Teamkiller - Bad Signs

Ik zit al jaren niet meer in trein of bus. Sinds mijn geliefde OV-jaarkaartje mij werd afgenomen door die nare IBG zie ik geen voordelen meer ten opzichte van de lekker warme en altijd rustige auto. In mijn trouwe vierwieler kan ik de muziek zo hard laten blaffen als ik maar wil, zonder ergerlijke gezichten van bejaarden of gereformeerden en daarnaast ben ik niemand tot last wanneer ik naar hartelust mee zit te trommelen op het stuur en dashboard. Dit is blijkbaar een hardnekkige gewoonte geworden, want toen ik onlangs toch weer eens met die verfoeide trein reisde duurde het erg lang voordat ik begreep waarom mensen me toch ze geïrriteerd aan zaten te kijken. Met Bad Signs, debuutalbum van het Duitse Teamkiller, op het mp3dinges waren mijn benen en vingers blijkbaar een heel eigen leven gaan leiden en trommelden en stampten er lustig op los. Wanneer je de agressie en pure bruutheid van deze CD eenmaal hebt gehoord zul je begrijpen dat het er niet zachtjes aan toeging in die coupé. Moet vast een vreemde aanblik geweest zijn, zo'n keurige jongeman met glimmend attacheekoffertje die met een psychotische grimas in de rondte aan het tikken was... Het zegt wel alles over deze gierend goede beukplaat die linea recta in het rijtje hardcoretoppers van dit jaar geplaatst kan worden. Aan de andere kant is het misschien juist een goede zelfbescherming om niet actief aan het verkeer deel te nemen wanneer je naar Bad Signs luistert: knappe jongen die de teller dan onder de 120 weet te houden!

Zeg er het uwe van...