The Magic Numbers - Those the Brokes

Soms begrijp ik het zelf niet, het warme gevoel dat blije, cleane, meerstemmige popliedjes bij me oproepen, maar het debuut van The Magic Numbers deed het voor mij. Op cd, op Lowlands, in Paradiso, nog lang daarna en nog steeds toen ik verliefd werd. Ik weet wanneer ik moet klappen bij "Love Me Like You", wat ik altijd doe. Ik weet wanneer ik mijn airguitarloopje moet inzetten - van hoog naar laag! - bij "Long Legs". Ik weet wanneer het stil moet zijn bij "I See You, You See Me" en welke stem ik het liefst zing bij "Wheels on Fire". En dan opeens is er het nieuwe album, dat ik beluister met het eerste in mijn achterhoofd. Bij welke liedjes moet ik klappen? Wanneer ben ik stil en wanneer zing ik mee, al dan niet de tweede stem? En waarvan ik hoopte dat het niet zou gebeuren, gebeurde: ik werd een beetje treurig. Heeft openingsliedje "This is a Song" nog de drums die me meevoeren, en hebben "Take a Chance" en vooruit ook "Carl's Song" nog wel coupletten of regels die ik mee wil zingen, het soultrucje van het eerste album ("Love is a Game") is een grote truc geworden die niet het hele album door werkt. Gevoelige liefdesliedjes worden hier zeikliedjes - daar helpen de wat klagerige, puberale teksten niet bij - die te lang duren en lijken nog gladder geproduceerd - nog cleaner kan ik niet aan, geloof ik - waardoor Those the Brokes en ik wil het eigenlijk niet zeggen, saai wordt. Is. Het had wat langer kunnen duren voor dit tweede album kwam. Dan had Romeo Stodart zijn soultrucje wat kunnen verfijnen, de slechtste liedjes van het album af kunnen halen en een beetje catchyness in zijn klagen kunnen leggen. Misschien was het dan goed gekomen. Nu baal ik. En ik geef The Magic Numbers de schuld. Sorry.

Weet je dat ik er niet eens meer aan wil beginnen? Na die eerste plaat kan het vervolg alleen maar tegenvallen. En schijnbaar heb ik de juiste keuze gemaakt, als ik het zo lees.

Zeg er het uwe van...