Isis - In The Absence of Truth & Clearing The Eye

In het eerste nummer van hun nieuwe cd In The Absence of Truth begint Isis op een heel andere manier dan bij hun vorige cd Panopticon. Daarop deden ze echt een poging om je in de eerste dertig seconden helemaal suf te beuken zodat je KO geslagen de rest van de cd zou gaan beluisteren en dat werkte. Nu pakken ze het anders aan, maar eigenlijk net zo slim. "Wrists of Kings" begint met een subtiele ijle synthesizer die al snel bijval krijgt van tribalachtige drums en iele gitaren en zuigt je zo vanzelf het album in. Pas na enkele minuten trekt Aaron Turner zijn mond open. En daaruit komt dan niet zijn grauwe grunt, maar zijn cleane stemgeluid. Het is net als bij Panopticon even wennen aan opnieuw een aanpassing in het geluid van Isis. Stilstand is achteruitgang zullen ook deze mannen wel denken en na meerdere draaibeurten kom ik inderdaad tot de conclusie: dit is weer een stap vooruit. Opvallend anders en gewaagd is bijvoorbeeld hoe ver de drums van Aaron Harris (en af en toe ook de bass van Jeff Caxide) naar voren staan in de mix. Het verandert het klankbeeld van de band wederom, wat maakt dat ik nog vaker dan bij Panopticon aan Tool moet denken bij beluistering. Het was natuurlijk ook niet voor niets dat Maynard-Keenes cs. de mannen mee namen op hun tour door de USA. Het kon wel eens precies het juiste zetje zijn dat Isis nog nodig had, want met In The Absence of Truth laten ze horen dat ze qua grootte toe zijn aan een sport hoger op de ladder.

Live datzelfde mooi geluid neerzetten als op plaat, dat is natuurlijk andere koek. Dat blijkt deels wel uit de vlak voor In The Absence of Truth verschenen dvd Clearing The Eye. Da's ook niet erg, want niet alle bands kunnen op een podium zo perfectionistisch zijn zoals Tool. Ik vind dat ook niet zo erg, live vind ik Tool tegenwoordig zelfs aan de saaie kant. Doe mij dan maar een wat rauwer geluid zoals Isis laat horen op deze dvd. Na zeven min of meer losstaande en grotendeels met één camera geschoten nummers van optredens in LA, New York (uit 2001) en Tokyo volgt een integrale versie van een optreden in Sydney. Daar pakt de band wel uit, gebruiken ze meerdere camera's en is het geluid ook een veel beter. Bijna het hele Panopticon-album komt langs en wordt aangevuld met twee nummers van Oceanic. Beetje jammer van de oudere nummers wellicht, maar een kniesoor die daarop let. Als toetje volgt nog de duistere, door Josh Graham geschoten video voor "In Fiction", die je helaas niet snel zult zien op één van de Nederlandse clipkanalen. Maar dat geldt voor meer plekken volgens de band: 'We thought maybe people might be interested in a band that didn't have vocals over every section of a given song... Boy, were we wrong. As far as we know this video was never played anywhere aside from our website.' En dat is een grote schande.

Zeg er het uwe van...