My Morning Jacket - Okonokos

Of The Tennessee Fire mijn jaarlijstje gehaald heeft weet ik niet meer. Volgens mij hield ik die lijstjes nog niet bij in 1999. Ik weet wel dat de plaat hoog gescoord zou hebben als ik het toen bijgehouden had. Ik draaide hem veel. Maar om een of andere onduidelijke reden werd het toen stil rond My Morning Jacket. Althans, de band timmerde vrolijk aan de weg, maar ik keek een andere kant op. Ik herinner me nog een Lola da Musica waar de band in een parkeergarage speelde maar verder niets meer. Waarom eigenlijk, vraag ik me nu af, terwijl ik Okonokos beluister, het meest recente werkje van de band. Okonokos is een dubbele live-cd en laat namelijk een band horen die precies alles doet wat ik goed vind! 21 Nummers lang, verdeeld over twee cd's van een uur, groovet het, swingt het, rockt het en gaat het. Korte heftige nummers afgewisseld met lange uitgesponnen nummers, puike gitaarsolo's in alle hoeken en standen en gepassioneerde zang. Er wordt gas teruggenomen als het publiek even op adem om vervolgens weer op adem moet komen om vervolgens weer tot de bodem te gaan. Denkt u aan een Crazy Horse, aangevoerd door een Neil Young die kan zingen. Okonokos is nog geen Weld, maar het komt er verdomd dicht in de buurt. En doet mij slechts een ding afvragen. Waarom keek ik de andere kant op en zag ik dit moois nooit live, &%$$#@*&&^%!? De volgende keer dan maar.

Zeg er het uwe van...