Larkin Grimm - The Last Tree

'Close your eyes and follow me, into the dark inviting sea', zingt Larkin in de zeer mooie opener van dit werkje. Kabbelende percussie, mandoline en voorzichtige bossanova-akkoorden bouwen langzaam op naar een subtiele climax. The Last Tree is een album waarop de zangeres ineens een jankend puppy na kan gaan doen.. Inderdaad, ze is een van de vele freak-folkies, die in de slipstream van rattenvanger Devendra Banhart uit de diepste bossen tevoorschijn zijn gekomen. Er schuilen twee zielen in deze jonge zangeres. Enerzijds maakt ze behoorlijk toegankelijk folk op dulcimer en gitaar, waarin echo's te horen zijn van haar grote voorbeeld Joni Mitchell , of hipper, Vashti Bunyan. Aan de andere kant is er een flinke dosis atonale gekheid, zoals Björk die etaleerde op haar meest experimentele project, de soundtrack van Drawing Restraint 9. Ook Oosterse invloeden zijn traceerbaar, ik hoorde zelfs ergens de melodie van het kinderliedje "Heb je ooit Chinees gegeten zoals de Chinezen doen?" Het merendeel van de liedjes valt gelukkig in de eerste meditatieve categorie. Het lange "Little Weeper" is een geslaagd voorbeeld. Opvallend is ook "The Most Excruciating Vibe" waar weer een andere folkie, Lara Polangco, volgens de credits een orgasme heeft. Het is maar dat u 't weet. Op Medúlla gebeurde trouwens iets vergelijkbaars. (In "Ancestors") Geen toeval waarschijnlijk dat ik daarna wat weg begon te dommelen. De eindeloze baslijnen, meestal slechts één noot, die als een drone maar doorgaan werden me iets teveel. Zodoende blijft de jongste plaat van Vetiver mijn favoriet uit de freak-folk oogst van dit jaar.

Zeg er het uwe van...