London Calling - vrijdag

In de bovenzaal trappen The Holloways het festival af. Bij binnenkomst denk je even: hey, Razorlight. Maar dan niet. Veel heeft dit ensemble nog niet om het lijf en het rammelt allemaal nogal bij de heren. Maar goed, zolang men zingt over het kwijtraken van de afstandsbediening van de tv en het publiek het pruimt, hoort u mij niet klagen. Het is een zooitje, maar wel een geestig zooitje.

Wat Little Man Tate in de grote zaal heeft gebracht wordt al vrij snel duidelijk: dit is een band waarbij de voorman vooral verschrikkelijk leuk doet en daar schijnbaar in de UK een schare fans mee verzameld heeft. De groupies vooraan het podium vinden het prachtig, de rest van de zaal staat erbij en kijkt ernaar. Let wel, een voorman die leuk dóet, want alle trucjes en gimmicks van de man gaan mij snel vervelen. Muzikaal kan het ook weinig boeien: ik krijg flashbacks van het optreden van The Futureheads op Lowlands vorig jaar, toen ook alle nummers op elkaar leken.

Nee, dan The 747's, die uiteraard alleen vanwege de bandnaam al een standbeeld verdienen. Dit is nog eens leuk zeg! The Coral, The Thrills en Londens best bewaarde geheim Absentee zijn de namen die te binnen schieten bij het beluisteren van dit vier man tellende kosmopolitische gezelschap. Het idee bekruipt me bovendien dat deze heren eigenlijk helemaal niet uit de UK komen, maar dat de broer van Piet Goddaer zich stiekem op de muziek heeft gestort. Laat hij dat vooral blijven doen, want de vrolijke deuntjes met akoestische gitaar, piano, uitstekende ritmesectie en driestemmige zang zijn voor mij de ontdekking van de avond. Poppareltjes zoals ze bedoeld zijn. Alleen, dat t-shirt van de drummer: daar staat het 747-logo op dat Boeing eveneens op haar vliegtuigen gebruikt. Zouden ze daar de rechten voor hebben? Als dat maar goed gaat. Hoe dan ook: ik ben fan. En ze spelen vandaag nog een keer. Wat een jolijt.

Geheel andere koek is het bij The Rifles. Afkomstig uit Walthamstow, ook bekend van East 17, gaan deze vier knulletjes als de welbekende brandweer. Noel Gallagher is terug op aarde in de vorm van zanger/gitarist Joel Stoker en van de zenuwen tijdens het interview eerder op de middag is niks meer te bespeuren. De zaal gaat er goed op, en waarom ook niet? Vernieuwend is het allemaal niet en met hun oeuvre plunderen ze de volledige Britpop-geschiedenis, maar The Rifles zijn bovenal verschrikkelijk verslavend en energiek. Dit zou zomaar eens de grote doorbraak kunnen zijn.

Na het succes van de Arctic Monkeys was het natuurlijk wachten op de gelijkgestemden. Milburn komt net als de Monkeys uit Sheffield en klinkt... inderdaad, net als de Monkeys. De show zal vooral de geschiedenis ingaan als het optreden waarbij de hele zaal dacht: jeetje buurman, heeft u het misschien warm? Want dat wel natuurlijk: de mennekes zijn absoluut populair. En als je dan als voorman ook nog af en toe de naam van onze bondscoach scandeert, zit je helemaal goed. Overigens, u dacht dat het bij The Holloways een zooitje was? Muzikaal is Milburn een stuk strakker, maar de beveiliging heeft duidelijk geen idee wat het aanmoet met de twintig man die tijdens het slotnummer het podium bestormen, temeer daar het op uitnodiging van de band zelf is. Ach, als we maar plezier hebben.

Het blijft wachten op een band die de humor opbrengt om zichzelf Good Evening Amsterdam or We Love You Amsterdam te noemen. Met name de heren van Boy Kill Boy krijgen er maar geen genoeg van te benadrukken dat ze toch echt in Amsterdam staan. Leuk joh. Boy Kill Boy, die er met uitzondering van de toetsenist uitzien alsof ze doordeweeks hand- en spandiensten verrichten binnen de Siciliaanse mafia, speelt inderdaad een soort emo-achtige brei die aan de Killers doet denken, maar de wat huilerige zang verraadt ook nogal wat puberleed zoals we dat van het al een tijdje overleden Colour of Fire kennen. Boy Kills Boy weet de hype redelijk overeind te houden, maar misschien moeten we die ballad maar gewoon schrappen uit de setlist hm?

Maar dan. Drie gasten uit Oxford, die er uitzien als koorknapen die op hun dertigste alsnog de Heer hebben gelaten voor wat Hij is en zich in het wilde rock 'n roll-leven hebben gestort. De bassist gaat door het leven als The House of Lords, volgens de overlevering omdat hij alle ideeën van de andere twee stelselmatig afschiet. Het heet The Young Knives en het klinkt als... ja, als wat eigenlijk? Het heet postpunk te zijn, maar het is vooral fascinerend en eigenzinnig. Stevige gitaarlijnen en vooral zangpartijen die door het dissonante karakter in het oor springen. Zoals Joh. C. Kievit zou zeggen: het is een bijzonder kind Griet, en dat is het.

Vooraf had ik al veel gehoord over Klaxons, volgens eigen zeggen uit zuidoost-Londen, een clubje zestienjarigen (veel ouder zijn ze echt niet) dat de NME ertoe dwong een nieuw subgenre te creeëren: the New Rave. Het zal wel. Ik zie vooral vier knulletjes, die op het eerste gezicht geen knip voor de neus waard zijn, maar die met behulp van een snoeihard afgestelde bas, elektrische gitaar en drumstel en een gefreakte sampler je reinste teringherrie produceren. En het is me een partij tof! Marsmuziek in de 21e eeuw. Of zoiets. U luistert zelf maar. Hoe dan ook: als dit geen fenomeen wordt, dan weet ik het ook niet meer.