zijn de Amerikanen op het sterkst als ze zich in het midden bevinden zoals op "Caught in a storm". Hier wordt het harde afgewisseld met cleane zang in het refrein. Een bekend recept zegt u? Ja, maar juist de afwisseling tussen en binnen de nummers maken van DKL een originele band. Het rustige (begin) van "Kingdom of the blind" wordt moeiteloos afgewisseld met het mega snelle "From victim to killer". Dry Kill Logic heeft met Of Vengeance and violence een lekkere metalcore/post-nu-metal/whatever plaat gemaakt. Maar we kunnen het ook gewoon een typische Dry Kill Logic-plaat noemen.

"ik-in-m'n-eentje"
In de kleine filmzaal op de bovenverdieping van poppodium Ekko zit ik in een van de klapstoelen op de eerste rij. Een stoel verderop zit Alice Rose. We kijken allebei even naar het grote lege witte doek tegenover ons. Ze vertelt met wijd opengesperde ogen vol vurig enthousiasme over haar komende release Mora With The Golden Gun, een gefingeerde filmsoundtrack. In gedachte zie ik haar in de rol van geheim agente Mora rondsluipen over dat witte doek. "She's a tough bitch, you know!", vertrouwt ze me toe. Een ander toekomstig project van de goedlachse Deense draagt de toepasselijke titel Daydreamer. Alice Rose ten voeten uit.

Vorig jaar verraste Robert Plant met misschien wel zijn beste solo-album ooit, Mighty Rearranger. Een fraaie mix van moderne elektronische klanken, de vertrouwde Led Zep-bluesrock en accenten met exotische instrumenten. Met dezelfde band als op dat album, The Strange Sensation, is een live-dvd opgenomen en ook op die dvd is het genieten geblazen. Songs uit Plants verleden ("No Quarter", "Black Dog", "Four Sticks"), songs van Mighty Rearranger en twee covers: Dylan's "Girl From The North Country" en een waanzinnig verbouwde versie van Hendrix' "Hey Joe". De songs passen prima bij elkaar, uit welk tijdperk ze ook komen. Dat is ook niet zo gek: de riffs uit "Freedom Fries" en "Tin Pan Alley" hadden gewoon van Jimmy Page kunnen zijn en "No Quarter" had van het laatste album kunnen zijn. Plant is prima bij stem en kreunt en kronkelt als vanouds, de band is geconcentreerd en strak en de songs, ach, die waren bij voorbaat geslaagd. Op de fraaie, niet te onrustige beelden is niet alleen Plant in beeld, maar komen ook zijn muzikanten ruim aan bod, de geluidsmix is gedaan door hetzelfde heerschap als bij het album en er zijn geen irritante gesprekjes tussen de nummers door. Wat zou je nog meer willen? Nou, meer songs. Er staan tien livesongs op deze dvd en wat video's en Top of the Pops-optredens. Die extra's hadden van mij mogen wijken voor een paar songs meer van het optreden. Maar dat is dan ook de enige klacht die ik kan verzinnen over deze dvd. Ik heb het niet zo op muziek-dvd's, maar dit had van mij een dubbele mogen zijn...

Wist u dat er mensen die zichzelf stelselmatig Fisherman's Friend onthouden? Die mensen vinden namelijk dat ze daardoor een heel mooie, doorleefde stem krijgen, die soms doet denken aan die van een krolse kater. Oftewel: een heel aparte stem. Een van die mensen is hij van Clap Your Hands Say Yeah. Iemand anders die er zo over denkt is Eamon Hamilton van Brakes. Brakes is een voormalig rammelend bandje uit Brighton, dat zielloze gat aan de Britse zuidkust waar afgezien van de pier werkelijk geen zak te beleven is. Dus wat doe je dan? Dan begin je een band. Logisch. Wie het vorige schijfje van de heren, Give Blood, kent en dat helemaal woeperdedoepsie geweldig vond, moet misschien even wennen aan The Beatific Visions. Want zoals dat gaat met kleine jongetjes: die worden groot en volwassen. En dus zijn de schreeuwpartijen van zes seconden verdwenen, staan er nu opeens nog maar 11 liedjes op het schijfje en zit er meer onderlinge samenhang tussen de songs. Alsof iemand tegen ze heeft gezegd: vooruit jongens, even rustig nu. Tegelijkertijd, zoals dat gaat met rammelbandjes: waar de een opgroeit tot een volwassen iets, daar ontstaat de volgende weer. Brakes volgen wat dat betreft simpelweg de leer van Darwin en zetten een succesvol stapje vooruit. Maar niet alles is anders. Zo klinkt het geheel nog steeds als die bijzondere mix van country en indierock die Brakes typeert. De heren blijven immer kort van stof: Beatific Visions klokt net als Give Blood slechts 28 minuten. Het moet natuurlijk niet gaan vervelen. Heel goed. En wie het geëngageerde "Cheney" een van de hoogtepunten van vorig jaar vond: in "Porcupine or Pineapple" wordt de vraag opgeworpen welke van die twee minder prikt. Mag u raden waar dat een metafoor voor is.

Toen ik lang geleden mijn eerste cd-speler aanschafte van mijn krantengeld, kocht ik binnen een week drie cd's. Alle drie waren ze van Whitesnake: Lovehunter, Trouble en Snakebite en aangenaam geprijsd bij de V&D. Erg hè? Nou, dat vond ik toen helemaal niet. Als ik ze nu terugluister dan vind ik die cd's nog steeds tof. Ik sluit niet uit dat hierbij jeugdsentiment ook een behoorlijke rol speelt. Goh, wat was ik (net-tiener) trots dat 'onze' Adje Vandenberg - u moet weten dat ik nog pianoles had van zijn zus - in zo'n grote band speelde. Live zag ik Whitesnake nooit aan het werk helaas, maar ik kocht wel snel na de bovenstaande drie cd's ook de live-cd Live in the Heart of the City en veel meer Whitesnakewerk. Dan ben je toch best fan, geloof ik. Ik baalde dan ook behoorlijk dat ik Whitesnake niet live aan het werk zag op Arrow Rock eerder dit jaar. Helemaal omdat Adje meespeelde in twee nummers. Het schijnt dat Coverdale niet zo bijster best bij stem was die dag. Die kan ook een offday hebben tenslotte. Of had hij bij het optreden waar de nieuwe dubbelaar Live... In the Shadow of the Blues opgenomen is juist een goede dag? Want het valt me op dat zijn stem toch nog behoorlijk krachtig is en dat David zelfs de hoge uithalen in "Here I Go Again" haalt. Alle krakers die Whitesnake sinds hun debuut Snakebite maakte passeren de revue. Het geinige is dat ondanks het bizarre aantal bezettingswisselingen dat de band gehad heeft, deze live-cd gelijk vanaf de eerste seconde klinkt als ouderwetse Whitesnake . Coverdale weet blijkbaar heel goed hoe hij zijn bandleden moet kiezen of eist dat ze op een bepaalde manier moeten spelen. Dat laatste sluit ik niet uit. Wat me wel verbaast is dat Coverdale het nodig vond om nog een klein kwartiertje nieuw werk toe te voegen. Want, ook al is "All I Want Is You" een degelijke ballad in de beste Whitesnaketraditie, ik betrap me er op dat ik de studiotracks uiteindelijk toch ga skippen na twee uur livewerk. Dat geeft toch te denken.

Live at the Fillmore East is de eerste glimp is die we te zien krijgen van de al heel lang beloofde archieven van Neil Young. Het is een prachtige compilatie van twee optredens in de Fillmore East in 1970. Krap anderhalf jaar zijn ze hier bij elkaar en hun Everybody Knows This Is Knowhere is inmiddels uit. Danny Whitten zou twee jaar later overlijden en de gitaarduels die hij en Neil Young op deze plaat uitvechten maken deze registratie een monument voor deze oorspronkelijke Crazy Horse-gitarist. Absolute hoogtepunten zijn een op twee seconden na dertien minuten klokkende versie van "Down By The River" en een bijna zestien minuten durend "Cowgirl in the Sand". Ergens begin volgend jaar zal er nog een CD met werk uit begin jaren zeventig komen, waarna de boxsets gepland staan, te beginnen met een 8-CD-set met materiaal uit de periode 1963-1971. Live at the Fillmore East is dus blijkbaar een amuse, net als de plaat van begin volgend jaar. Het idee achter een amuse is dat de trek in de komende gerechten wordt gestimuleerd. Neil Young heeft eerder releases als deze aangekondigd, maar ze steeds weer uitgesteld. De honger is nu eventjes gestild, maar als amuse is Live at the Fillmore East meer dan gelukt. Ober!

Een klein podium op een groot festival. Een zanger met gevoel voor humor die het publiek opzweept. Hij springt tussen het publiek en zingt gewoon verder. Dat is het voordeel van een vrij onbekende artiest: hij wordt niet meteen besprongen door zijn fans. En dat benut hij. Waar sommige artiesten een groot podium krijgen en maar de helft ervan gebruiken, gebruikt Tom van Laere - alias Admiral Freebee - ook het veld als podium. Op zijn derde cd, genaamd Wild Dreams of New Beginnings, staan blijkbaar wilde dromen. Een bekende Amerikaanse bekende producer genaamd Malcolm Burn (Zita Swoon!, Emmylou Harris, Iggy Pop, Bob Dylan), was dat een wilde droom van hem? En zou hij deze cd opvatten als een nieuw begin? Als Emmylou Harris op je cd meezingt is toch je wildste droom uitgekomen. Aan de special edition van deze cd is een dvd toegevoegd, waarop opnamesessies van 3 nummers te vinden zijn met bijpassende sfeerbeelden. Een mooi huis met zwembad, heerlijk weer en dan deze prachtige muziek schrijven en opnemen, daar had ik wel bij willen zijn. De muziek doet aan Bruce Springsteen denken; ook de Admiraal is zo'n singer/songwriter met doorleefde stem waarbij de gitaar een hoofdrol speelt. En als er dan als extraatje ook nog een zangeres meedoet, ga ik helemaal aan Bruce Springsteen denken. Ik vraag me namelijk toch af of die Sandrine zijn vriendin is. De nummers zijn in zeer afwisselende stijlen geschreven: onder je huid kruipende ballads, rockende songs en een lekker swingnummer. En verder natuurlijk het bij hem horende gitaarwerk: akoestisch, elektrisch en hier en daar een slide. Als je die instrumenten samen met de Admiraal op een klein podium zet, en dat podium bevindt zich in een intieme, rokerige zaal (niet dat ik tegen een rookverbod ben), dan kom ik een colaatje drinken.

Veel mensen vragen zich af wat er zo leuk is aan gangsterrap. Het is allemaal hetzelfde, het zijn allemaal boze negers met een slechte jeugd en nog erger: ze zorgen voor een alsmaar uitdijende stroom aan maagomdraaiende vaderlandsche Jipjes en Janneketjes die klagen over hoe zwaar het wel niet is in de ghetto's van Almere en hoeveel chickies ze hebben gepakt in Diemen-Zuid. En eerlijk is eerlijk: het is allemaal waar. Als ik hoor dat op Doctor's Advocate, de nieuwe plaat van The Game, ongeveer 84 keer reclame wordt gemaakt voor Chevrolet Impala's, Nike's Air Max en andere hippe dingen, dan denk ik: tja. Dit kende ik al. Maar toch. Hoe kun je niet houden van gangsterrap? De heren nemen zichzelf ontzettend serieus, ze hebben het ene moment slaande ruzie met elkaar en zijn het andere moment de beste homies from the hood, en ze vinden allemaal van zichzelf dat ze de beste zijn. Oftewel, het zijn net Paris Hilton en Lindsay Lohan, maar dan groot en breed in plaats van klein en schattig. Ik bedoel, Van Kooten en De Bie zijn grappig, maar dit is toch ook goed spul hoor. En ook niet geheel onbelangrijk: gangsterrappers zijn erg goed in het maken van doe-je-hoofd-maar-bewegen bietjes. Rode misschien wel, net als de bandana van Jayceon Taylor (want zo heet The Game eigenlijk echt. Ik bedoel, wie noemt zijn kind nu The Game?). Bietjes die het heel goed doen als je met je Zen in de trein zit. Nee, ik heb geen iPod. Sorry. Ik ben niet zo hip. Ik zou ook nooit een goede gangsterrapper kunnen zijn. Ik ben niet breed, ik heb geen tattoo's, de bitches zien me niet staan en ik kom al helemáál niet uit de hood. The Game wel. Dus daar in Almere: luister nog maar eens goed hoe het wel moet.

Colours Are Brighter (songs for children and grown ups too) is een verzamelaar waarvan de opbrengsten naar het goede doel Save The Children gaan. Zoals vaker bij dit soort compilaties (denk maar aan Red Hot & Blue bijvoorbeeld) hebben de songs een thema om de wel heel diverse artiesten - van Four Tet tot The Kooks of Kathryn Williams - bij elkaar te houden. In dit geval is het thema logischerwijs 'liedjes voor kinderen'. Dat wil niet zeggen dat het ook kinderliedjes zijn, maar de meeste composities (op 3 na zijn alle songs speciaal geschreven voor dit album) hebben wél iets kinderlijks. En gek genoeg werkt het grotendeels. Niet alle tracks zijn even sterk, maar er zit genoeg te genieten tussen. "Jackie Jackson", de bijdrage van Franz Ferdinand, heeft een Roald Dahl-achtig thema over een gulzig ventje dat zichzelf letterlijk doodeet aan cakejes. Snow Patrol maakte een heel lieve cover van Marty Wilde's "I Am An Astronaut". The Divine Comedy vergast ons op een freaky medley van Winny the Pooh-liedjes en Belle and Sebastian verrassen met het grappige "The Monkeys Are Breaking Out The Zoo". Anderzijds blijven The Kooks in "The King & I" en Jonathan Richman met "Our Dog Is Getting Older Now" vooral zichzelf. Het is net Kinderen voor Kinderen, maar dan zonder de Gooise 'Erw' en zeker zo leuk, zo niet leuker, voor volwassenen dan voor kinderen om te luisteren . De website www.coloursarebrighter.com ademt dezelfde sfeer als het album. Leuk om de spelletjes (onder 'Free stuff') - bijvoorbeeld met je jonge neefje - te spelen. Sympathiek initiatief.

Bij het beoordelen van albums kijk ik vaak ook naar de buitenkant. Ik bedoel, ik vind een mooi cd-boekje ook belangrijk en ook de naam van een band of titel van een album kan mijn aandacht trekken. Als ik in een cd-zaak ben, kijk ik eerst naar de nieuwe releases. Natuurlijk ken ik niet alle namen en dus let ik op de verpakking en de titels. Op die manier mis ik misschien wel eens goede muziek omdat de verpakking gewoon niet aantrekkelijk genoeg is. Waarschijnlijk zou ik ook voorbij de debuut-cd van The Early Years zijn gelopen. Een zwart doosje met witte letters en een titel die doet denken aan een 'best of'-plaat. Ik zou dan wel een paar aardige songs gemist hebben want The Early Years bevat toch wel wat leuks. Bijvoorbeeld de twee sterke singles die dit Londense drietal al eerder had uitgebracht: het openingsnummer "All Ones and Zeros" en "So Far Gone". Songs met opvallende psychedelische gitaargeluiden met veel feedback, wah-wah en vervorming. Songs die je ook goed hard moet afspelen. Jammer van die paar missers zoals "Brown Hearts". Hierop hoor ik geen jonge Engelse band, maar David Gilmour op een minder sterk moment. Gelukkig blijft er nog wel wat moois over.

Tom Waits is blijkbaar niet zo dol op ouderloze kindjes. Volgens hem zijn het vechtersbaasjes (brawlers), huilebalken (bawlers) of bastaarden (bastards). Alle 54. En toch worden ze met veel liefde behandeld op dit driedubbelalbum. Zoals Waits het zegt: 'Orphans is a dead end kid driving a coffin with big tires across the Ohio River wearing welding goggles and a wife beater with a lit firecracker in his ear.' Onnavolgbaar en toch begrijpelijk als altijd. Songs van soundtracks, b-kantjes, songs die Waits voor anderen schreef, maar ook maar liefst 30 nieuwe songs. Hoewel het opnamen uit verschillende perioden en met verschillende bands - of zonder band - zijn, is het een opvallend harmonieus geheel. Zelfs als je bedenkt dat de vechtersbazen, huilebalken en bastaarden allen een complete cd voor zichzelf hebben. Brawlers bevat vooral het klonk-kleng-baf materiaal, bluessongs die de voor Waits zo typerende potten-en-pannen-ritmes hebben, met scheurende gitaren en hinkstapbas. De meest indrukwekkende tekst is die van "Road to Peace", een opvallend uitgesproken politieke song over een Palestijnse zelfmoordenaar en de gevolgen van het Palestijns en Israëlisch fundamentalisme. Op Bawlers zijn het vooral ballads, walsen en theatrale songs á la The Black Rider. De drums worden vaak geaaid met brushes, de piano klinkt helder en eenvoudig en er komen geregeld instrumenten als hobo, harmonica en pedal steel gitaar voorbij. Het derde deel, Bastards, bevat nog flink wat songs die ook op een van de voorgaande cd's hadden gekund zoals Sparklehorse's "Dog Door", maar het meest in het oog springend zijn de spoken word-stukken. Een "Children's Story", een metafoor over "Army Ants" en anekdotische stukken als "Missing My Son". Bij elke andere performer zou je wensen dat 'ie zulke stukken zou bewaren voor het podium, bij Waits is het een vanzelfsprekende toevoeging. Op alle drie de cd's zijn instrumenten als banjo, steelgitaar en tinkelpianootjes te vinden en natuurlijk de grommende, raspende stem van Waits, net als de vertrouwde schetsen van de zelfkant doorspekt met Waitsiaanse humor. Als je niet beter zou weten, zou je zweren dat het allemaal door Waits en zijn gade Kathleen Brennan is geschreven. Maar nee, er zitten covers tussen van de Ramones ("The return of Jackie and Judy"!), Daniel Johnston ("King Kong"), Kurt Weill en Berthold Brecht ("What Keeps Mankind Alive"). Het kan ook bijna alleen bij Waits dat wat een verzameling restantjes lijkt zijn beste werk in tien jaar wordt. Dit is dan ook niet zomaar een verzameling restantjes. Het is een liefdevol verzamelde collectie briljantjes die perfect weergeeft waar het bij Waits om gaat. Een Waits-novice heeft hier een prachtige start mee, de liefhebber mag het al helemáál niet missen.

Het is lang geleden dat ik een werkplek had waar de radio aan kon, maar sinds enkele weken luister ik er weer de hele dag naar. Op de keuze van de zender heb ik, als laatst gekomende, geen invloed. De hele dag doet een commerciële regionale zender dan ook zijn best om de luisteraars op onze afdeling vast te houden. Het is geen enkel probleem, de zender is onaantastbaar. Ik word echter behoorlijk kriegel van de risicoloze meuk die de hele dag op me af wordt gevuurd waarbij bands als Live en Kane de meest ruige muziekkeuze is. Het kwam dan ook "prima" uit dat ik wat mocht zeggen over het debuut The Rebel In You van het Apeldoornse Yellow Pearl. De lijn van de werkdag kon ik thuis meteen doortrekken. Ik had nog hoop bij de grappige voorzijde van het omhulsel, maar die was snel vervlogen. Het ligt muzikaal namelijk op de lijn van het ruigste wat ik overdag hoor, waardoor dit product mede door de gladde productie zo op de zender waar ik de hele dag al naar luister kan. De stem van Emiel Pijnaker is dramatisch qua aanzet en door de zware ondersteuning van synthesizers en andere elektronische meuk klinkt het bij het debuut al alsof een grote zaal plat gespeeld moet worden. Het lijkt me duidelijk wat ik van dit album vind, maar zoals al eens iemand tegen mij zei: "Als ik het leuk vind dan zullen ze nooit een groot publiek bereiken." Met de goede commerciële kanalen kon dit dus wel eens een grote Nederlandse band worden. Ik hoop maar niet dat ze een promo sturen naar dat ene station waar ik bewust de naam niet van heb genoemd. Na de doorbraak zal er wel geen ontkomen aan zijn. Wat dit betreft heb ik geluk dat ik nu een tijdelijke baan heb die ergens in mei weer afloopt.

Het Griekse spacemetal-verbond Dol Ammad is terug met de opvolger van het vorig jaar verschenen Star Tales. Deze keer volgen we niet de melkweg, maar dalen we met Ocean Dynamics af in de wonderlijke onderwaterwereld en beleven we de avonturen van de snorkels mee. Oppersnorkel Thanasis Lightbridge trakteert ons opnieuw op een bonte mix van weelderige elektronica en metal, aangevuld met een klassiek zangkoor. De cd opent met het vierluik Thalassa Dominion, vernoemd naar de oergodin van de zee, en dat is eigenlijk niet zo'n hele sterke zet. Dit epos had beter het sluitstuk van het album kunnen vormen, want nu heb je na vier nummers al het idee dat de hele sightseeing-tour voorbij is. Probleem twee zit hem in het ego van de frontman. Geil als hij is van zijn eigen capriolen, verzanden veel nummers in oeverloos elektronisch geneuzel waardoor de aandacht al snel verslapt en je de draad kwijtraakt. Daar komt nog bij dat zijn geluiden nogal gedateerd klinken. Luister maar eens naar wat Orbital en Union Jack begin jaren negentig uitbrachten en je weet wat ik bedoel. Probleem drie is dat er wel degelijk een paar knallers op dit album staan. "Thalassa Dominion IV", "Solarwinds" en "Aquatic Majesty" zijn nummers waar alle waterdruppels op zijn plek vallen en zorgen voor een aangename getijdestroming. Het kan dus wel. Op de derde zal alles dus wel goed komen. Driemaal is immers scheepsrecht nietwaar?

Oh mijn God, denk ik als we de trein uitstappen, wat een teringweer. Was het teveel gevraagd toen ik vroeg om mooi weer èn een leukere tweede dag? Nu ja, als mijn andere wens ingewilligd wordt vanavond, dan vind ik het al lang goed. Bas Jacobs van Pfaff is in ieder geval gekleed op het slechte weer. In een soort van wetsuit drumt hij terwijl hij zijn gedichten verpakt in liedjes voordraagt.

Buiten schiet een meisje ons aan. Of we een ritje willen maken in een van de drie Saabs die daar ronddraaien. Dat willen we zeker wel. We luisteren naar een hoorspel over een verliefd stelletje dat zich afspeelt in de auto. De ruiten beslaan. Wat zullen de mensen wel niet van ons denken? Het is nu al leuker dan gisteren. (Storm)

Vrijdag, dus tijd voor de letter J. De J van Johnossi bijvoorbeeld. Een duo uit Zweden. Ze hebben aldaar een cd, Execution Song, uit, maar die is Nederland nog niet leverbaar. Die komt hier begin 2007 pas uit. En dat is lastig als je voor die tijd komt toeren. Daarom niet getreurd en fluks een EP-tje uitgebracht, Execution Song EP, met vier nummers van Execution Song. Interessant voorproefje, met Britse invloeden, die duidelijk laat horen dat ze niet voor niks bij Mando Diao in het voorprogramma mogen.

De eerste full-length plaat van The Jai-Alai Savant is zelfs in hometown Philadelphia nog niet uit. In afwachting daarvan ligt er wel een EP-tje getiteld Scarlett Johansson, why don't you love me. Puike titel overigens. Het dingetje gaat dan wel weer vergezeld van een zeer uitgebreide bio (2 kantjes, arial grootte 8!). Alsof de EP niet voor zichzelf zou spreken. Ze maken volgens eigen zeggen punkrockdubreggae en dat klopt aardig. De titelsong is gewoon heel erg goed en de dubnummers op de EP kunnen er ook mee door. Alleen is het geluid daarvan behoorlijk beroerd. Laten we hopen dat dat op de komende full-length beter is. Want daar kijk ik naar uit, in tegenstelling tot naar dit.

Het ergste vind ik nog dat ik weet dat er morgen mensen aan me gaan vragen: 'Hoe was het in Den Haag?' En dat ik ze dan moet antwoorden dat ik zelden een vervelender avond heb meegemaakt op een festival als deze avond. Het was niet zo dat alles doorslecht was vanavond. Maar de kracht van een festival als Crossing Border is nou juist dat er eigenlijk altijd wel íets tussen zit dat je boeit en wat de besteding van je schaarse vrije tijd de moeite waard maakte.

Als ik nu - het is al laat als ik dit typ - een beetje glazig naar het schema kijk dat naast mijn computer ligt dan denk ik: 'Op tijd naar bed gaan was een betere optie geweest.' Bij deze nare constatering zijn natuurlijk wel een paar kanttekeningen te plaatsen.

Fire!Fire!Fire! Vanaf de eerste tonen van deze plaat is al duidelijk dat The Blood Brothers er geen doekjes om winden. 'Set fire to the face on fire!' krijst het dynamische duo Jordan Bille en Johnny Whitney ons toe, want voor wie het nog niet wist: The Blood Brothers hebben niet eentje, maar wel twee van die krijskids. Zo over-the-top als dit duo heb ik het zelden horen gaan (wie At The Drive-In al erg vond, moet hier met een grote boog omheen lopen), maar voor geoefende screamo-luisteraar is dit weer dik genieten. Want deze bloedbroeders weten dat gekrijs ook nog eens te verpakken in gewaagde posthardcore-arrangementen vol gewaagde riffs en spannende ritmes, en bewijzen ze middels het soulvol swingende "Laser Life" (met orgeltje) ook het hitgevoeliger werk aan te kunnen. Maar eigenlijk zijn alle songs bescheiden hits, want pakkende refreintjes te over op deze muzikale excursie. Draai deze plaat een paar keer en voor je het weet loop je net zo hard mee te schreeuwen met "We Ride Skeletal Lightning", "You're The Dream Unicorn" en "Vital Beach" als ondergetekende. Waarmee dit Young Machetes verplichte kost is voor de liefhebber van fijne herrie.

Het is altijd leuk om wat over een nieuwe cd te schrijven, maar soms valt een cd tegen. Under the Crooked Moon van The Hot Puppies werd me opgestuurd om te recenseren en ik kon hem wel tien, twintig keer opzetten. Maar een gevoel of mening kreeg ik niet over deze cd. Vervolgens zocht ik wat informatie over ze op. Hun website vermeldt dat Under the Crooked Moon hun debuut-cd is. Toen ik verder keek, zag ik dat ze al sinds 2002 verschillende ep's uit hebben gebracht. Nummers van die ep's hebben ze samen met een aantal nieuwe nummers op deze cd gezet. En ik las dat ze uit Caerdydd, Wales komen. Wales, kijk daar heb ik goede herinneringen aan; Ik ben er namelijk op vakantie geweest. Ik hoopte dat ik dan tenminste een vakantiegevoel van deze cd kreeg, maar zelfs dat kwam niet. En dat terwijl ik zelf om deze cd gevraagd had. Ik ging nog wat intensiever luisteren. Ik hoorde liedjes waarin orgels zijn verwerkt. Ik hoorde vrolijke up-tempo nummers langskomen. Soms deed het me aan muziekspeeldozen en straatorgels denken. En ook de gitaar heeft een belangrijke rol. Maar om nou te zeggen dat ik uit mijn dak ga van deze cd, nou nee. Toen ben ik hem maar eens in verschillende situaties gaan beluisteren. Ik luisterde er naar tijdens mijn werk. Ik zette hem op tijdens een treinreis. Daarna ging ik maar eens de keukenprinses uithangen tijdens het luisteren naar The Hot Puppies. Het eten smaakte me wel, maar de cd nog steeds niet. Uiteindelijk was de conclusie dat deze cd me niet zoveel doet. Maar kan ik dan ook zeggen dat de cd slecht is? Ik vind van niet. Dus mijn advies is dan ook: luister op hun website naar een aantal nummers en bepaal of de muziek jou wel raakt.

Graag had ik van dit verhaal een vervolg gemaakt op het stukje dat ik anderhalf jaar geleden schreef over de vorige cd van Roger Miret en zijn Disasters. Ook toen was zijn hoekige straatpunk nu niet direct de meest originele muziekstijl maar desondanks werkte het enthousiasme en de noeste arbeid aanstekelijk. Nu luister ik naar My Riot en raak er totaal niet geprikkeld door. Hoeveel liedjes over leren laarzen, leren jassen, straatrellen en dronkemansgedrag gaan we nog horen, vraag ik mij af. Het geschreeuw om een "Riot! Riot! Riot!" komt nogal kinderachtig over, vooral wanneer het uit de mond van een 40-plusser komt, en maakt in ieder geval geen enkele indruk meer. Het illustreert het grote probleem van Miret, die prima in staat is om een beukplaat met wat meeblêrliedjes te maken, maar simpelweg te weinig in zijn mars heeft om wat intelligentere muziek en teksten te schrijven. Zestien nieuwe nummers worden er op ons losgelaten en geen één voegt iets toe aan het al bestaande materiaal. My Riot doet zijn titel dan ook eer aan en is vooral tijdsbesteding voor Roger Miret zelf geweest.

Ik heb er een broertje dood aan. Arrogantie. Zelfverhevenheid. Megalomanie. Het is maar zelden dat een verhaal waar deze drie karaktereigenschappen vanaf druipen, garant staat voor een goed verhaal. Kunst om de kunst verdedigen met door grootheidswaanzin zichzelf ondermijnende clichés die het daglicht niet kunnen verdragen, maakt je muziek kapot, voordat er nog maar een noot gespeeld is. Het zelf creëren van een vooroordeel is de doodsteek, want alleen daarom kan ik alleen nog maar met een zonnebril met vettige varifocusglazen - afwisselend ironie en walging - luisteren naar het debuutalbum van de Japanse band Ultra Brain. Slechte naam, overigens. Zoveel intelligents is er tot nu toe niet uit die hersenen gekomen. Neo Punk, de naam van het album, slaat minder op een heel genre dan op het onderzoek van de band naar wat punk tegenwoordig is. Spiritueel is het antwoord. Ik hoor het niet terug, maar dat zou het misschien alleen nog maar erger maken. Ik zet mijn bril af als ik onverhoopt moet toegeven dat er ergens op dit album nog wel leuke dingen gebeuren - Japanse punkrock kent meer invloeden dan de Westerse punkrock en uitstapjes naar jazz, elektropop, hiphop en Oosterse traditionele klanken maken sommige liedjes ("Ghost Busterz" en "Dolphin") in elk geval het beluisteren waard -, maar met zo'n persbericht is de boel verpest voor mij. Niet lezen, zeg je? Niet meesturen, zeg ik.

Ik baalde dat ik de concerten van Bauer samen met het Metropole Orkest in het kader van het Crosslinx-festival moest missen afgelopen maart. De lovende recensies van de optredens achteraf waren zout in de wonden. En met de release van The Bauer Melody of 2006 doet Excelsior er nog een schepje bovenop. In eerste instantie dacht ik: 'Ha! Dan ben ik er lekker toch nog een beetje bij en kan ik dat nog vaker zijn ook!' Da's immers een fijn voordeel van cd's. Maar toen ging ik de cd beneden in de woonkamer draaien en dacht ik: 'Fuck! Dit moet live in Utrecht, Eindhoven of Enschede nóg zoveel mooier zijn geweest dan ik ooit kan bereiken hier in huis!' Ik knarsetandde. Want gelijk in het eerste nummer "A Bouillabaisse Of Brilliance" merk je dat het niet mogelijk is zo'n breed georkestreerd warm klanktapijt te verdelen over twee speakers. Dat kan domweg nooit zo mooi zijn als in het echie met een heel orkest erbij. De liedjes op deze Bauer Melody of 2006 zijn een mix van materiaal van de cd's die Bauer eerst solo en later als popduo uitbracht met speciaal voor deze samenwerking geschreven liedjes. Het verschil tussen deze liedjes in kwaliteit is nihil. Het lijkt wel alsof de liedjes van Berend Dubbe en Sonja van Hamel nooit voor een ander doel geschreven zijn dan om met een heel orkest uit te voeren. Maar weet u wat het nare is? De uitvoeringen in Amsterdam (vandaag) en Den Bosch (zaterdag) moet ik noodgedwongen ook aan me voorbij laten gaan...

Volgens mij bestonden er vroeger veel meer 'Brothers-bands'. Je had de Everly, Doobie, Allman, Isley, Bellamy, Neville Brothers en zo waren er nog veel meer. Het waren alleen niet altijd echte broers. Van de andere kant heb je broers die samen in een band spelen maar het woord 'brothers' niet gebruiken zoals The Kinks, CCR, Dire Straits en natuurlijk de Beach Boys. De band Pernice Brothers uit de omgeving van Boston valt soms in de ene en soms in de andere categorie. Pernice Brothers is Joe Pernice met vier andere muzikanten. Broer Bob Pernice heeft de band samen met Joe opgericht maar is geen vast bandlid. Hij komt af en toe eens meedoen maar haakt af als er getoerd moet worden. Pernice Brothers hebben zojuist hun zesde plaat uitgebracht en daar moeten we blij mee zijn. Live A Little is een prima plaat met twaalf popsongs in de traditie van Badfinger en Bread maar ook van onze eigen Serenes en Johan. Joe Pernice is een van de vele ondergewaardeerde liedjesschrijvers, dat had hij ook al met zijn vorige platen bewezen. Deze nieuwe CD opent gelijk met twee van de beste liedjes: "Automaton" en de single "Somerville". De laatste track "Grudge F*** (2006)" is een mooie nieuwe versie van een tien jaar oude nummer van Joe's vorige band Scud Mountain Boys. Live A Little hoort in ieder geval bij mijn favorieten van 2006.

"Fuck yeah! We willen zeker de beste zijn"
Danko Jones is de headliner van de Antidote tour die 7 november langskwam in Tilburg. Voor zijn optreden confronteerde File Under hem met enkele uitspraken die hij in het verleden had gedaan en vroeg om verdere uitleg.

Ik zit al jaren niet meer in trein of bus. Sinds mijn geliefde OV-jaarkaartje mij werd afgenomen door die nare IBG zie ik geen voordelen meer ten opzichte van de lekker warme en altijd rustige auto. In mijn trouwe vierwieler kan ik de muziek zo hard laten blaffen als ik maar wil, zonder ergerlijke gezichten van bejaarden of gereformeerden en daarnaast ben ik niemand tot last wanneer ik naar hartelust mee zit te trommelen op het stuur en dashboard. Dit is blijkbaar een hardnekkige gewoonte geworden, want toen ik onlangs toch weer eens met die verfoeide trein reisde duurde het erg lang voordat ik begreep waarom mensen me toch ze geïrriteerd aan zaten te kijken. Met Bad Signs, debuutalbum van het Duitse Teamkiller, op het mp3dinges waren mijn benen en vingers blijkbaar een heel eigen leven gaan leiden en trommelden en stampten er lustig op los. Wanneer je de agressie en pure bruutheid van deze CD eenmaal hebt gehoord zul je begrijpen dat het er niet zachtjes aan toeging in die coupé. Moet vast een vreemde aanblik geweest zijn, zo'n keurige jongeman met glimmend attacheekoffertje die met een psychotische grimas in de rondte aan het tikken was... Het zegt wel alles over deze gierend goede beukplaat die linea recta in het rijtje hardcoretoppers van dit jaar geplaatst kan worden. Aan de andere kant is het misschien juist een goede zelfbescherming om niet actief aan het verkeer deel te nemen wanneer je naar Bad Signs luistert: knappe jongen die de teller dan onder de 120 weet te houden!

Talisman is een opmerkelijke band in de melodieuze hardrock. Ergens in de jaren tachtig begon het als een project van bassist Marcel Jacob, en al snel waren ook zanger Jeff Scott Soto en gitarist Fredrik Akesson van de partij. Sindsdien is er met flinke tussenpozen materiaal uitgekomen, maar wel om de schema's van allerlei andere bands gedrapeerd. Talisman is zo ongeveer het thuishonk waar de heren lekker voor zichzelf komen spelen als het werk bij andere bands erop zit. De songs zijn melodieuze hardrock, maar met een behoorlijke hap funk erin. Dat zit 'm vooral in de zang van Scott Soto, maar de immer zeer prominente baspartijen van Marcel Jacob dragen daar zeker ook aan bij. De songs zijn bij Talisman mooi afgeronde werkjes van drie tot vijf minuten, met niet zelden uiterst catchy en zelfs hitgevoelige refreintjes. Op het nieuwe album 7 is dat niet anders. "Nowhere fast" is bijvoorbeeld een poepiecommerciële track, vanaf de eerste noot. En toch krijg je op dit album het gevoel dat het bij het componeren soms op de automatische piloot is gegaan. Het is dat het zulke klassemuzikanten zijn die het uitvoeren, maar "On my way" is bijvoorbeeld een song die wel erg op formulewerk begint te lijken. Niettemin is Talisman ook op dit album weer zeer herkenbaar en zijn de uitvoeringen van een bijna vanzelfsprekende klasse. Nu weer iets meer moeite doen bij het schrijven van de songs en alles sal reg kom...

Een jaar of tien geleden had een vriend een paar cassettes voor mij opgenomen met nummers van Galaxie 500 en Luna. De dromerige gitaarmuziek van de twee bands van Dean Wareham beviel mij uitstekend maar toch heb ik nooit een CD van een die bands gekocht. Ik was dus niet zo heel vertrouwd met de muziek van Luna en daarom klinkt deze Best of voor mij gewoon als een verzameling songs, niet als een 'best of'. De verzameling is samengesteld door Dean Wareham zelf en in het bijgevoegde boekje heeft hij bij elk nummer een kort stukje geschreven. De CD opent met het prachtige "Moon Palace", Deans favoriete Luna-track. In het stukje tekst legt hij niet uit waarom hij deze song zo goed vindt, hij legt wel uit waar het over gaat. Ook de andere persoonlijke beschrijvingen zijn leuk om te lezen, het geeft de toch al fraaie liedjes een extra dimensie. Het is goed om te weten waarom "Friendly Advice" klinkt als de Velvet Underground: Sterling Morrison speelt mee op dit nummer en dat Dean huilde toen hij dit nummer voor het eerst hoorde. Mijn favoriete nummers zijn echter "California (All The Way)" en "Tiger Lily" en ook daarbij hoort een kort interessant geschiedenislesje. Deze uitgave van Best of Luna bevat ook nog een leuke bonus-CD met 17 covers die ze in de loop der jaren opgenomen hebben.

Zweden is een prachtig land. Fjorden, elanden, Stockholm, blondines, Volvo, dat soort werk. Alles wat den mensch nodig heeft. En het zijn ook nog eens sociaaldemocraten; althans, tot dit voorjaar was dat zo. Want is er nu een rechtse regering. Maar daardoor laten Billie The Vision And The Dancers zich niet van de wijs brengen. Volgens het klassieke socialistische mantra van 'eerlijk zullen we alles delen' blijven zij al hun muziek gratis aanbieden. Dat is maar goed ook, want hier in Nederland is er nog geen label zo verstandig geweest hun laatste liefdesbaby The World According To Pablo uit te brengen, waardoor u afhankelijk bent van Billie's eigen website. Wat natuurlijk een gotspe is, omdat de liedjes van Billie The Vision, een zevenkoppig ensemble uit Stockholm, óf hartverscheurend mooi als een strandwandeling in de stromende regen óf vrolijk als dansende madeliefjes in het Vondelpark zijn. Trompetjes, sambaballen, violen, mondharmonica's, het kan allemaal. Kortom, voor ieder wat wils. Slechts lezers uit St. Maartensdijk en omgeving kunnen beter doorklikken. De Pablo uit de titel is namelijk biseksueel en steekt dat niet onder stoelen of banken, dus dat gaat de priester nooit goed vinden. Hoewel, Ted Haggard misschien wel. Stiekem. Maar dan zijn er nog al die driehoeksrelaties. Naast Marcus doet Pablo het namelijk ook met Lily en zo af en toe vlucht hij naar de armen van Jessica. U snapt, er is aan deze musical op plaat geen touw aan vast te knopen. Aan de andere kant: dat is ook nergens voor nodig. Overigens, voor er misverstanden ontstaan: stiekem mag u ook wel álle liedjes via onderstaand linkje downloaden hoor. Ze zijn namelijk allemaal dik in orde. En mooi ook. En vrolijk.

Wat krijg je als je iedereen te vriend wil houden? Een compromis waar nou net niemand helemaal tevreden mee is. Politiek gezien is dat acceptabel, maar bij muziek ligt dat anders. Een voorbeeld: deze week voltooide Microsoft het besturingssysteem Windows Vista. Het opstartgeluidje daarvan, vier tonen, is ingespeeld door King Crimson-gitarist Robert Fripp. De beste man heeft de tune letterlijk op duizenden manieren ingespeeld, Vervolgens mocht een Microsoft-comité eruit kiezen. Het eindresultaat klinkt echter niet als Frippertronics, maar als godvergeten bloedeloos getwoink! Tsssk. Ik hoop dat Fripps overige werk nog in het Plus Pack wordt uitgebracht. Enfin. Komen we bij een andere plaat. Het 43-koppige, pas anderhalf jaar jonge The Heritage Orchestra speelt filmische jazz/funk-stukken met veel strijkers, gecomponeerd door Jules Buckley. Desondanks zou dit album een waagstuk moeten zijn: het jazzorkest wil een 'nieuwe muzikale richting' inslaan, ergens tussen orthodox-orkestrale muziek en populair werk in. Vandaar dat soms een zangeres meedoet, en dat de gave in- en outro in "Tell Me Stories" door natuurlijke herhaling de spanning mooi op- en afbouwen. Maar het traditionele probleem met dergelijk grote orkesten, dat iedereen aan de beurt moet komen, treedt ook hier op. Niet dat het gezelschap zich er makkelijk vanaf maakt. Het is allemaal erg verantwoord en uitermate muzikaal, maar daarom tegelijk ook belegen en vervelend, kortom, typische muziek die op conservatoria gespeeld wordt en die je daarbuiten hoort te mijden als gevogelte op Domino Day. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van een orkest dat wil overkomen als frisse jonge garde.

Verdilleme, ben ik het tóch vergeten. Ik had me zo voorgenomen om u op tijd in te seinen dat het nieuwe project met liedjes van de hand van Jack White alleen maar via Internet verkrijgbaar zou zijn en bovendien ook nog eens in gelimiteerde oplage. Nu ben ik een tikkie te laat, want de alle 999 exemplaren persingen van Aluminium zijn al uitverkocht. Schrale troost: ik was zelf ook te laat om ze te bestellen. En da's best jammer, want bij elk van de tien tracks heeft Rob Jones (die al meer artwork maakte voor White Stripes) tien ontwerpen gemaakt bij de composities van Jack White. Die zijn op LP-formaat natuurlijk veel mooier dan op cd-formaat. Van de 3333 gebrande cd's zijn er nog wel enkele over, dus als je rap bent dan kun je nog een exemplaar bestellen. Maar, pas wel even op. Ik moet u eerst nog wel even vertellen dat je op Aluminium een hele andere kant van Jack White hoort dan bij White Stripes of Raconteurs. Het betreft hier namelijk liedjes van White Stripes die door componist Joby Talbot (ooit Divine Comedy-lid) bewerkt zijn voor orkest. De platenmaatschappij rept over avant garde orchestral recordings, ik vind dat avant-garde-gehalte nog wel mee vallen, dat heb ik wel eens erger gehoord. Aluminium verbaast me wel, ik had niet verwacht dat de White Stripes-liedjes dit in zich hadden. Af en toe (bijvoorbeeld in het openings- en titelnummer) lijkt het wel een beetje of de muziek op maat geschreven is voor een aflevering van pak 'em beet Tom & Jerry. In andere nummers kun je invloeden van moderne componisten als Philip Glass en Carl Orff. In "Who's a Big Baby" hoor je bizar genoeg bijna letterlijk het overbekende riedeltje van Orff's "Carmina Burana" terug. Een rare combinatie als je terugdenkt aan de originelen. En als ik eerlijk ben, dan vind ik deze versies leuker.

Het zou misschien eigenlijk niet mogen, maar als ik een grote naam als hulpje zie bij een cd, dan heb ik toch altijd de hoop dat dat leidt tot iets verrassend goeds voor zo'n album. Helaas gebeurt dat misschien wel vaker niet dan wel. Op de nieuwe cd van Saidian spant het er een beetje om. Het hulpje op hun nieuwe cd heet Jon Oliva. U weet wel, van onder andere Savatage, Jon Oliva's Pain en Trans-Siberian Orchestra. Ik had dus goede hoop dat zijn invloed en ervaring op Phoenix ook goed te merken zou zijn. Misschien komt het omdat Oliva's hulp beperkt blijft tot het nummer "Crown of Creation" dat het helaas niet geworden is wat ik er van gehoopt had. Als hij dan toch helpt, waarom helpt Oliva dan niet gelijk met de productie, bijvoorbeeld? Dan was die vast beter geweest dan dat deze nu is op Phoenix. Grote kans ook dat hun stevige melodieuze metal dan wat beter uit de verf zou komen. Nu hoor ik wel dat de liedjes op dit tweede album van Saidian best oké zijn, maar de touch die het aantrekkelijk maakt ontbreekt net. En dat is jammer, want ik houd op zich wel van het snelle tempo van de liedjes zoals Saidian ze, opgezweept wordt door de van Primal Fear overgekomen drummer Klaus Spelling, maakt. Helemaal in combinatie met de hoge uithalen zoals die van zanger Markus Engelfried. Misschien volgende keer Oliva nog eens bellen en vragen of 'ie blijft logeren?

Eigenlijk kan ik het me nog als de dag van gisteren herinneren, ook al moet ik teruggaan naar het jaar 1999. In een interview met zangeres/gitarist Simone Holsbeek door Marc Stakenburg in Leidsekade Live werd bevestigd dat de Deventerse band Cords ermee stopte. Nu zat ik destijds ver weg van alles wat popzaal mag heten en ik heb ze dan ook nooit live gezien. Er staan inmiddels wel enkele cd's in mijn kast en de lofi-opvolger Telefunk zag ik een aantal keer optreden. Om een vreselijke reden hield dit op en ik vreesde nooit meer iets van Holsbeek te horen. Verrast was ik dan ook toen ik vernam dat ze weer muziek maakte. De band DriveByWire die ze samen met Alwin Wubben (ook ex -Cords) vormt doet qua ruigheid niet onder voor Cords: PJ Harvey versus The Breeders versus Kyuss (en dat zonder basgitaar!), zoiets. Op het album dat eigenlijk al in mei is uitgebracht speelt Hans Rutten (Gathering) mee op drums en een gastbijdrage van Anneke van Giersbergen lijkt dan ook een logisch gevolg. 'Don't look behind,' zingt Holsbeek in het openingsnummer "Tar." Dat lijkt me duidelijk, DriveByWire is een fijn nieuw Nederlandse band erbij. Nog wel even genoemd mag worden dat de productie in handen was van Maz Morsink, en die zat -hoe kan het ook anders- ook in Cords.

Een bruggetje is dan snel gemaakt naar Danger Men, want dit is de andere band die voortkwam uit Cords met Marc Fabels en (jawel!) Maz Morsink. Ook zij zijn niet bij de pakken neer gaan zitten en hakken er ook heftig op los: Sonic Youth meets Beck, zoiets. Een wat modernere inbreng dus dan die van de andere afsplitsing, maar niet minder intens. Danger Men maakt muziek met ballen: rauw, maar ook bij vlagen dansbaar. Anger Me is alweer hun tweede schijf. Ze mogen wat mij betreft samen met DriveByWire door naar de eredivisie van de Nederlandse rockbands. Eens kijken wie de degradatiekandidaten zijn.

DriveByWire speelt:
30 november in Doornroosje Nijmegen
26 december Paradiso Amsterdam

Op de hoes van The Dead Eye, het vijfde album van de The Haunted prijkt een Röntgenfoto van de nek. De nek is een essentieel onderdeel van het menselijk lichaam. Zonder nek immers geen zwiepende hoofdbeweging, de basismove voor de beginnende en gelouterde metalliefhebber. Je zou bijna denken dat bandleden Anders en Jonas Björler (ex-At The Gates) alsmede Patrik Jensen (Witchery) hiermee iets duidelijk hebben willen maken. Misschien wel dat de nekken van deze oudgedienden wat overbelast waren na al dat onmenselijk geweld wat we op eerdere albums van deze neothrashers hebben gehoord en dat ze het daarom wat rustiger aandoen op de nieuwe cd. Verwacht dus geen aaneenschakeling van eindeloos gitaargebeuk meer. Het lijkt haast wel of de tijgerbalsem waarmee de spieren zijn gekalmeerd zo doorgesijpeld is in de muziek van deze Zweden. Het geheel klinkt namelijk ongelooflijk greasy. Er wordt rustig op los geëxperimenteerd met stoner-, sludge- en doom-invloeden. Monster Magnet is een naam die geregeld in mij opkomt. Het tempo gaat veelvuldig omlaag, er is ruimte voor ingetogen passages met cleane zang en er komen natuurlijk ook nog de nodige en heftige trashpartijen voorbij. Zanger Peter Dolving is weer terug en zijn veelzijdige stemgebruik past uitstekend bij de nieuwe koers die The Haunted lijkt te varen. Een koers die mij uitstekend bevalt. Ben echter wel bang dat er toch een zenuw beschadigd is in vroegere tijden. Alle songtitels beginnen namelijk met 'The'. Dat moet toch beter kunnen de volgende keer.

Riot is zo'n band waarvan de bekendheid van de naam groter is dan je op grond van de behaalde successen zou verwachten. De band was het lievelingetje van recensenten, maar steeds als de definitieve doorbraak plaats had moeten vinden kwam het gewone leven daar doorheen fietsen. Gedonder met managers en platenmaatschappijen, zangers die het leven lieten, Riot kreeg het allemaal te verduren. Maar er was ook een muzikale reden voor: Riot heeft albums in verschillende stijlen uitgebracht, van commerciële hardrock en metal tot juist softere werkjes met onder andere de toeteraars van The Tower of Power erbij. Nu is er op Army of One toch weer gekozen voor de metalbenadering. Op deze hoes is trouwens ook weer hun mascotte afgebeeld. De beroerdste mascotte ever van een hardrockband als je het mij vraagt, want het is een baby-zeehondje met hormonale problemen. Niet echt een stoere-mannen-imago versterkende mascotte. Maar goed, het gaat om de muziek, en die is weer lekker stevig. Mark Reale is ook nog steeds een uitstekende gitarist, maar er is één probleem: qua composities zit er weinig opvallends tussen. Alleen bij het fraaie Michael Schenker-achtige instrumentaaltje "Stained Mirror" veer ik even op. Bij dit album wreekt het zich dat Riot na dertig jaar zijn doorbraak nog steeds niet beleefd heeft. Dertig jaar geleden stak Riot boven de meeste bands uit, maar inmiddels zijn er wagonladingen zangers en gitaristen die kunnen spelen wat deze jongens spelen. Ben je eenmaal een gevestigde naam, dat is dit "een wat minder album" maar verkoopt het toch wel. Nu zal het vermoedelijk verzuipen tussen de vele releases met goed gespeelde maar compositorisch onopvallende metal. Riot is zeker nog de moeite waard, maar zal geen opstand meer ontketenen.

25 is hij pas, maar Ben Kweller heeft aleen carrière achter de rug die al een decennium beslaat. Op zijn twaalfde
startte Kweller, zoals zo ongeveer iedereen die Kurt Cobain cool vond, een grungebandje: Radish. Twee jaar later zag een platenmaatschappij wel brood in de drie jongens en lanceerde hen als het Amerikaanse antwoord op Silverchair. Wie in 1997 naar Kink FM luisterde, kent de single "Little Pink Stars" nog wel. Het plan mislukte jammerlijk, ook al schopte de band het tot een tour door Europa en tot optredens bij onder andere David Letterman. Radish gooide het bijltje erbij neer, maar Kweller liet zich niet uit het veld slaan. Net twintig bracht hij zijn kolderiek Sha Sha geheten debuut uit, dat een heel andere Kweller toonde, die van een meer volwassen klinkende, tikkie naïeve en speelse singer/songwriter. De cd leverde hem een hele schare beroemde mensen op die hem waardeerden; of heten zulke mensen ook gewoon fans? Na een mooie EP samen met Ben Folds en Ben Lee en een redelijke tweede cd is er nu de titelloze derde cd. Mensen zien zo'n titelloze plaat nogal eens als een nieuw begin. Kweller niet. Het album is titelloos omdat hij elke noot van deze plaat in zijn eentje zong en speelde. De eerste maten van het openingsnummer "Run" lijken (ook al!) een knipoog naar Bruce Springsteens "Born To Run", maar al snel kiest Kweller voor zijn min of meer vertrouwde geluid, waarin hij door zijn veelvuldige pianogebruik en manier van liedjes schrijven nogal eens doet denken aan Ben Folds en Billy Joel. En het nare is: daar wringt de schoen. Door de veelvuldige herinneringen die de plaat oproept, ben je geneigd Kweller met die twee te gaan vergelijken en dan kun je niet anders concluderen dat hij het, ondanks een aantal zeer mooie liedjes, vrijwel continu tegen hen aflegt.

We hebben een nieuw tafeltje in huis gehaald. Omdat we iets te vieren hadden. Zie het als een symbolisatie van een nieuwe start. Net als haar nieuwe kleren. Het staat haar goed. Enfin, het tafeltje. Ons oude tafeltje was achteraf gezien gewoon te laag en eigenlijk ook gewoon best wel lelijk. Dat onhandige kleine laatje. Nu kunnen we van alles makkelijk kwijt onder ons nieuwe tafeltje. Twee grote lades en dan nog een hele hoop vakken. Dan liggen die stapels cd's ook niet langer in het zicht en in de weg. Ik zal er meteen eentje opzetten. Iets gezelligs, iets loungy. Beetje bossa, beetje elektronica, wat etnische geluiden en een prettige damesstem. Prima. In de lades - die ik toch wel heel snel in elkaar had gezet - liggen nu dus ontiegelijk veel wierookstaafjes. De Moeder's Geuren (wat ik altijd een beetje een rare naam heb gevonden, maar dat zal wel komen doordat mijn moeder niet rookt en niet naar wierook ruikt). Diverse geuren in diverse kleuren. Goed voor urenlang dwarrelende rookkrullen. Als de ene op is pakken we gewoon weer een ander geurtje. Op een gegeven moment ruiken we het verschil niet meer. Ik schenk maar eens een wijntje in. Voorzichtig, want ik wil niet morsen op het nu nog krasvrije tafelblad. Wat is het trouwens stil ineens? Oh, cd afgelopen.

Zodra er ook maar een specifieke sound populair wordt, kun je er donder op zeggen dat-ie meteen navolging krijgt. Zo ook bijvoorbeeld in de alternatieve metal van de laatste jaren. Sludgegitaren gecombineerd met progressieve hyperdrums, dissonant akkoordenwerk, Sabbath-riffs en postcore-sfeerwerk, alles wordt tegenwoordig lustig door elkaar gegooid, en als je dat goed doet, zoals bijvoorbeeld bij Mastodon, Neurosis en Burst, resulteert dat in platen die complete muzikale universums scheppen. Intronaut is een van de volgers en zet met dit debuut meteen een klapper van jewelste neer. Technisch gedoe op een swingende basis, Intronaut draait er niet omheen en gooit vanaf het begin de beuk erin. Vette scheurriffs, twingitaren, sfeervolle intermezzi, psychedelica, druk geroffel en een gezandstraalde strot loodsen de luisteraar door een afwisselend woud van tempowisselingen en sfeervariaties, waarin het heerlijk verdwalen is. Als deze plaat vijf jaar eerder was verschenen had de band meteen bij de top in het genre gehoord. Dat is nu net niet het geval, vanwege het enorm hoge niveau van de concurentie in deze hoek, maar een sterk debuut dat absoluut mag worden gehoord is dit zeker. Nee, dit debuut neemt niemand ze af.

Geen idee waarom Christmas in Falluja nu pas officieel in Nederland te krijgen is, want al in 2005 konden de Amerikanen zich kwaad maken over of instemmend luisteren naar de anti-Bushretoriek van singer/songwriter Jefferson Pepper. In elk geval is deze plaat - met een titel die bijna lachwekkend is, als het niet zo serieus bedoeld was - op tijd: voor de kerst. Bovendien zijn de Amerikaanse troepen nog niet weg uit Irak, dus ook wat dat betreft is de timing in orde. Als het gaat om platen van deze kwaliteit hadden ook wij verstandige Europeanen graag al vorig jaar kennis gemaakt met het debuut van deze stiefzoon van Woody Guthrie, Bob Dylan, Steve Earle en Vic Chesnutt (die stem!). Elk liedje is een bewijs voor de oprechte woede om sociale ongelijkheid, de waanzin van oorlog en andere socialistische onderwerpen waar zijn grote voorbeeld Woody Guthrie ook al over schreef. Is Jefferson Pepper dan een copycat? Nee, want wat hem onderscheidt van die klassieke protestzanger is de hoeveelheid muziek die Jefferson Pepper tot zich heeft kunnen nemen. Zijn palet varieert van akoestische folksongs, punkrock (in een cover van Guthrie's "This Land Is Your Land"!), bluegrass tot met Neil Young-gitaren opgetuigde rootsrockers. Hoogtepunt is wellicht het prachtige "Back to 1999", waarin het trieste bestaan van een ontslagen, gescheiden en aan de drank geraakte fabrieksarbeider beschreven wordt. Woody Guthrie, Bob Dylan, Steve Earle en wellicht ook Vic Chesnutt kunnen trots zijn op Jefferson Peppers debuut.

De grunge was de doodsteek voor de hairbands en de popmetal uit de jaren tachtig. Een van de bands die daar erg veel last van had was Winger. Met hun eerste twee poppy albums en het behoorlijke hitparadesucces daarvan waren ze een van de opvallendste exponenten van dat moment. Ook in de VS vangen hoge bomen veel wind, dus Winger werd ongenadig hard aangepakt. Harder dan ze verdienden, want het was wel een band met klassemuzikanten. Dat bewezen ze ook met hun derde album Pull, maar inmiddels was hun reputatie naar de maan. Dertien jaar later heeft de vaste kern van Kip Winger, Rod Morgenstein en Reb Beach besloten het toch weer eens te proberen. Tweede gitarist is John Roth, eigenlijk ook al een oude bekende en als toetsenist is Xcarnation's Cenk Eroglu aangetrokken. Het werkje heet heel origineel IV, maar eerlijk gezegd is dat zo ongeveer het enige wat op dit schijfje aan te merken is. Openingstrack "Right Up Ahead" doet vooral denken aan de Stone Temple Pilots, maar vanaf het tweede nummer "Blue Suede Shoes" komen ze pas echt los. Na een spannend intro volgt een even spannend nummer met afwisselend coupletten met fluisterzang en uitbundige refreinen met kamerbrede koortjes. Reb Beach laat horen dat hij niet voor niets door David Coverdale voor de Whitesnaketournee werd uitgekozen. De man brengt continu fraai gitaarwerk te berde zonder daarmee de songs om zeep te helpen. Het samenspel tussen drums bas en gitaar is sowieso heel hecht. In dat opzicht is Winger min of meer de verbindende schakel tussen Stone Temple Pilots en aanverwanten en de stadionrock van eind jaren tachtig. Zanglijnen en instrumentatie gaan vaak gezamenlijk op en neer zoals dat in de grunge wel gebruikelijk was, maar het gitaarwerk en de composities zijn toch vooral hardrock. De composities zijn niet allemaal zo opvallend als "Blue Suede Shoes" of "Generica", maar er zitten geen uitgesproken zwakke broeders tussen. Winger slaagt er in twee muziekstijlen die ooit min of meer als tegenpolen werden gepresenteerd met elkaar te verbinden. Winger is terug en dat is niets om lacherig over te doen.

Mirrorball, Harvest, Harvest Moon, After The Goldrush en Déjà Vu is een willekeurige greep uit het rijke albumrepertoire van Neil Young. Ik kom hierop omdat ik zijn ziel tegenkom. Ja, ik weet ook wel dat hij nog steeds leeft -al ging dit nog niet zo lang geleden bijna mis-. Waar het om gaat is dat hij een icoon is die zelfs bij leven veel artiesten beïnvloed heeft tot op de dag van vandaag. Neem bijvoorbeeld het nieuwe album van Chris Harford, Looking Out For Number 6. Dit is van voor naar achteren doordrenkt van de Neil Young -stijl met af en toe een snerpende elektrische gitaar en dan weer akoestische getokkel. Harford timmert al heel wat jaren aan de weg, en hier doet hij dit met behulp van vooral Dean Ween. Het resulteert in acht nummers die niet hadden misstaan op één van de eerder genoemde Young-albums. Ze staan echter op die van Harford. Als de cd dan afgelopen is durf ik het te betitelen als een fijne cd met een wel wat beperkte lengte van 25 minuten, maar wel één - eerlijk is eerlijk - die waarschijnlijk weinig opzien zal baren. Er was hem namelijk iemand voor. Ik zie zijn ziel net wegvliegen richting mijn platenkast.

Een primeur op File Under, dunkt me. Een band uit Liechtenstein hadden we nog niet eerder genoemd voor zover ik weet. Het gaat hier om Weltenbrand, een band die een duister soort darkwavetovenaarsgothic maakt. Weltenbrand had in 2002 het laatste (vierde) album opgenomen maar nu, na wisseling van veel leden en de overstap naar een nieuw label is er dan toch weer een nieuw album. Of het afkrijgen van dat album moeilijk was blijft wat onduidelijk, maar feit is wel dat er in het laatste jaar twee bandleden vertrokken en drie nieuwe kwamen, maar de harde kern van zanger Ritchie Wenaweser, toetsenist Oliver Falk en violiste Daniela Nipp bleef het geluid van de band zorgvuldig koesteren. Dat geluid is een donkere maar ook dromerige combinatie van de zanger en een daaromheen kringelende zangeres die afwisselend nummers voor hun rekening nemen, en een mengeling van folk en sympho met een metalig randje. Overigens hoor je, ongebruikelijk voor dit genre, geen zware gitaren. Zelfs überhaupt geen gitaren. Op den duur ga je een lekkere uithaal van het een of ander wel missen, en doordat alle nummers redelijk gelijkmatig zijn wordt het ietwat saai na 5 of 6 nummers. Bij 'The End of the Wizard' blijkt net als bij het eerdere albums, het tekstwerk gebaseerd op mythen en sagen uit Liechtenstein: heksen, tovenaars, geesten en zigeuners moeten ooit het kleine staatje bevolkt hebben...

Emo is dood! Een half uur luisteren naar acts als Hawthorne Heights, Panic at the Disco en Fall Out Boy en je kunt niet tot een andere conclusie komen. Als je de wanhoop bijna nabij bent en je je oude Fugazi-cd's op hebt gezet en je Boysetsfire-posters huilend (hé het blijft wel emo) van de muur gehaald hebt is daar het Finse Disco Ensemble. De vier jongens mogen er dan uitzien als de cliché emoband, hun tweede plaat First Aid Kid is een verademing. Albumopener "This is my head exploding" zet de toon: melodieus, maar toch agressief. Disco Ensemble klinkt authentiek, zonder die gezochte metalrandjes en zinloze screams die je bij stijlgenoten als Silverstein en Senses Fail teveel hoort. Frontman Miikka Koivisto zingt vooral intens, getergd en luid. Zoals het hoort dus. Disco Ensemble vindt het wiel zeker niet opnieuw uit, maar overtuigt wel. Ondermeer door de stevige punkroots die in elk nummer hoorbaar is. Referenties? Thursday ten tijde van Full Collapse, Hell is for Heroes en The Used. Maar dan gecombineerd met elektronische geluidjes en samples. Het geeft de band dat beetje extra dat veel collega's missen. Single "We might fall apart" is voor mij het hoogtepunt van First Aid Kid. Het nummer heeft een geweldige melodie en een catchy refrein ('we might fall apart, just like a house of cards'). Na het beluisteren van deze plaat kun je er als post-hardcore liefhebber weer een tijdje tegenaan.

De leukste mensen zijn mensen die ook nog onbeschaamd kinderlijk kunnen zijn, vind ik altijd. Je kunt overdag een braaf mannetje in pak zijn dat commerciëel en pro-actief is en geen negen-tot-vijf-mentaliteit hebben in een jong en dynamisch bedrijf, maar je moet op andere moment ook ongegeneerd melig kunnen zijn. Dat is ook het moment waarop je "Fang Bang" moet opzetten, het nieuwste werkje van Wednesday 13. Joseph Poole, zoals hij eigenlijk heet, had in het kielzog van Slipknot enig succes met zijn band Murderdolls. Opvallend genoeg heeft hij weinig succes in zijn thuisland. Terwijl zijn muziek toch het best te omschrijven is als campy horrorpunkmetal, wat in het land van Alice Cooper en Marilyn Manson toch zou moeten aanslaan. Maar ja, in de VS nemen ze teksten en titels ook wel héél serieus. Met uitsluitend titels van het genre "Morgue Than Words", "My Home Sweet Homicide" en "Till Death Do Us Party" is het dan lastig. Terwijl goed beschouwd "Fang Bang" gewoon aardige pretpunkmetal bevat. De hooks zijn goed, de gitaren hard en recht zo die gaat en de wat rasperige schreeuwzang van Wednesday 13 maakt het plaatje compleet. Gewoon niet te serieus nemen en in een onbeschaamd kinderlijke bui meespringen en -brullen.

Van de Zweden van Hardcore Superstar werd ik wat minder vrolijk. Nou ja, niet zozeer van de Zweden, meer van het geluid op hun live-dvd. De heren zelf maken sleazerock, netjes binnen de lijntjes van het genre en met het bijpassende uiterlijk met plakplaatjes en zwart geverfde haren. Muzikaal kunnen ze het best aan, met de juiste losheid in het spel, maar compositorisch zullen ze in sleazeland niet boven het maaiveld uitsteken. Qua geluid is deze dvd echter overleden voordat er zelfs maar iets te zien was. De snaredrum knalt overal doorheen terwijl je met een zaklampje moet zoeken naar de lage tonen. Dan kunnen de heren nog zo hun best staan doen en hebben ze het misschien in de zaal heel leuk gehad, als dvd is dit een product dat zwaar onder de maat is.

Over het algemeen heb ik meer met Europese dan met Amerikaanse muziek. Dat is iets gevoelsmatigs, maar ik heb er ook een theorie bij. Of het klopt weet ik niet, maar bij Amerikaanse bands heb ik vaak het gevoel dat elk hoekje en gaatje wordt volgeplamuurd in de postproductie. Zo ook bij Gracer. Het is een trio, maar de hele plaat klinkt alsof ze met minstens drie gitaren tegelijk spelen. En dan is er ook nog de echo op meerlagige zang. Er zit geen seconde 'stilte' in deze muziek. Het laat je als luisteraar geen enkele ademruimte. Je laat je of meeslepen door deze vloedgolf van geluid, of er gaat een knop om in je hoofd waardoor het volledig langs je heenglijdt. Luister maar eens naar het nummer "Waiting For Departure", misschien begrijp je dan wat ik bedoel. Een positief effect van dit soort muziek is wel dat het een prettig soort ruis is, je dobbert lekker op de woelige emo-baren, in slaap gewiegd en niet meer in staat tot nadenken of voelen. Of dat is wat de band beoogt is natuurlijk maar de vraag... Positieve uitzondering wat mij betreft is de Coldplay-achtige piano-ballad "Nowhere". Pff, even met het hoofd boven water. Coldplay, Sunny Day Real Estate en zelfs U2 (de gitaarpartijen in openingstrack "Hold On" lijken wegegelopen uit "Where the streets have no name") zijn sowieso de namen die het eerst opkomen bij het luisteren naar Voices Travel . Maar waar die bands allemaal een uniek trekje hebben waardoor je ze - like 'em or not - in ieder geval altijd herkent, mist Gracer ondanks onmiskenbaar compositorisch talent wat mij betreft net die interessante invalshoek. Nee, dan luister ik hoewel ze me inmiddels ook flink de strot uitkomen, toch liever naar Coldplay. Zo erg ja.

Om zes uur 's ochtends gaat de wekker. Buiten is het nog pikkedonker. Ik geef een ram op de wekker, maar na negen minuten is het toch tijd om eruit te gaan. De katten komen naar me toe, het is voor hen kattenaaitijd. Ik ga naar beneden om koffie te zetten, een boterham te eten en brood te smeren voor de dag die komen gaat. Als ik dan even zit merk ik wat ik mis: muziek. Iets wat normaliter eigenlijk mijn eerste actie is als ik beneden ben. De keuze mag nooit te confronterend zijn, ik wil rustig wakker worden. Leave The Light On van Chris Smither is dan de laatste weken ook een graag geziene gast in de lade van mijn cd-speler. Deze Amerikaan doet zijn ding sinds de midden jaren '60. Zijn songs werden gecoverd door grootheden als Bonnie Raitt en Emmylou Harris. Hij is dus niet de minste. En dat blijkt ook weer op zijn nieuwe album. Het wordt ingetogen, maar sfeervol gebracht door een keur aan muzikanten. Veel eigen nummers met actuele teksten over de Amerikaanse vrijheid en zijn stad New Orleans, een enkele bewerking van een traditional en opgeleukt met goedgekozen covers, zoals een bijzondere uitvoering van "Visions Of Johanna" van Bob Dylan. Ideaal wakker worden dus, het daglicht mag van mij aan: Wereld, ik ben er.

Of The Tennessee Fire mijn jaarlijstje gehaald heeft weet ik niet meer. Volgens mij hield ik die lijstjes nog niet bij in 1999. Ik weet wel dat de plaat hoog gescoord zou hebben als ik het toen bijgehouden had. Ik draaide hem veel. Maar om een of andere onduidelijke reden werd het toen stil rond My Morning Jacket. Althans, de band timmerde vrolijk aan de weg, maar ik keek een andere kant op. Ik herinner me nog een Lola da Musica waar de band in een parkeergarage speelde maar verder niets meer. Waarom eigenlijk, vraag ik me nu af, terwijl ik Okonokos beluister, het meest recente werkje van de band. Okonokos is een dubbele live-cd en laat namelijk een band horen die precies alles doet wat ik goed vind! 21 Nummers lang, verdeeld over twee cd's van een uur, groovet het, swingt het, rockt het en gaat het. Korte heftige nummers afgewisseld met lange uitgesponnen nummers, puike gitaarsolo's in alle hoeken en standen en gepassioneerde zang. Er wordt gas teruggenomen als het publiek even op adem om vervolgens weer op adem moet komen om vervolgens weer tot de bodem te gaan. Denkt u aan een Crazy Horse, aangevoerd door een Neil Young die kan zingen. Okonokos is nog geen Weld, maar het komt er verdomd dicht in de buurt. En doet mij slechts een ding afvragen. Waarom keek ik de andere kant op en zag ik dit moois nooit live, &%$$#@*&&^%!? De volgende keer dan maar.

Vandaag was al een onrustig dagje op kantoor doordat een collega plots niet meer terugkeert, en dan loopt thuis ook al alles in het honderd. Terwijl ik zoveel moest doen. Maar helaas, bij het eerste klusje, het installeren van de nieuwe iTunes gaat er al van alles mis, waardoor ik m'n zorgvuldig opgebouwde collectie in m'n iPod helemaal opnieuw moet sorteren en importeren. Tussendoor komen er ook nog een vier telefoontjes en moet ik nog wat eten naar binnen zien te schuiven. En zie dan nog maar eens de rust te vinden om een recensie te schrijven. Kingdom Come dan maar, die heb ik al heel wat keren gedraaid, dus daar kan ik ook snel een afgewogen oordeel over geven. Voorzover dat nodig is, want Lenny Wolf doet al jaren hetzelfde: degelijke bluesrock met een stevige Led Zeppelin-inslag spelen. Soms beter, soms wat minder. De nieuwste, Ain't Crying For The Moon mag rustig in de categorie "beter" geplaatst worden. Heer Wolf heeft deze ronde weer bijna alles zelf gedaan. Bij niet meer dan drie van de dertien songs heeft hij nog wat spaarzame hulp ingeroepen. Hij moet geïnspireerd geweest zijn, want het songmateriaal is uitstekend en de uitvoeringen zijn ook van ouderwetse kwaliteit: donderende drums en bassen, lekker ver naar voren gemixte rechttoe rechtaan gitaarpartijen en natuurlijk het fraaie, gepassioneerde stemgeluid van Wolf. Opvallend is de song "Bon Scott", gewijd aan de overleden AC/DC-zanger. En inderdaad, vanaf het intro is een magnifieke riff te horen die door de heren Young uitgevoerd had kunnen zijn. Bijna alle songs zijn mid-tempo, maar Wolf laat horen dat ook binnen dat tempo te variëren valt van ballad tot loodzware riff. Terwijl ik deze recensie zit te schrijven staat de cd op, en kom ik genietend weer tot rust. Op naar het volgende klusje.

Tot mijn schaamte zag ik dat ik vorig jaar geen letter geschreven heb over Blue Guitars, de cd-box die Chris Rea uitgebracht heeft. Goed, ik ben natuurlijk niets verplicht als ik zelf zo'n kreng aanschaf. Maar dát ik die box kocht moet eigenlijk al reden genoeg zijn om hier even te vertellen hoe fantastisch die 11(!) cd's zijn waarop Chris Rea zeer uitgebreid, netjes geordend en met overduidelijk heel veel liefde voor het genre per cd verschillende stromingen binnen de blues behandelt. Voor iedereen die een beetje van blues houdt is deze box eigenlijk een verplichte aanschaf, die bovendien ook nog eens voor een bespottelijke lage prijs te koop is - ik betaalde nog geen vier tientjes, geloof ik. Nog dommer van mij was dat ik vergat om kaartjes te kopen voor de concerten die Chris Rea afgelopen maart in de Heineken Music Hall gaf. Een nieuwe kans komt er niet, het was namelijk zijn afscheidstournee. De ziekte die Chris Rea heeft en de medicijnen die hij slikt maken het toeren bijna onmogelijk. Jammer, want als ik zo luister naar de live-cd The Road To Hell and Back - de eerste in zijn bijna dertigjarige solocarrière - heb ik toch echt wat gemist. Het is op zijn zachtst gezegd vermakelijk om te horen hoe Chris Rea in de grote hits die hij gehad heeft de afgelopen decennia blueselementen heeft weten op te diepen. Die zaten er blijkbaar al die jaren al in, als je maar goed genoeg zocht, want echt extreem verbouwd heeft hij de nummers niet. Nu sluiten "Josephine" (dat voorzien wordt van een extraatje over de opgegroeide Josephine), "On The Beach" en "Fool" naadloos aan op die van de 'nieuwe' Chris Rea en zijn ze in een keer veel beter te pruimen. Ze zorgen ervoor dat ik stiekem hoop dat Chris Rea een Rolling Stones-truc uit de hoge hoed tovert en nog een afscheidstournee doet, maar ik geloof dat over en sluiten in dit geval echt over en sluiten betekent. Helaas.

Kut is kut, goed is goed. "Nou nou, kan dat niet wat anders uitgedrukt worden?", zie ik u denken. Nee dus, want eigenlijk is dit stukje heel fout. Ik ben de laatste weken namelijk helemaal weg van Octoberman. "Daar is toch niets mis mee?" zie ik u nu weer denken. Nee inderdaad, maar de reden dat ik weg ben van Octoberman en deze cd in handen heb wel. Ik mag namelijk af en toe wat bandjes boeken in een klein zaaltje in het oosten des lands. Dat betekent dat ik me door demo's, ep's, cd's en bergen aan mail mag worstelen. Op zich niet erg, maar meestal gaat het mijn ene oor in en het andere weer uit. Zo niet met het beluisteren van de tracks op de My Space-pagina van Marc Morrissette aka Octoberman. "Boeken, boeken, boeken, deze man," riep ik enthousiast. En zo kwam het dat er weer een plek gevonden werd voor deze Canadese singer-songwriter, maar dan zie ik in mijn gedachten de lege zaal al voor me. Want wie kent er nou Octoberman? Nu is dit niet erg voor de zaal zelf, hoogstens vervelend, maar wel voor de artiest in kwestie en vooral voor u als u iets met deze muziek hebt. Hij bezingt in twaalf songs de reizen en ervaringen die hij als Canadese backpacker op deed. These Trails Are Old And New verscheen in Canada reeds in 2005 en is nu ook bij ons verkrijgbaar. Hij bespeelt zelf ook nog een aantal andere instrumenten, maar kreeg ook hulp van andere muzikanten op o.a. glockenspiel, cello en mandoline of zijn ze zijn vocale tegenpartij. Het maakt These Trails Are Old And New een album dat gehoord moet worden door liefhebbers van Bonnie 'Prince' Billy, Elliott Smith, Neil Young, Sparklehorse en Shawn Mullins, om maar eens een blik open te trekken. Of beter nog bezoek de komende tour en koop daar de cd als aandenken. En om dan even op mijn allereerste opmerking in dit stuk terug te komen: Als het kut was dan had ik dit eerlijk gezegd of waarschijnlijk dit stuk niet eens geschreven, maar dat is dus niet het geval. Ik wil dat hij wereldberoemd wordt, al zal dit moeten beginnen bij een goed gevulde zaal.

Als je jong bent, in de puberteit of zo, ben je vaak 'tegen' alles en iedereen. Dat hoort bij de leeftijd. Je bent dan tegen de regels die je ouders en je school je opleggen, tegen de klussen die je moet doen, tegen de vakantieplannen van je familie, tegen het huiswerk dat je moet maken, tegen je vader die zegt dat de muziek zachter moet, tegen de politie en tegen de politiek: tegendraads. Als je wat ouder wordt, zie je vaak het nut van die regeltjes in. Je bent dan eerder tegen de bewegingen die tegen zijn. Je hebt meer behoefte aan rust, al dat tegenstribbelen is alleen maar vermoeiend en levert vaak toch niets op. 'We are anti-movements, we are anti-anti'. Dat is een zin uit en tegelijk de strekking van de titelsong van de CD Anti-Anti van Snowden. Ze zijn bij Snowden gelukkig niet anti-goede-muziek. De drie heren en de stoere bassiste hebben sinds de oprichting in 2003 een EP uitgebracht en hier ligt dus hun eerste volledige cd. De band uit Atlanta (Georgia, VS) klinkt misschien eerder Brits dan Amerikaans en lijkt wel iets op Franz Ferdinand, soms op The Cure en Joy Division. Zanger/gitarist Jordan Jeffares heeft elf van de twaalf nummers op deze plaat geschreven en dat twaalfde nummer, hekkensluiter "Sisters" is ook het enige echt rustige nummer van de cd. De andere songs hebben er een flink tempo op zitten en moeten volgens mij ook op een behoorlijk volume gedraaid worden. De titel van het openingsnummer "Like Bullets" zegt genoeg. Dus zeker geen "Kill the Power" want dat vermindert het effect dat deze plaat kan hebben.

Het is wel in de mode, albumcovers met speelkaarten. Kasabian heeft er een, Neurosonic nu ook al. Wie? Even voorstellen: maakt u even kennis met een bak tweederangs voorspelbare gitaarherrie uit Canada, waarvan de standaardzanger Jason Darr al eerder een band had, getiteld "Out Of Your Mouth" (wie?!). De tracklist klopt niet en er staan spelfouten in de teksten (interessante titel ook, dat "Frankenstien"). Die teksten kunt u ook al direct gevoeglijk vergeten, tenzij u graag meescandeert met 'Why should I take directions from boneheads who don't know the way?' of 'I don't wanna walk on water, that doesn't mean I'd like to sink'. Naja. Gelukkig is er de muziek nog. Die is nog best gevarieerd en innovatief, zo vindt de band zelf. Toch komt de sound me wat bekend voor. Als ik u vertel dat het gedragen "Me, Myself & I" beter is dan het hele oeuvre van Nickelback, zegt dat dan iets over Neurosonic of over Nickelback? Naja, mocht u dat niks vinden, dan sluiten "So Many People" en "Crazy Sheila" prettig aan op de singles van Filter. Oh, die band hebt u ook al jaren geleden volledig uitgescheten? Nou, dan kunt u vast nog uw lol op met "I Will Always Be Your Fool". Immers, wie luistert er tegenwoordig niet met rode konen naar Good Charlotte? Uh, hallo? Is daar nog iemand?