Daan - The Player

Ergens langs een lange Belgische rijksweg staat een neonverlichte nachtclub waar de kerstboom altijd aanstaat. Het is laat op de avond; over de met grind bestrooide parkeerplaats waait harde wind om de geparkeerde pooierbakken. Binnen paaldanst een dragqueen bij discolicht, tapt een verlepte bardame kraagloos bier en hangt een bont gezelschap op vlekkerige fluwelen banken. Maar de sfeer is super; als iedereen fout is, hoef je tenslotte voor je slechte eigenschappen ook de schijn niet op te houden. In deze ambiance zou het vierde solo-album van Daan Stuyven ontstaan kunnen zijn, ware het niet dat ik er best positief over ben. Neem je The Player niet te serieus, dan is het zelfs een van de grappigste platen van het jaar. Uit de bio citeer ik invloeden van Falco, Boney M, Robert Palmer, The Sparks, Telex, Adamo en Soeur Sourire. Kortom, je hebt al zo'n vermoeden waar dit heen gaat. In wezen volgt The Player het 'Scrapheap Challenge'-principe: Daan parodieert met zijn bas- dan wel staccatostem allerlei volkszangers, plundert schaamteloos de foute helft van de muzikale inboedel van de jaren tachtig (zoals Zoot Woman en Rollercoaster 23 al 'correct' deden), doorspekt die nog wat extra met bizarre Engelse, Duitse en Franse rijmkitsch en hoppakee. Resultaat: draken van foute nummers. Een handvol daarvan zijn erg leuk en geslaagd, tegen het einde zit ook wat vulling. Of ik The Player als dj zou durven draaien weet ik niet, maar het is wel een perfecte dat-verwacht-je-niet-hé-plaat die ik gewaardeerde collega-logger en muzikale veelvraat Araglin eens zou willen aanraden.

Hehehe, ik ben benieuwd en ga op zoek! Dank voor de tip!

Zeg er het uwe van...