Alan Tyler - .. & The Lost Sons Of Littlefield

Eigenlijk had ik het verhaal over de gelijknamige cd van Alan Tyler & The Lost Sons Of Littlefield al in mijn hoofd zitten. Het moest iets worden over paarden, want daar heeft de muziek van deze band veel mee te maken. Ik wilde dit koppelen aan de fietstocht die ik, sinds deze week, elke ochtend af leg naar mijn (tijdelijke) werkgever. Onderweg kom ik namelijk paarden tegen in een prachtig gelegen weide verblijven. Ik zou er mij dan eentje toe eigenen, een cowboyhoed kopen, dagelijks de rit op de rug van het dier naar mijn werk afleggen, het paard aldaar op de parkeerplaats stallen en deze cd op mijn afdeling draaien. Het zielige nieuws over een groep de paarden dat vastzit op een (plots ontstaan) eiland in Marrum gooide echter roet in het eten, want het positieve gevoel bij het denken aan paarden is weg. Wel heb ik nog de cd: Eentje in het genre country en dan in de hoek van de meer traditionele hoek. Een album dat op het eerste oor vrolijk stemde door een aantal nummers die in huize Ewie al snel meegezongen worden, waaronder een cover van de klassieker "Ghost Riders In The Sky" van Johnny Cash. Het gevoel is echter langzaam aan het wegzakken. Is het de schuld van de Friese paarden of is dit allemaal toch te gezapig? Ik ben er nog niet uit. Ik lees trouwens net dat de paarden gered zijn. Zal ik toch mijn eerste plan maar weer van stal halen voor het schrijven van de tekst voor een stukje?

Zeg er het uwe van...