Red Krayola / Amandine

Als de blaadjes weer dreigen te vallen dan verschijnen ze weer: De stukjes over verdriet oproepende cd's waarin, bijster intelligent als de schrijver is, naar de herfst wordt verwezen. Dit jaargetijde schijnt namelijk iets droevigs te hebben. Ik vrees dat ik me er ook wel eens aan bezondigd heb. Ze slaan eigenlijk nergens op, want er is zoveel moois in de herfst: het prachtige bladerdek in al zijn kleuren, de indrukwekkende wolkenpartijen in een ruime variatie aan grijstinten, de zon die zijn best doet een plaats te veroveren en de grote verschillen tussen de temperaturen 's nachts en overdag, al gooit hier de huidige klimaatsverandering wel wat roet in het eten. Red Gold van het Amerikaanse The Red Krayola is zo'n herfst-cd die makkelijk ingedeeld zou kunnen worden in de bak melancholiek. De stemming wordt al meteen gezet in de opener "Paris" d.m.v. een kort fragment uit Gymnopedie van Erik Satie. De droefheid wordt in de andere nummers vastgehouden, maar met een schoonheid waar je u tegen mag zeggen door het doeltreffende gebruik van de instrumenten en het stemgebruik. Helaas is deze muzikale reis wat aan de korte duur (21 minuten), maar wel één die bedoeld is voor hen die het experiment niet schuwen en een mix van stijlen zoals jazz, blues en singer-songwriter waarderen.

Wat meer toegankelijk, maar niet minder droef klinkt het Zweedse Amandine. De band heeft goed geluisterd naar Amerikaanse voorbeelden als de alt.country band Songs: Ohia. Het semi-akoestische viertal klinkt wat traditioneler, maar door de grote variatie in instrumenten zijn de blaadjes in Zweden niet minder mooi. Als ze in staat zijn het wolkendek van (het grote) aanbod aan bands open te trekken dan lijkt me de titel Waiting For The Light To Find Us geen probleem. Dit zit namelijk erg goed in elkaar, al doet ook hier de korte speeltijd -dat heb je nu eenmaal bij ep's- naar meer verlangen. Hetgeen een goed teken is.

Zeg er het uwe van...