Spock's Beard - Spock's Beard

Toen Neal Morse in 2002 Spock's Beard verliet, ging iedereen ervan uit dat de groep dan wel opgeheven zou worden. Maar nee, Nick D'Virgilio nam de honneurs achter de microfoon waar en er kwam gewoon een zevende Spock's Beard-album uit, Feel Euphoria. Ze waren daarop nog wat zoekende, maar het was niettemin een geslaagd album. Op opvolger Octane werd de lijn doorgetrokken en op album nummer negen, Spock's Beard, is dat niet anders. De band is weliswaar nog duidelijk een progrockband, maar slaat zo nu en dan ook zijn vleugels uit naar jazz, bluesrock of zelfs pure gerontorock. Luister maar eens naar het intro van "On A Perfect Day". Maar in hetzelfde nummer hoor je al in wat voor vorm Spock's Beard steekt. Van gerontorock naar dromerige akoestische passages naar pure progsynths, de heren draaien hun hand er niet voor om. Voor wie vreest dat Spock's Beard voor het grote succes gaat, is het tweede nummer, "Skeletons At The Feast", een geruststelling. Het is namelijk zes minuten en 33 seconden instrumentale Yesachtige over-the-top-prog. Meteen daarna blijk je wéér op het verkeerde been gezet: "Is this Love" is een nog geen drie minuten durende rockstamper. Nummer vier "All That's Left" is dan ineens weer een bijna Toto-achtig ingehouden nummer, met fraai samenzang in het refrein. Wie nu vreest voor een versnipperd of fragmentarisch album kan gerust zijn. Je krijgt eerder het gevoel dat ze zich niet langer aan het bewijzen zijn, en dat doet ze hoorbaar goed. Ze spelen met stijlen en ritmes en komen toch steeds weer bij songs met kop en staart uit. Spock's Beard was eigenzinnig en is dat nog steeds. Als ze dat op deze manier doen heb ik daar geen enkel probleem mee. Ik zet 'm nog maar eens op. Jum!

Zeg er het uwe van...