Thunder - Robert Johnson's Tombstone

De debuutplaat uit 1990 van Thunder, Back Street Symphony, vond ik een regelrechte sensatie. Niet dat het nou allemaal zo origineel was, want het greep terug op de classic rock van Free en Bad Company, maar het was zó goed gedaan dat ik daar niet meer om maalde. De fantastische stem van Danny Bowes, de steeds weer perfect kloppende songs en de vette riffs van Luke Morley, keer op keer zette ik het album weer op. Inmiddels zijn we bij studio-album nummer acht, en nog steeds is de stem van Bowes fantastisch, kloppen de songs en riffs van Morley, maar toch voel ik enige teleurstelling. Want Thunder is er wéér niet in geslaagd de volgende stap te maken. Bij Back Street Symphony was er de belofte van meer, maar Thunder is er ook nu weer niet in geslaagd die belofte in te lossen. Zeker, het niveau van het debuut was ontzettend hoog en ook Robert Johnson's Tombstone is allesbehalve een matig album. Maar na een fraai intro met slidegitaar is het binnen de minuut weer precies wat we al kennen van Thunder: een goede live-feel, prima songs, maar ook geen enkele verrassing. En ik blijf het gevoel houden dat ze meer kunnen dan dit. Misschien is het toch een idee om er eens wat andere songschrijvers bij te halen, want het door bassist Chris Childs geschreven "Last Man Standing" is misschien niet de sterkste song, het is een aangename variatie tussen de tien Morley-songs.

Samen met het debuut vind ik "Behind Closed Doors" het beste wat ze deden ooit.

"Behind Closed Doors" week wel een beetje af toch? Mijn favoriete album van Thunder :)

Zeg er het uwe van...