Alice Rose

Ze woont inmiddels al zo'n elf jaar niet meer in Denemarken, maar toch beschouwt ze zichzelf nog steeds als op en top Deense. Ze gaat er vrij vaak naar toe om familie en vrienden te bezoeken. In die elf jaar verhuisde ze van Kopenhagen naar Berlijn, woonde ze daarna vijf jaar in Praag en kwam ze uiteindelijk in haar huidige woonplaats Keulen terecht. Ondertussen vliegt ze ook nog eens regelmatig heen en weer naar San Francisco (waar haar vriend woont) en toert ze rond met haar act - verheugd vertelt ze me dat ze volgend jaar in Groningen op Eurosonic zal staan. Voelt ze zich door al die omzwervingen niet een beetje ontheemd?
'In mijn eigen appartement voel ik me zeer zeker thuis, maar ik voel me ook heel erg op mijn gemak als ik onderweg ben. Ik haal veel inspiratie uit het reizen. Al is het maar een tripje met de tram. Ik vergeet alles om me heen en concentreer me op mijn gedachten. Ik vind het prachtig. Ik word zelf in beweging gebracht door een trein, een bus, een fiets of wat dan ook. Ik ben op weg. Tegelijkertijd ben ik dan ook in gedachten op reis. Maar ik zal geen liedjes maken over het feit dat de man tegenover me een rood shirt aan heeft. Gisteren dacht ik bijvoorbeeld aan hoe ik de show van vandaag zal aanpakken. Ik was onderweg naar huis van mijn yoga-klas en toen ik thuis kwam wist ik het antwoord. In feite was ik onderweg naar mijn antwoord. Het schrijven van mijn muziek gaat op een vergelijkbare manier.'

Vandaar de titel Tales of Sailing? Varen is immers ook een manier om je te verplaatsen.
'Inderdaad. Het album is eigenlijk ontstaan door songs uit hun oorspronkelijke context te halen en ze op een nieuwe manier te combineren. Ze dateren uit verschillende periodes. Sommigen komen uit de jaren negentig en de laatste was uit 2006.'
Uit de credits van het album kan ik opmaken dat het sessies met verschillende producers op diverse plekken zijn geweest. Er lag geen basisidee aan dit album ten grondslag?
'Het zit zo. Tales of Sailing is het resultaat van de projecten waaraan ik de afgelopen jaren heb gewerkt die uiteindelijk niet zijn afgemaakt. Het waren altijd mijn muziek en mijn teksten geweest waarmee we werkten. Niet dat ik een liedje had waar ik mensen voor uitnodigde om op mee te spelen. Ik ging samen met 'n producer werken aan ideeën, wat jammen, en schreef op basis van het resultaat een liedje wat we dan meteen opnamen. We probeerden een heel intens moment vast te leggen. Zo'n samenwerking heeft echter nooit geleid tot een record-deal of een band. Sindsdien is het eigenlijk altijd ik-in-m'n-eentje geweest. Vanaf eind jaren negentig ben ik solo verder gegaan en heb ik die songs op mijn eigen manier geïnterpreteerd. Langzaam maar zeker werd toen duidelijk dat ik het beste gewoon mijn eigen ding alleen doe.'

Wie Alice wel eens live aan het werk heeft gezien, weet dat dit haar niet altijd even gemakkelijk afgaat. Met rode konen is ze druk in de weer met haar viool, sampler, casio's en allerhande speelgoed. Af en toe lijkt het alsof ze ineens een ingeving krijgt en halverwege een song het over een andere boeg gooit. Alsof ze haar optreden soms bewust aan het toeval overlaat. Zelf ontkent ze dat het een bewuste keuze is, maar ze vindt wel dat haar songs door live te spelen inderdaad veranderen.
'Dat moet zelfs. Anders zou ik het gevoel hebben stil te staan.'

Het houdt voor Alice niet op bij alleen het spelen van de muziek. Op de openingspagina van haar website introduceert ze zichzelf als 'singer, performer, songwriter'. De performer-kant van Alice uit zich onder andere in kleine verkleedpartijen op het podium. Zet ze een grote zonnebril op, dan hebben we te maken met Mora Three-Seven-One. Is dat personage een uitvergroting van een kant van haarzelf, of acteert ze slechts een rol?
'Acteren? Ja, wat is acteren eigenlijk? Iedere acteur heeft iets om mee te werken. Het is moeilijk om te zeggen of een rol een bepaalde kant van die persoon zelf is. Er is natuurlijk een grens tussen wie je bent en de personages die je speelt. Ik denk dat ondanks het feit dat sommige acteurs beweren dat het niet zo is, je toch altijd werkt vanuit wie je bent. Dat is je basis. Een rol biedt je de mogelijkheid dingen te doen die je anders nooit zou doen, maar dus ergens diep van binnen wel zou willen doen.'

'Mora With The Golden Gun zal veel meer tongue-in-the-cheek zijn dan het meer persoonlijke Tales of Sailing. Dat keek vooral terug op de reis van de afgelopen zeven jaar. Daydreamer belicht een experimentele, softere kant. More Beautiful. Mora is veel meer poppy electro. Just a lot more fun. Ik speel met clichés en gebruik samples van soundtracks. Van het soort over-de-top dingen als een agent die "Freeze! This is the police!" roept'
Met die woorden richt Alice - of moet ik Mora zeggen? - een wijsvinger pistool op me. De vriendelijke glimlach achter het pistool verzekert me ervan dat ik me geen zorgen hoef te maken.