Ahab - The Call Of The Wretched Sea

Zoals elk ander metalgenre is ook doommetal intussen in allerlei kleine subcategorietjes uiteengevallen. Zo hebben we de drone-doom, doomdeath, sludge doom en zo dus ook de funeral doom. Da's de doom metal soort van het brede gebaar, moddervette gitaarmuren, slepend trage (gebrek aan) tempo's en diepe putgrunts. Doom metal van het ouderwetse snit als het ware, zeg maar ongeveer waar My Dying Bride ooit mee begon. Ahab is Duits en doet het met een loodzwaar aangedikt concept over Moby Dick, iets dat we overigens vaker hebben gezien de laatste jaren, Mastodon was ze wat dat betreft in 2004 al voor met Leviathan. Vergelijk dit echter vooral niet met die band. Ahab is bovenal doommetal zoals doommetal hoort: de riffs zijn immens zwaar, de synths ijl, de melodie in mineur, de grunt onverstaanbaar diep, het tempo ligt over de gehele linie laag en de composities zijn lang van stuk. Hoewel dit niet direct mijn pakkie aan is, was ik toch behoorlijk onder de indruk van het naargeestige geweld op deze schijf, en wisten de droeve doch mooie thema's mij prima bij de les te houden, iets waar het bij andere doombands vaak fout gaat. Dit is echter vooral luistermuziek waar je de tijd voor moet nemen. De ware doomfanaat zal dit ongetwijfeld beschouwen als een vette krent in de pap van de huidige funeral doom.

Zeg er het uwe van...