Heritage Orchestra - Heritage Orchestra

Wat krijg je als je iedereen te vriend wil houden? Een compromis waar nou net niemand helemaal tevreden mee is. Politiek gezien is dat acceptabel, maar bij muziek ligt dat anders. Een voorbeeld: deze week voltooide Microsoft het besturingssysteem Windows Vista. Het opstartgeluidje daarvan, vier tonen, is ingespeeld door King Crimson-gitarist Robert Fripp. De beste man heeft de tune letterlijk op duizenden manieren ingespeeld, Vervolgens mocht een Microsoft-comité eruit kiezen. Het eindresultaat klinkt echter niet als Frippertronics, maar als godvergeten bloedeloos getwoink! Tsssk. Ik hoop dat Fripps overige werk nog in het Plus Pack wordt uitgebracht. Enfin. Komen we bij een andere plaat. Het 43-koppige, pas anderhalf jaar jonge The Heritage Orchestra speelt filmische jazz/funk-stukken met veel strijkers, gecomponeerd door Jules Buckley. Desondanks zou dit album een waagstuk moeten zijn: het jazzorkest wil een 'nieuwe muzikale richting' inslaan, ergens tussen orthodox-orkestrale muziek en populair werk in. Vandaar dat soms een zangeres meedoet, en dat de gave in- en outro in "Tell Me Stories" door natuurlijke herhaling de spanning mooi op- en afbouwen. Maar het traditionele probleem met dergelijk grote orkesten, dat iedereen aan de beurt moet komen, treedt ook hier op. Niet dat het gezelschap zich er makkelijk vanaf maakt. Het is allemaal erg verantwoord en uitermate muzikaal, maar daarom tegelijk ook belegen en vervelend, kortom, typische muziek die op conservatoria gespeeld wordt en die je daarbuiten hoort te mijden als gevogelte op Domino Day. En dat kan toch niet de bedoeling zijn van een orkest dat wil overkomen als frisse jonge garde.

Zeg er het uwe van...