Ultra Brain - Neo Punk

Ik heb er een broertje dood aan. Arrogantie. Zelfverhevenheid. Megalomanie. Het is maar zelden dat een verhaal waar deze drie karaktereigenschappen vanaf druipen, garant staat voor een goed verhaal. Kunst om de kunst verdedigen met door grootheidswaanzin zichzelf ondermijnende clichés die het daglicht niet kunnen verdragen, maakt je muziek kapot, voordat er nog maar een noot gespeeld is. Het zelf creëren van een vooroordeel is de doodsteek, want alleen daarom kan ik alleen nog maar met een zonnebril met vettige varifocusglazen - afwisselend ironie en walging - luisteren naar het debuutalbum van de Japanse band Ultra Brain. Slechte naam, overigens. Zoveel intelligents is er tot nu toe niet uit die hersenen gekomen. Neo Punk, de naam van het album, slaat minder op een heel genre dan op het onderzoek van de band naar wat punk tegenwoordig is. Spiritueel is het antwoord. Ik hoor het niet terug, maar dat zou het misschien alleen nog maar erger maken. Ik zet mijn bril af als ik onverhoopt moet toegeven dat er ergens op dit album nog wel leuke dingen gebeuren - Japanse punkrock kent meer invloeden dan de Westerse punkrock en uitstapjes naar jazz, elektropop, hiphop en Oosterse traditionele klanken maken sommige liedjes ("Ghost Busterz" en "Dolphin") in elk geval het beluisteren waard -, maar met zo'n persbericht is de boel verpest voor mij. Niet lezen, zeg je? Niet meesturen, zeg ik.

Zeg er het uwe van...