Crowded House - Farewell To The World

Natuurlijk moest ik er even aan denken. Wijlen drummer Paul Hester komt op het podium immers over als het prototype olijke lolbroek waarvan je 'het nooit had verwacht'. Met name tijdens de bloedstollende uitvoering van het magistrale "Hole In The River", dat nota bene over zelfmoord handelt ('Dreaming of glory / Miles above the mountains and plains / Free at last'). Het is echter niet het enige moment op het eindelijk - tien jaar na dato! - op dvd en dubbel-cd verschenen Farewell To The World concert waarbij de brok in de keel niet meer met een flinke slok wijn valt weg te spoelen. Het wonderschone, over de volle breedte uitwaaierende "Fingers Of Love" of de publieksparticipatie bij de toepasselijke afsluiter "Don't Dream It's Over" bijvoorbeeld. Neil Finn schrijft nu eenmaal liedjes die je raken. Regelmatig kreeg en krijgt de muziek van Crowded House het denigrerende label 'kampvuurmuziek' toebedeeld. Uiteraard, de meerstemmige zang en het feit dat de liedjes op alleen een akoestische gitaar fier overeind blijven, maakt ze nogal kampvuur-fähig. Live speelde de band het materiaal altijd een tandje steviger. De een zal het zonde vinden dat hierdoor de verfijnde details in de arrangementen ontbreken, de ander (ik dus) is juist blij met dat extra stukje pit en het losse spel. De band moet wel even op gang komen. In het begin staat vooral Neil Finn wat onwennig op het podium. De blik in zijn ogen verraadt dat het feit dat dit het allerlaatste concert van de band was hem parten speelt. Het interview met de frontman op de dvd met extra's leert ons dat hij twijfelde of een afscheidsoptreden voor 120.000 man publiek op de trappen van het Opera House in Sydney niet te banaal zou zijn. Maar niks van dat hoor. Het concert bewijst dat slechts de foute glimmende blouse van de vierde man Mark Hart gedateerd is. De muziek, die is tijdloos.

André |

 |

 | 23 november 2006 - 09:00

Zeg er het uwe van...