Dry Kill Logic - Of Vengeance and violence

De mens denkt graag in hokjes, die hokjes noemen we in de muziekwereld genres (zucht). Laten we zeggen: punk, hardcore en metal. Die zijn weer in te delen in subgenres (grote zucht). Nu-metal, metalcore, mathcore en emocore. Dan heb je nog de afgeleiden daarvan, zoals screamo en natuurlijk voorvoegsels als 'post'. Bent u er nog? Oh! Je kunt natuurlijk bovengenoemde genres ook nog combineren! Met al die informatie zette ik het nieuwe schijfje van Dry Kill Logic op. Een band die een paar jaar geleden werd aangeduid als nu-metal, maar tegenwoordig vooral als metalcore-band door het leven gaat. Muzikaal is er echter weinig veranderd bij de heren uit New York. Of Vengeance and violence gaat verder waar voorganger The Dead and dreaming ophield. Snelle, rauwe nummers met furieus drumwerk van Phil Acuri. Stoere mannen muziek dus. Maar wel met duidelijke ritmes en melodieën. Diehard fans van Hatebreed zullen dit hoogstwaarschijnlijk niet pruimen dus. Zeker omdat Dry Kil Logic ook niet terugdeinst voor een heuse ballad. Afsluiter "In Memoria Di" is zo'n klein liedje waarbij de band laat zien meerdere gezichten te hebben. Wie het extreme "Boneyard" heeft gehoord kan zich bijna niet voorstellen dat dit dezelfde band is. Eigenlijk zijn de Amerikanen op het sterkst als ze zich in het midden bevinden zoals op "Caught in a storm". Hier wordt het harde afgewisseld met cleane zang in het refrein. Een bekend recept zegt u? Ja, maar juist de afwisseling tussen en binnen de nummers maken van DKL een originele band. Het rustige (begin) van "Kingdom of the blind" wordt moeiteloos afgewisseld met het mega snelle "From victim to killer". Dry Kill Logic heeft met Of Vengeance and violence een lekkere metalcore/post-nu-metal/whatever plaat gemaakt. Maar we kunnen het ook gewoon een typische Dry Kill Logic-plaat noemen.

Zeg er het uwe van...