Brakes - The Beatific Visions

Wist u dat er mensen die zichzelf stelselmatig Fisherman's Friend onthouden? Die mensen vinden namelijk dat ze daardoor een heel mooie, doorleefde stem krijgen, die soms doet denken aan die van een krolse kater. Oftewel: een heel aparte stem. Een van die mensen is hij van Clap Your Hands Say Yeah. Iemand anders die er zo over denkt is Eamon Hamilton van Brakes. Brakes is een voormalig rammelend bandje uit Brighton, dat zielloze gat aan de Britse zuidkust waar afgezien van de pier werkelijk geen zak te beleven is. Dus wat doe je dan? Dan begin je een band. Logisch. Wie het vorige schijfje van de heren, Give Blood, kent en dat helemaal woeperdedoepsie geweldig vond, moet misschien even wennen aan The Beatific Visions. Want zoals dat gaat met kleine jongetjes: die worden groot en volwassen. En dus zijn de schreeuwpartijen van zes seconden verdwenen, staan er nu opeens nog maar 11 liedjes op het schijfje en zit er meer onderlinge samenhang tussen de songs. Alsof iemand tegen ze heeft gezegd: vooruit jongens, even rustig nu. Tegelijkertijd, zoals dat gaat met rammelbandjes: waar de een opgroeit tot een volwassen iets, daar ontstaat de volgende weer. Brakes volgen wat dat betreft simpelweg de leer van Darwin en zetten een succesvol stapje vooruit. Maar niet alles is anders. Zo klinkt het geheel nog steeds als die bijzondere mix van country en indierock die Brakes typeert. De heren blijven immer kort van stof: Beatific Visions klokt net als Give Blood slechts 28 minuten. Het moet natuurlijk niet gaan vervelen. Heel goed. En wie het geëngageerde "Cheney" een van de hoogtepunten van vorig jaar vond: in "Porcupine or Pineapple" wordt de vraag opgeworpen welke van die twee minder prikt. Mag u raden waar dat een metafoor voor is.

Fishermans Friends zijn ook jakkie, dat weet iedereen.

Maar wel vet goed als je keelkylie hebt.

Zeg er het uwe van...