Zoeken


Web www.fileunder.nl

Laatste reacties

Ewie: Vette liveband trouwens.......
Stonehead: "Zelfs als de man 'Een Hoedje Van Papier' had gezongen, had ...
Prikkie: Kweenie hoor, blijft toch raar, Guus Meeuwis op FU... ;-)...
Stonehead: De net uitgekomen livesessie-EP "Daytrotter" is verrassend m...
Stonehead: Ter gelegenheid van haar nieuwe plaat "1000 Forms of Fear" d...
tbeest: Hij heeft gelijk :)...
Stonehead: Een vriend van me - die regelmatig naar Wacken gaat en komen...
stn: Walsjes zijn wel het woord bij deze band, iemand noemt het z...
Stonehead: Clip bij "Breng me Drank..": https://www.youtube.com/watch?v...
Storm: Snel nog eens zo'n concert bezoeken in een kerkje....
Ewie: Dat was nou net niet de bedoeling. :-)...
Henk: Lol! Geen idee waar je het over hebt, maar ik ga toch een ke...
Stonehead: Er waart momenteel een Skrillex-verzamelaar genaamd "Head Sp...
Prikkie: Nieuw project van gitarist Yuval Kramer: http://www.omb-band...
Vonx: Het is voor mij vooral jeugdsentiment maar oeh wat klinkt he...

Laatste recensies

Winger - Better Days Comin'
Tacocat - NVM
Tommy Bolin - Captured Raw - Jams Vol. 1
Bender - Wonder
Fenster - The Pink Caves
SOHN - Tremors
The Afghan Whigs - Do To The Beast
Timber Timbre - Hot Dreams
The Notwist - Close To The Glass
Tad Morose - Revenant

Prijsvragen

Die!Die!Die! - Harmony / Raketkanon - RKTKN#1
Crossing Border 2012 Voorpret
Peter Hammill - Ticketactie
NoMeansNo - ticketactie
The Sisters Of Mercy - Ticketactie



Roots of Heaven 2006

(Door Spookrijder. Foto's Jelmer)

Enige ontwenning maakt zich wel van je meester, als je na twee dagen London Calling opeens op Roots of Heaven verzeild raakt. Een groter contrast tussen twee festivals is bijna niet denkbaar. Op London Calling is het druk en heerst een gehaaste sfeer, die waarschijnlijk deels te wijten is aan de muziek en het jonge, hippe publiek (ja, ook ik word al een oude man).

elpino_banner.jpg


Roots of Heaven, met een keur aan (alt)country-, americana- en singer-songwriter acts is veel gemoedelijker; bovendien kan het festival dwepen met een veel gemeleerder publiek. Vijftigers in cowboyhoed en leren jack worden afgewisseld met jonge bezoekers zoals ikzelf (okay, zo oud ben ik nu ook weer niet). De zevende editie van het festival in de Haarlemse popzaal Patronaat mag dan ook, net als London Calling overigens, als zeer geslaagd de boeken ingaan.

De Rotterdammers van El Pino & The Volunteers mogen het spits afbijten en beginnen met een serie, zoals voorman David Pino ze noemt, zondagmiddagliedjes. Prachtig zijn ze in ieder geval. Naar deze nummers luisterend is het bijna niet voor te stellen dat deze jongens ooit begonnen in punk- en rock 'n roll bandjes. De nummers van El Pino zijn stuk voor stuk, net als hun dit jaar bij Excelsior verschenen debuutalbum, van zeer grote klasse en het plezier waarmee ze hun werk spelen werkt aanstekelijk. El Pino maakt de Rotterdammer in uw recensent trots. Prima openingsact.

Dat de heren van Tandy geen Republikeinse red necks zijn blijkt wel uit de paar posters die ze op drumstel en flightcase hebben geplakt. LIAR staat er in grote rode letters boven een afbeelding van de Amerikaanse president George Bush. Dat is in ieder geval duidelijk. Waar het mee te maken heeft weet ik niet, misschien is de betovering van Damien Jurado (zie verderop) nog niet helemaal uitgewerkt, maar de toch vrij sfeervolle americana van Tandy slaat niet heel erg aan. De band roept onmiskenbaar beelden op van rokerige truckercafe's, mede geholpen door de in truckersoutfit (met cap!) gehesen bassist, maar geeft u mij El Pino maar.

fredeaglesmith_banner.jpg

Het hangt er natuurlijk maar helemaal van af waarvoor je naar de Patronaat gekomen bent. Het zou kunnen dat je speciaal naar Haarlem bent afgereisd voor Fred Eaglesmith en band. Deze Canadees met enorme Stetson op het hoofd is vrij prettig gestoord en zet een geestige show neer. Hij ouwehoert meer dan dat hij speelt, maar haal het vooral niet in je hoofd hem daar op te wijzen. "Oh, these are the best. 'Come on, play music, I am all alone here cause I couldn't get a date'." Anekdotes over haiku's uit Virginia, ooms die vroeger predikant waren en staren naar de boezem van je nicht brengen de lachers verder op zijn hand. Voor vermakelijke zelfspot serveren wij u: Fred Eaglesmith. Spelen doet hij ook nog. Ik citeer slechts één keer, dan weet u genoeg: "When exactly did we become white trash? / How come the only tape in our 8track is Johnny Cash?" Oh, en hij houdt van bokkenpootjes.

Een stuk serieuzer, maar muzikaal redelijk in hetzelfde straatje zijn The Resentments uit Austin, Texas. The Resentments bestaan uit drie gitaristen, een drummer en Gene Wilder. Nou vooruit: drie gitaristen, een drummer en een bassist die ontzettend veel lijkt op Gene Wilder. Vijf doorgewinterde sessiemuzikanten die stuk voor stuk met de groten der aarde (Johnny Cash, Bo Diddley, Elvis Costello) hebben gespeeld, en in vorm blijven door samen optredens te verzorgen die staan als een huis. Dit zijn heren die je niks meer hoeft te vertellen en die voor een dijk van een show hun hand niet omdraaien. Dit is routine zonder routineus te worden. Ze steken een verse sigaret op en doen er nog een. Maar: alleen klappen als de band zegt dat het mag. Anders word je resoluut op je nummer gezet. Hoogtepunt van de avond wanneer je voor het (alt)country programmagedeelte bent gekomen.

theresentments_banner.jpg

Roots of Heaven heeft, zoals gezegd, echter ook het nodige te bieden op het vlak van singer-songwriters. De eerste van de avond is de eerdergenoemde Damien Jurado. Jurado maakt hartverscheurend mooie liedjes waarbij uit iedere noot wanhoop klinkt. Akoestische gitaar, begeleid door cello en zachte drums, meer heeft deze Amerikaan niet nodig. Hier kan ik eeuwig naar luisteren. Aardige verhaaltjes over vliegangst, verkeerde slaappillen en Deens wisselgeld doen de rest. "If any of you plan on going to Denmark, you can have it," zegt hij terwijl hij wat muntgeld in een leeg bierglas doet. "See, I'm even paying you to see me," voegt hij er grijnzend aan toe. Jurado windt de kleine zaal moeiteloos om zijn vinger. Overigens: de celliste in kwestie is een absolute chimeid. Waarvan akte.

Minder geslaagd is het optreden van Ben Weaver. Weaver heeft een rauw stemgeluid dat aardig klinkt zolang hij in de lage toonhoogten blijft, maar zodra het hoger gaat blijkt dat hij geen al te beste zanger is. Hij begeleidt zichzelf op elektrische piano, en zingt over plastic zakken in bomen, vergeelde foto's van Debbie Harry en kijken naar de wereld door de ogen van een trieste vogel. Het zal wel, ik vind het nogal vreemde en vergezochte metaforen. Belangrijker nog, het raakt me niet zoals dat een goede singer-songwriter betaamt. Het plaatje klopt ook niet: bij zijn entree maakt hij een grappig bedoelde opmerking over een persoonlijkheidsstoornis, "so you better stay away from me." Om vervolgens gevoelige liedjes op piano in te storten. Er liggen ook nog een banjo en een gitaar op het podium, maar voor hij daarmee aan de slag gaat is hij mijn aandacht al kwijt.

marygauthier_banner.jpg

De vrouwen zijn uniform goed vertegenwoordigd op Roots of Heaven. Net zo ongelooflijk hartverscheurend mooi als Damien Jurado is Mary Gauthier. De naam is bekend, maar eigenlijk heb ik haar nog nooit gehoord. Echter, volgens de overlevering is Bob Dylan fan én vriend, dus dan moet het wel goed zijn. Ook hier weer is de eenvoud troef: Gauthier begeleidt zichzelf op akoestische gitaar en mondharmonica, af en toe geassisteerd door nog een akoestische of elektrische gitaar. Gedurend het hele optreden is de zaal muis- en muisstil; degenen die het wagen er doorheen te praten worden direct terecht gewezen. Ssst! En terecht: deze adembenemde klanken verdienen niets minder dan absolute stilte.

Nu ben ik schaamteloos bevooroordeeld, maar voor mij is Ane Brun het hoogtepunt van de avond. Ik ben al enige jaren een groot fan, maar ook afgaande op de reacties uit de zaal geeft de Noorse een grootse show weg. Net als tijdens haar Nederlandse minitour van een jaar geleden speelt ze haar nummers akoestisch, met alleen haar gitaar als begeleiding. Nieuw is wel dat ze op een groot aantal nummers werd ondersteund door de backing vocals van Nina Kinert, een jonge Zweedse singer-songwriter en goede vriendin van Brun. Haar verschijning werkt vooral ontwapenend: nog altijd even verlegen als altijd, maar feilloze zang en gitaarspel. Na afloop vang ik uit diverse monden bewondering op: voor een oudere vrouw is Ane Brun "de ontdekking van de avond". Een half uur later zijn alle cds van de Noorse bij de cd-stand uitverkocht.

anebrun_banner.jpg

Tja, en dan is er nog Woven Hand. Ik bespreek ze maar even apart, omdat ze eigenlijk volledig uit de toon vallen op dit festival. David Eugene (ex-16 Horsepower) is niet de vrolijkste persoon die op deze planeet rondloopt, en dat hoor je terug in de muziek. Woven Hand is een prima band, laat daar geen twijfel over bestaan, en eigenlijk is de show verschrikkelijk goed. Maar de vraag is of het publiek zit te wachten op een depressieveling die klinkt als Calexico in een pesthumeur. Woven Hand lijkt de verkeerde band op de verkeerde plaats. Applaus is er wel, maar dat lijkt meer voort te komen uit de gedachte dat het nu eenmaal hoort dan dat er waar enthousiasme in doorklinkt. Eugene en zijn mannen spelen vooral veel te hard en ruig voor Roots of Heaven. Samen met Ben Weaver de enige echte miscalculatie van de organisatie, die verder een pluim verdient voor de uitstekende line-up.









Zeg er het uwe van...










Zullen wij op uw gegevens passen?









De redactie van File Under heerst hier. En daarom behouden wij ons het recht voor racistische en/of kwetsende commentaren te mogen verwijderen.