Spires That in the Sunset Rise - This Is Fire

Dit is een van de vreemdste cd's die ik in tijden in handen heb gehad. Het begint al met het uiterlijk. We zien een grimmige, klungelige viltstifttekening waarop een groep vogelmensen cello's gemaakt van sinaasappels bespeelt. Binnenin zie ik dat de groep met de lastig te onthouden naam uit vier jongedames bestaat. Ook niet geheel alledaags zijn de instrumenten: mbira (duimpiano), slide gitaar, spike fiddle en autoharp. Zou dit een wereldmuziek-album worden, waarop deze conservatoriumstudenten, want zo zien ze eruit, klaterende Steve Reich-composities spelen? Het antwoord is neen. De grote vraag is wat het wél is. Niet voor niets draai ik er al honderd woorden omheen. Laat ik het atonale folk noemen. In elk geval niets in gangbare toonladders. Er wordt gezongen, maar vraag niet hoe. Al die snaarinstrumenten plingen en ploinken op unieke wijze. Het heeft iets bezwerends, maar misschien kun je dat van elk doorjengelend liedje zeggen. Al heeft de muziek een Amerikaanse country-sfeer, toch lijkt het of we hier naar de cryptische voorspellingen van de drie heksen in Macbeth luisteren. 'Make your mouth dream up stories of vagrant vines leading up to Glorious!' En dan is het tijd voor oorlog. 'Ai Ai', klagen de heksen. De percussie zet de bomen in beweging. Een woeste rondedans. Best amusant allemaal en een muzikale uitdaging om er "iets" uit te halen, maar pas in het slotstuk "Desert Mind" doen de dames een handreiking. De eerste melodie die het oor streelt, gespeeld op een banjo en elektrische (!) gitaar. Wat ook helpt is het harmonium dat de gekte gewijd doet samensmelten.

Zeg er het uwe van...