Frédérique Spigt - Eén kus.

Het is lang geleden dat ik een fatsoenlijke Nederlandstalige plaat hoorde waarop het accordeon een prominente rol speelt. Ja, Wim Mulder van de Havenzangers en de zwager van Manke Nelis, die konden er wat van, maar dat is toch wel een heel ander genre dan Frédérique Spigt laat horen op haar nieuwe cd. Zij trekt namelijk chansonnerend Frankrijk in met Eén Kus. Laat je overigens niet foppen door de hoes. Frédérique kan tegenwoordig wel een aardig moppie accordeon spelen, maar ze is vast nog lang niet zo'n virtuoos als onze zuiderbuur Gwen Cresens dat wel is. Deze Belg speelt ronduit magistraal in de liedjes van Spigt. Hiervan schreef Spigt zelf alle teksten, maar voor de muziek kreeg ze hier en daar hulp van Jan Van Der Meij, al ongeveer haar hele solocarrière haar vaste gitarist. Maar het is vooral de manier waarop Cresens en Spigt om en met elkaar heen dansen die Eén kus tot een bijzondere plaat maakt. Spigt zingt met het hart op de tong en spuwt haar gal over de neppers uit Idols ("Van Idool Tot Idool"), zingt liefdevol over haar vriendin ("Annemarie"), en meelijopwekkend in "Genoeg" (met het accordeon als het golvende water van de Maas). Maar het hoogtepunt van Eén kus is toch wel het door Sylvain Ephimenco naar het Frans vertaalde "Jij Komt Terug (Voor Theo)" dat daarom nu "Reviens-moi (pour Theo)" heet. Een goede zet ook deze vertaling, want op de een of andere manier komt het onbegrip en de vertwijfeling over die achterlijke daad van Bouyeri op 2 november 2004 zo veel beter tot uiting.

Wie is Theo?

George is er niet helemaal bij...

Oh. Die theo. Dode Theo. Gaap. Zal ik de volgende keer het stukje eerst lezen?

Ik had van George toch eerder een reactie met daarin iets over wonderkind Tren verwacht.

Zeg er het uwe van...