Jon Auer - Songs From The Year Of Our Demise

Misschien is het niet altijd even leuk om regelmatig naast een bezwete, half ontklede en niet al te nuchtere bandmaat je toegiften te spelen. Alleen dat al moet toch af en toe een verademing zijn voor Jon Auer als hij solo op de planken staat. Natuurlijk is het heel erg rock'n'roll om zo je optredens in totale chaos te laten eindigen, maar het moet voor de man die binnen The Posies de verantwoordelijkheid draagt voor de porties honing soms wel eens welletjes zijn geweest. Op zijn eerste solo full-length - met een lengte van iets meer dan een uur wellicht zelfs te full - vinden we dus vooral veel van die honing terug. Auer klinkt solo gewoon zoals je zou verwachten dat The Posies zonder Ken Stringfellow zou klinken. Hij neemt wat vaker een akoestisch stapje terug en de teksten zijn uiteraard wat persoonlijker van aard. Eens te meer blijkt Auer naast een prima zanger tevens een begenadigd gitarist te zijn, iets wat meestal over het hoofd wordt gezien. Een reden hiervoor zou kunnen zijn dat Auer de kunst van het doseren verstaat en zich niet snel zal verliezen het onaneren van de gitaarhals. Tel daarbij op dat het niveau een stuk consistenter is dan die van de laatste Posies-platen en je kunt spreken van een uiterst geslaagd soloalbum. Zullen we er daar eentje op drinken?

Zeg er het uwe van...