Moby - Go - the very best of Moby

Al sinds ik bewust naar muziek begon te luisteren is Richard Melville Hall een telkens terugkerende figuur. Moby hoorde ik voor het eerst in mijn foute eurohouse-periode, met best leuke hits als "Every time you touch me" (jeugdsentiment!). In 1996 verbijsterde hij vriend en vijand met een slappe punkplaat (al was "That's When I Reach For My Revolver" best aardig). Maar hij revancheerde zich; in 1999 maakte Moby het samplen van zangeressen uit de jaren twintig cool en werd hij wereldberoemd met de fijne liftplaat Play, waar dan toch nog een fris nummer als "Bodyrock" opstond. Nu was Moby al wel langer met ambient bezig, maar kennelijk gaf het verdiende succes van Play de doorslag om het trucje uit te melken met meer makkelijk parodieerbaar geneuzel (ergste voorbeeld: Hotel). Ik vind Moby niet subtiel. Enigszins liefdeloos zelfs. Toch heeft-ie ergens mijn sympathie, want hij appelleert aan melancholie. Denk aan de mooie clip van "In this world". Ohja, en zijn livegeluid is overweldigend, en hij heeft altijd wel een paar fijne remixers. Maar van die goede punten blijkt weinig op zijn huidige verzamel-cd, keurig op tijd voor de feestdagen. Deze very best of is leuk, maar geen hebbeding voor wie vooral Play en 18 waardeert en al heeft. Let ook op: er bestaan minstens vier verschillende versies van deze verzamelaar. Op de mijne ontbreken drie van bovengenoemde singles, evenals de gloednieuwe prima "Go"-remix van Trentemøller. De twee eveneens nieuwe nummers "New York New York" en "Slipping Away" kunnen me daarentegen totaal gestolen worden. De eerste omdat hij dankzij zijn ongevoeligheid en voorspelbaarheid het slechtste van dansmuziek in zich verenigt (hallo), en de tweede omdat ik daarbij telkens dacht dat ik de nieuwe cd van Daan op had staan (waarover binnenkort meer op File Under).

Zeg er het uwe van...