Kingdom Come - Ain't Crying For The Moon

Vandaag was al een onrustig dagje op kantoor doordat een collega plots niet meer terugkeert, en dan loopt thuis ook al alles in het honderd. Terwijl ik zoveel moest doen. Maar helaas, bij het eerste klusje, het installeren van de nieuwe iTunes gaat er al van alles mis, waardoor ik m'n zorgvuldig opgebouwde collectie in m'n iPod helemaal opnieuw moet sorteren en importeren. Tussendoor komen er ook nog een vier telefoontjes en moet ik nog wat eten naar binnen zien te schuiven. En zie dan nog maar eens de rust te vinden om een recensie te schrijven. Kingdom Come dan maar, die heb ik al heel wat keren gedraaid, dus daar kan ik ook snel een afgewogen oordeel over geven. Voorzover dat nodig is, want Lenny Wolf doet al jaren hetzelfde: degelijke bluesrock met een stevige Led Zeppelin-inslag spelen. Soms beter, soms wat minder. De nieuwste, Ain't Crying For The Moon mag rustig in de categorie "beter" geplaatst worden. Heer Wolf heeft deze ronde weer bijna alles zelf gedaan. Bij niet meer dan drie van de dertien songs heeft hij nog wat spaarzame hulp ingeroepen. Hij moet geïnspireerd geweest zijn, want het songmateriaal is uitstekend en de uitvoeringen zijn ook van ouderwetse kwaliteit: donderende drums en bassen, lekker ver naar voren gemixte rechttoe rechtaan gitaarpartijen en natuurlijk het fraaie, gepassioneerde stemgeluid van Wolf. Opvallend is de song "Bon Scott", gewijd aan de overleden AC/DC-zanger. En inderdaad, vanaf het intro is een magnifieke riff te horen die door de heren Young uitgevoerd had kunnen zijn. Bijna alle songs zijn mid-tempo, maar Wolf laat horen dat ook binnen dat tempo te vari&ruml;ren valt van ballad tot loodzware riff. Terwijl ik deze recensie zit te schrijven staat de cd op, en kom ik genietend weer tot rust. Op naar het volgende klusje.

Zeg er het uwe van...