Crossing Border 2006 - Vrijdag

Binnen speelden The Films, een bandje met Amerikaanse jongens die hun voorbeelden vooral uit Engeland gehaald leken te hebben. Jong en beïnvloedbaar, zowel in muziek als kledij, maar niet slecht (hoewel die gladheid hen nog wel eens de das om zou kunnen doen). Dat wil zeggen, niet heel veel nieuws onder de zon, maar wel overtuigend. Dat de foyer een goede afspreekplek bleek zo aan het begin van de avond, was een handige bijkomstigheid voor de jongens, want het was er vroeg al erg druk.

Een uitstapje naar de overkant van de straat, waar drie tenten ook een vol programma draaiden, moest mij inlijven in de muziek van De Kift. Om onduidelijke redenen had ik deze band, in tegenstelling tot veel van de aanwezigen, nog nooit live gezien. De Kift speelt en zingt werk van de Russische dichter Boris Ryzji, die zich in 2001 verhing, en doet dat zeer overtuigend. Met de bekende blazerssectie en verstaanbare tweestemmige refreinen zorgt deze band voor een volle tent, die terecht tot aan het einde toe vol blijft.

Weer terug in de foyer is het wachten op Midlake en terwijl op het podium de hele instrumentatie al klaar staat, leest eerst Niels 't Hooft zijn 's middags geschreven columns nog voor. Los van het feit dat de schrijvers ertussendoor gepropt lijken te zijn, is het ook nog eens een kunst om het publiek voor je te winnen. Dat lukt Niels 't Hooft mijns inziens niet en ik weet niet of hij verplicht is de onder druk geproduceerde verhalen voor te lezen - part of the program? -, want anders had ik waarschijnlijk anders gekozen.

De seventiespop van Midlake is vervolgens harstikke mooi, maar na een paar nummers ook hartstikke saai. Het album, The Trials of Van Occupanther, blijkt prima ten gehore gebracht te kunnen worden, live, maar voegt niet heel veel toe. Er zijn, aan de meezingende monden te zien, wel fans in de zaal, maar het lukt me niet om de mierzoete pop tot aan het einde mee te luisteren. Daarvoor gebeurt er ook op het podium te weinig, ondanks de beamer die plaatjes en filmpjes op de achtergrond projecteert.

De Trachtenburg Family, oftewel de Slideshow Players, hebben geen beamer, maar een ouderwetse diaprojector. Manlief, die verdacht veel op de hoofdrolspeler van Honey, I Shrunk the Kids lijkt, schrijft liedjes naar aanleiding van op rommelmarkten (en op andere tweedehands plekken) gekochte dia's van onbekende mensen. Dat geeft een leuk effect, als het je lukt tekst te volgen en plaatjes te kijken (en als het vrouwlief lukt om op tijd de dia's te laten zien). Het meest waanzinnige is misschien wel dochterlief op drums, in de wetenschap dat zij slechts twaalf lentes telt, en dat maakt meteen ook die hele familie behoorlijk bizar.

Ik ben klaar voor TV on the Radio op prime time. In de grote zaal staan de vijf klaar om aan te vallen en dat doen ze dan ook. Het is een ijzersterk optreden - ik heb gehoord dat ze ook wel eens ernaast willen spelen als het ertoe doet -, maar jammer is dat de vele details van de plaat op het podium achterwege blijven. Dat wat mijns inziens de kracht van de band is, is hier nu niet te horen, en dat maakt de band middelmatiger dan deze eigenlijk is en dat verklaart waarschijnlijk ook waarom de zaal aan het eind leger is dan aan het begin van het optreden. Als ik halverwege ontzettend nodig naar de wc moet, loop ik voorbij Thomas van Aalten en ZzZ, die samen een dreigende performance ten gehore brengen. Goed is dat, denk ik op dat moment. Schrijvers moeten zich op een festival op een andere manier opdringen dan enkel voor te lezen en Van Aalten is de enige die ik dat heb horen doen.

Als we na TV on the Radio met een bier weer richting foyer lopen, blijkt de Archie Bronson Outfit er een feestje van te maken. Het is opnieuw hartstikke druk in de zaal die het meest trefpunt blijkt te zijn en zowel band als publiek hebben het geweldig naar hun zin. Het is goed, denken we, en we zijn er eigenlijk klaar voor om naar huis te gaan. Om zeven uur beginnen gaat je immers niet in de koude kleren zitten. We laten Stuart Staples voor wat hij is - ik zag hem onlangs en oh, die stem, ah die stem, maar hij past op dit moment niet bij de stemming waarin we zijn, zoals Razorlight dat gisteren als afsluiter ook niet deed - en gaan naar huis. Voldaan. Als we langs de tent lopen waar Aberfeldy speelt, vragen we ons nog even af of we er naar binnen moeten. Nee, denken we, deze mierzoete, obligate vierkwartsmaatpop, daar hebben we geen zin in. (Later horen we dat Aberfeldy Schots sympathiek was, met een jaren zeventig tic, en dat The Mccarricks live met viool en cello films begeleiden, en dat vooral het filmpje met flexibele mensen erg intrigerend was... Klinkt goed, n'est ce pas?)

Het was een prima avond, weinig écht verrassends, maar in elk geval erg gezellig. En meer schrijvers gezien dan gisteren, dat ook, maar op het programmeren van de schrijvers, daar moet nog iets op gevonden worden. Ze moeten je opgedrongen worden, zonder dat je het idee hebt dat ze je opgedrongen worden, zodat je ze koste wat kost wil zien, tussen al het muziekgeweld door. Muziek wint het te gemakkelijk van de schrijvers op Crossing Border, en dat kan nooit de bedoeling zijn.