Crossing Border 2006 - Zaterdag

Na dit hoorspel beginnen we aan onze Noorse avond. In de intieme Cascadeur hebben Louis Behre met zijn team vier Noorse artiesten (waarvan Sidsel Endresen helaas ziek af heeft moeten zeggen) en één Noorse schrijver geprogrammeerd. En wij zijn nogal gecharmeerd van Scandinavië, dus dat komt goed uit. Openingsact Supersilent vraagt echter wel wat van een mens. Hun abstracte, geïmproviseerde potpourri van stijlen met de nadruk op avant-gardistische jazz, is niet bepaald een koekje (laat staan een meisje) van Verkade. Er zijn dan ook weinig mensen die het hele optreden uitzitten. Wij ook niet, maar dat komt vooral doordat nog wat van souldiva Bettye Lavette willen zien. Deze dame laat zien dat ze ondanks haar leeftijd één brok energie is en een dijk van een stem heeft. Ze vindt zelf dat ze de beste band in de wereld om zich heen verzameld heeft, maar we nemen aan dat ze zelf ook wel beter weet en nemen het dan ook maar met een korreltje zout.

Het hele weekend loop ik al tegen mevrouw Storm te zeggen dat we absoluut geen seconde mogen missen van Susanna and the Magical Orchestra, dus we laten Richmond Fontaine, Admiral Freebee en - de Utrechtse Calexico -, Storybox voor wat ze zijn en gaan blauwbekkend buiten de Cascadeur staan om geen glimp of noot van Susanna Wallumrød en haar begeleider, toetsenist Morten Qvenild, te missen. Het is koud en alleen een T-shirt geeft echt niet genoeg warmte, maar ik weet vrij zeker dat het voor de goede zaak is. Voor Susanna zal schrijver Johan Harstad nog wat voorlezen uit zijn debuutroman Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? De uitgever van zijn boek speelt voor Sinterklaas en deelt aan de eerste vijfentwintig koukleumen een gratis exemplaar uit. Hoera! voor uitgeverij Podium, want in het kleine kwartier dat Harstad voorleest weet hij ons wel voor zich te winnen en het scheelt dus mooi de aanschaf van een boek. Bovendien hebben we nu gelijk een gesigneerd exemplaar. Harstad blijkt zelf ook fan van Susanna, want heel sneaky heeft hij zijn vriendin op de beste plaatsen in de Cascadeur plaats laten nemen, zodat hij zelf ook kon kijken naar zijn landgenoten.

Al gelijk bij het eerste nummer (een bloedstollende versie van Depeche Mode's "Enjoy The Silence") is het ons duidelijk: hier gaan we echt niet weg voordat de laatste noot gespeeld is. Het zijn grotendeels covers die Susanna en Morten ons voorschotelen. Magistrale, magische covers, durf ik wel te stellen. "It's A Long Way To The Top" van AC/DC, ik ben er een beetje beduusd van in de bijna onverlichte tent. Morten legt sobere, maar wonderschone klanktapijten, waarop de warme stem van Susanna Wallumrød aanvoelt als blote voeten op een net door jonge konijntjes kortgeknabbeld grasveldje op een warme zomerochtend. Het meisje voor ons moet huilen als Susanna "Joleen" zingt. Inderdaad, dat is dat liedje van Dolly Parton waarin ze ongeveer op haar knieën gaat om haar concurrente te smeken haar man niet af te pakken. Voor we er erg in hebben is de drie kwartier voorbij die Susanna volgens het schema gegund is. Mooi blijven zitten, denken wij en de rest van de tot de nok toe gevulde zaal. We eisen toegiften, dit mag nog niet voorbij zijn. Het kan ook mooi omdat Sidsel Endresen ziek is. Als tweede toegift krijgen we Leonard Cohen's "Hallelujah", waarover ik verder maar zwijg; u zou jaloers kunnen worden. Eenmaal buiten bedenk ik me dat het wel grappig zou zijn geweest als ze van Cohen ook "Susanna" gespeeld zouden hebben.

Maar wat nu? Alles wat nu volgt kan alleen nog maar tegenvallen. We drinken wat en zappen plichtmatig van zaal tot zaal, maar er is nog weinig dat ons kan boeien. John Power doet zijn best op het podium. Jhelisa doet ook haar best. Het doet ons weinig. Bij Wim de Bie staan er al meer mensen in de tent dan goed is voor die tent. Het zal allemaal wel. Nosfell dan maar? Voor ons keuvelen twee opgedofte dames dat Nosfell zo energiek, enthousiast en charismatisch is. Wij denken, het zal wel allemaal. Oei, de klap die Susanna uitdeelde was toch wat fermer dan we dachten. Daarom gaan we maar even relaxen bij Swoolish. Die laten al drie avonden lang vinyl in de rondte draaien in de Rendez-Vous. Ze draaien in hun kleine theatertje bestaande uit een roodfluwelen sofa oude jazz, swing, bigband en nog meer bijna vergane glorie en brengen ons weer een beetje met de voetjes op de aarde.

Dan besluiten we maar weer terug te gaan naar de Noorse tent. Daar speelt Morten Qvenild namelijk nog een keer. Nu met zijn maten Roger Arntzen op bas en Pal Hausken op drums onder de naam In The Country. Wederom worden we geraakt door de klanken die hij nu vooral uit zijn piano tovert. Het is jazz, maar wel een met een fijne lome melancholieke touch, maar zonder zondagmiddagjazz te worden. En gelukkig ook zonder overdaad aan experiment. Dat zou ons hoofd op deze zaterdagavond na bijna vier dagen Crossing Border alleen maar op hol te brengen. Vooral Pal Hausken valt op door zijn ragfijne drumspel. Nergens jaagt hij het over the top of wordt het vertoon van spierballen, maar hij daagt je als luisteraar wel steeds weer uit. Maar toch is hier Qvenild meer dan bij het eenmansorkest de centrale persoon. Zijn pianospel is verrassend en gevarieerd. Zo is hij verantwoordelijk voor twee van de fijnste optredens van deze Crossing Border.

We buurten nog even bij Arrested Development die een degelijke, professionele show neerzetten. Speech en zijn consorten hebben geen enkele moeite om de zaal naar hun hand te zetten. We genieten nog even van het enthousiasme van de band en de springende dames rond de kleine voorman, maar dan is het echt tijd om de laatste Randstadrailtrein/tram/metro te halen. Hoogwaardig openbaar vervoer, dat nog niet bijster goed schijnt te werken. Maar het vervoert ons soepel en razendsnel naar ons hotel. Ik kijk nog even naar de gesigneerde cd-tjes die we gekocht hebben van Susanna, maar weet nog net te voorkomen dat ik ermee in mijn handen in slaap val.