Aluminium - Aluminium

Verdilleme, ben ik het tóch vergeten. Ik had me zo voorgenomen om u op tijd in te seinen dat het nieuwe project met liedjes van de hand van Jack White alleen maar via Internet verkrijgbaar zou zijn en bovendien ook nog eens in gelimiteerde oplage. Nu ben ik een tikkie te laat, want de alle 999 exemplaren persingen van Aluminium zijn al uitverkocht. Schrale troost: ik was zelf ook te laat om ze te bestellen. En da's best jammer, want bij elk van de tien tracks heeft Rob Jones (die al meer artwork maakte voor White Stripes) tien ontwerpen gemaakt bij de composities van Jack White. Die zijn op LP-formaat natuurlijk veel mooier dan op cd-formaat. Van de 3333 gebrande cd's zijn er nog wel enkele over, dus als je rap bent dan kun je nog een exemplaar bestellen. Maar, pas wel even op. Ik moet u eerst nog wel even vertellen dat je op Aluminium een hele andere kant van Jack White hoort dan bij White Stripes of Raconteurs. Het betreft hier namelijk liedjes van White Stripes die door componist Joby Talbot (ooit Divine Comedy-lid) bewerkt zijn voor orkest. De platenmaatschappij rept over avant garde orchestral recordings, ik vind dat avant-garde-gehalte nog wel mee vallen, dat heb ik wel eens erger gehoord. Aluminium verbaast me wel, ik had niet verwacht dat de White Stripes-liedjes dit in zich hadden. Af en toe (bijvoorbeeld in het openings- en titelnummer) lijkt het wel een beetje of de muziek op maat geschreven is voor een aflevering van pak 'em beet Tom & Jerry. In andere nummers kun je invloeden van moderne componisten als Philip Glass en Carl Orff. In "Who's a Big Baby" hoor je bizar genoeg bijna letterlijk het overbekende riedeltje van Orff's "Carmina Burana" terug. Een rare combinatie als je terugdenkt aan de originelen. En als ik eerlijk ben, dan vind ik deze versies leuker.

Zeg er het uwe van...