Tom Waits - Orphans

Tom Waits is blijkbaar niet zo dol op ouderloze kindjes. Volgens hem zijn het vechtersbaasjes (brawlers), huilebalken (bawlers) of bastaarden (bastards). Alle 54. En toch worden ze met veel liefde behandeld op dit driedubbelalbum. Zoals Waits het zegt: 'Orphans is a dead end kid driving a coffin with big tires across the Ohio River wearing welding goggles and a wife beater with a lit firecracker in his ear.' Onnavolgbaar en toch begrijpelijk als altijd. Songs van soundtracks, b-kantjes, songs die Waits voor anderen schreef, maar ook maar liefst 30 nieuwe songs. Hoewel het opnamen uit verschillende perioden en met verschillende bands - of zonder band - zijn, is het een opvallend harmonieus geheel. Zelfs als je bedenkt dat de vechtersbazen, huilebalken en bastaarden allen een complete cd voor zichzelf hebben. Brawlers bevat vooral het klonk-kleng-baf materiaal, bluessongs die de voor Waits zo typerende potten-en-pannen-ritmes hebben, met scheurende gitaren en hinkstapbas. De meest indrukwekkende tekst is die van "Road to Peace", een opvallend uitgesproken politieke song over een Palestijnse zelfmoordenaar en de gevolgen van het Palestijns en Israëlisch fundamentalisme. Op Bawlers zijn het vooral ballads, walsen en theatrale songs á la The Black Rider. De drums worden vaak geaaid met brushes, de piano klinkt helder en eenvoudig en er komen geregeld instrumenten als hobo, harmonica en pedal steel gitaar voorbij. Het derde deel, Bastards, bevat nog flink wat songs die ook op een van de voorgaande cd's hadden gekund zoals Sparklehorse's "Dog Door", maar het meest in het oog springend zijn de spoken word-stukken. Een "Children's Story", een metafoor over "Army Ants" en anekdotische stukken als "Missing My Son". Bij elke andere performer zou je wensen dat 'ie zulke stukken zou bewaren voor het podium, bij Waits is het een vanzelfsprekende toevoeging. Op alle drie de cd's zijn instrumenten als banjo, steelgitaar en tinkelpianootjes te vinden en natuurlijk de grommende, raspende stem van Waits, net als de vertrouwde schetsen van de zelfkant doorspekt met Waitsiaanse humor. Als je niet beter zou weten, zou je zweren dat het allemaal door Waits en zijn gade Kathleen Brennan is geschreven. Maar nee, er zitten covers tussen van de Ramones ("The return of Jackie and Judy"!), Daniel Johnston ("King Kong"), Kurt Weill en Berthold Brecht ("What Keeps Mankind Alive"). Het kan ook bijna alleen bij Waits dat wat een verzameling restantjes lijkt zijn beste werk in tien jaar wordt. Dit is dan ook niet zomaar een verzameling restantjes. Het is een liefdevol verzamelde collectie briljantjes die perfect weergeeft waar het bij Waits om gaat. Een Waits-novice heeft hier een prachtige start mee, de liefhebber mag het al helemáál niet missen.

Hobo? Oh, u bedoelt de klarinet. Met de rest van de recensie ben ik het wel helemaal eens. :)

Ah, het is een klarinet? Mja, da's het nadeel van een recensie-exemplaar. ;-)

Ach, als je ziet wat er op bastards af en toe meedoet (http://www.anti.com/catalog.php?id=69¬es=true) dan is vergissen niet zo raar:

Darrel Devore - Circular Violin
Mitchell Froom - Chamberlain
Bart Hopkins - Bamboo Clarinet
Tom Nunn - The Bug
Richard Waters - Waterphone

Heeft iemand info, of ergens kunnen vinden, wat nou van de oude nummers wanneer, waarom en waarvoor opgenomen is? Dat ontbreekt helaas in het cdboekje. De link in de recensie helpt al wat, maar is ook niet heel erg handig

Eddie Baby

Een muzikaal meesterwerk, niet te evenaren.

Subliem meersterwerk. Geeft de sfeer wonderlijk weer van de Weststates van de US. De bars, de routes, de saloons de natuur, de way of life. Waits is pure Bukowski. Wat Bukowski vertelde in z'n boeken doet Waits het via het schrijven van pure poëzie in songs. Pure pure klasse.Hopelijk zien we Tom Waits vlug terug in Belgie voor enkele optreden.

Mooie review, en ik ben het helemaal met je eens als je zegt dat niemand dit mag missen. Maar Bawlers, de tweede plaat van dit toch wel briljante stuk Waitsisme, vergelijken met The Black Rider? Sure, er zitten elementen van die plaat in Bawlers, maar vergeet niet dat The Black rider ook een aantal Bastards, en zeker een groot deel Brawlers bevat. Dit is een liefhebbend gekozen compilatie folks, maak nou eens geen vergelijkingen met echte albumconcepten. The Black Rider is echt geen next of kin!!! Don't analyse the shit, just relish every damn second of it.
Ciao, BARTje

Zeg er het uwe van...