Les Georges Leningrad - Sangue Puro
Er was eens een eenvoudig boerendorp aan de voet van een berg. Het leven ging er zo zijn gangetje; het enige bijzondere was dat elk jaar een groot deel van de oogst verloren ging aan een kudde olifanten. Dat stelde de bewoners over de jaren voor een steeds groter, onoplosbaar probleem. Ten einde raad klommen de dorpelingen naar de top van de berg, waar namelijk de God van de Relevantie huisde. Ze klopten aan zijn trendy voordeur, maar die bleef dicht. Er klonk slechts een stem: "Wat loeit, dat boeit; uniek is de olifant, maar u bent niet relevant." En onverrichterzake keerden de dorpelingen weer. Lang peinsden ze over het advies, en het jaar erop besloten ze om hun velden met koeien te omringen. De arme beesten werden echter kansloos vertrapt door de olifanten, en andermaal togen de dorpelingen radeloos de berg op. De God van de Relevantie gaf geen krimp en sprak: "Origineel geluid, dat maakt uit; de olifant is erg speciaal, maar te zeer bent u normaal." Dat lieten de dorpelingen zich geen twee keer zeggen. Ze kleedden zich op hun extravagantst, sjouwden al hun gereedschap uit de schuur, zetten felle lichten aan, dansten en schreeuwden en maakten het afgrijselijkste kabaal dat in lange, lange tijd in de wijde omtrek gehoord was. Daarop zakte de berg in met een vreselijk geraas, en bedolf alle olifanten onder zich. Van de God van de Relevantie is sindsdien nooit meer iets vernomen. Maar als je de derde cd van Les Georges Leningrad opzet, kun je de olifanten nog horen schetteren, als je goed luistert.
File Under: Live is het geweldig, maar op cd... eh...
File Audio: pwaap!
Elis - Griefshire
Zo tegen het eind van het jaar wordt er altijd teruggekeken naar de gebeurtenissen van het afgelopen jaar. Eén van die gebeurtenissen waar ik toch wel van geschrokken was, was het plotselinge overlijden van Sabine Dünser, zangeres van de Liechtensteinse band Elis. Zij overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding tijdens de repetities voor het nieuwe album Griefshire. Haar zangpartijen waren op dat moment al opgenomen en aangezien Sabine dit album altijd omschreef als haar kindje, besloot de band het album als eerbetoon aan haar af te maken en uit te brengen. En dus zit ik nu met een vreemd en dubbel gevoel naar de twaalf nummers op deze langspeler te luisteren. Elis maakt female fronted metal die qua stijl redelijk in de buurt komt van Leaves' Eyes. Mede doordat ook de zangstem van Sabine vrij fragiel overkomt en de muziek over het algemeen redelijk ingetogen is. "Forgotten Love" is hiervan een prachtig voorbeeld. Toch zitten er ook vrij stevige stukken in waarbij snerpende gitaren langskomen en ook enkele grunts niet geschuwd worden. De meeste nummers worden in het Engels gezongen, maar er zijn er ook een paar die in het Duits vertolkt zijn. Het algehele geluid en de productie hadden van mij net wat voller en warmer gemogen, maar desalniettemin een zeer mooi eerbetoon aan Sabine. Sabine, rest in peace.
File Under: Een zeer waardig eerbetoon
File Audio: [Show Me The Way]
Richie Kotzen - Into The Black
Dit album begint met een sfeervolle mid-tempo bluesrocksong, "You Can't Save Me". Een prima hook, een prettig sobere productie en een fraaie rauwe stem die begeleid lijkt te worden door een hechte band. Behalve dat die band er niet is. Richie Kotzen heeft deze plaat namelijk helemaal in zijn eentje gemaakt. En hij is een echte multi-instrumentalist, want aan niet een instrument is te horen dat Kotzen van huis uit toch gitarist is. Wat minder verrassend is, is de kwaliteit van de songs. Kotzen is namelijk ook actief geweest in de bands Poison en Mr. Big. En ik weet dat het helemáál niet hip is om die bands zelfs maar te noemen, maar beide bands staken boven hun tijdgenoten uit door goed uitgevoerde rocksongs die je na twee keer luisteren de rest van de dag liep te neuriën. Kotzen laat op dit album horen waarom hij destijds door die bands is ingelijfd, want ook zijn songs zijn gewoon goede composities die meteen blijven hangen. Dat de productie soberder is dan bij zijn vroegere bands doet de songs alleen maar goed, zeker in combinatie met het bluesy, soms naar Ian Astbury (The Cult), soms naar Sammy Hagar en ja, soms naar Eric Martin neigende stemgeluid. Maar was die Kotzen niet zo'n shredder uit de Shrapnel-stal van Mike Varney? Zeker, maar het aantal vliegende gitaarsolo's is beperkt. Op dit album zijn gevoel en emotie belangrijker dan het etaleren van fabelachtige techniek. En terecht, want hoewel Kotzen in een zeer druk bevolkt stukje rock opereert, steekt dit album daar met kop en schouders bovenuit.
File Under: Puik bluespoprockende voormalige shredder
File Audio: [KotzenSpace] [Flashplayer op de site]
Graund - Leefde & Pien
Eigenlijk sta ik er geregeld van te kijken welke titels van cd’s er al in Winamp bekend zijn. Het gebeurt dan ook zelden dat er geen titels in beeld verschijnen. Nu is het echter raak, bij de cd Leefde & Pien van het Limburgse Graund. Braaf begin ik dan ook maar een bestand aan te maken. De titel, artiest en label zijn geen probleem, maar het genre is dat wel. Ik kom uit op ongewone folk en indie. Genre-indelingen, ik blijf ze moeilijk en discutabel vinden. Het lukt me vervolgens de afzonderlijke titels over te tikken ook al is het in Limburgs dialect. Nu is deze Limburgse weg al vrijgemaakt door de band die beweerde dat binnenkort heel Holland Limburgs lult, maar of dit voor Graund het geval is waag ik te betwijfelen. Het is namelijk helemaal geen muziek voor een feestende massa, maar voor een publiek die van meer zwaarmoedige muziek houdt, zoals die van Tom Waits of die van de wijlen Twentstalige helden van Krang. Toch is dit weer teveel eer, want de pannen en deksels en de muzikale gekte zijn thuis gebleven. Ondanks dat ik als niet-Limburger hier en daar een steek in de teksten van Louw Houvast moet laten vallen door het ontbreken van een bijgevoegde tekst mogen ze er zijn. Muzikaal had het van mij nog wel verder uitgediept mogen worden en de getergde, maar vlakke stem van de tekstschrijver zit wat mij betreft ook op een grens van wat ik wel en niet mooi vind. En het hoesje is in één woord afschuwelijk. Leefde & Pien. Inderdaad liefde en pijn, dat wordt bij mij opgeroepen bij deze cd.
File Under: Liefde en pijn liggen dicht bij elkaar
File My Space: ["Johnnie" en "Doe Tears Mich Oet staan" hier ]
Dumbell - Instant Apocalypse
Zoals zoveel mensen koester ik veel van de CD's in mijn collectie. Hier kunnen verschillende redenen voor zijn, bijvoorbeeld omdat er een speciaal moment aan gekoppeld is of een geweldige tekst of omdat de CD simpelweg retegoed is. Er zijn er ook een aantal die mij doen denken aan de concerten waar ik ze ooit heb aangeschaft. Eén van de mooiste voorbeelden hiervan is Hayseed Timebomb van Nine Pound Hammer, een plaat die niet alleen vrij geniaal is, maar mij ook nog eens terugbrengt naar één van de beste liveacts die ik ooit heb gezien. Voor de mensen die de band niet kennen (dat zullen er best wat zijn), Nine Pound Hammer ramde er op los als een soort op hol geslagen Normaal, maar dan zonder al dat vervelende gehök. De yeehaah's en whoohoo's vlogen je om de oren en na twee uur omver gewalst te zijn vertrok je totaal verbouwereerd weer naar huis. Sinds de laatste CD van het kwartet uit Kentucky heb ik geen boerenrock meer gehoord die hier ook maar een beetje aan kon tippen. Maar daar is nu verandering in gekomen! Uit Duitsland komt Dumbell en zij geven mij weer dat zelfde gevoel wat ik al weer een tijdje kwijt was. Pure Rock n' Roll, gebracht door zwetende mannen met witte hemden en getatoeëerde armen, de peuk in de mondhoek niet vergetend. Instant Apocalypse is New Bomb Turks, Turbonegro, Zeke en vooral veel Nine Pound Hammer en dat is een combinatie waar ik heel erg vrolijk van word. 27 nummers met de armen omhoog, de vuisten gebald en schudden met dat hoofd: Let's Degenerate!
File Under: Rawk and Rawl!
File Audio: [Veel mp3's]
Hatebreed - Supremacy
Als mosterd na de maaltijd, als slagroom na de appeltaart, als klaarkomen na de seks, als nieuwjaarswens in februari volgt hier nog even een juichstukkie over Supremacy, de laatste cd van Hatebreed die al in augustus is uitgebracht maar zonder aanwijsbare reden niet besproken is op deze website. Niet dat deze Amerikanen dat echt nodig hebben want menig recensent heeft zich al positief uitgelaten over dit werkje en ik ga daar niets nieuws aan toevoegen. Als ik de filosofie van ondersteboven.nl moet geloven zou dit gezien mijn jaarlijstje zelfs de beste release moeten zijn van 2007. Zover wil ik niet gaan maar lekker is ie wel. Het is weer metalcore van het allerhoogste niveau waar we op getrakteerd worden door de grootmachten van het genre. Ongelooflijk bruut en druipend van agressie wordt er lustig op los gebeukt. De teksten zijn messcherp en een lading moshparts om je ellebogen bij af te likken raast voorbij. Eigenlijk zou ik alle nummers wel willen noemen maar "To The Threshold", "Destroy Everything", "Immortal Enemies" en "Spitting Venom" bezorgen mij toch de meeste kriebels. Als je nog een verzamel-cd in elkaar gaat flansen voor oudejaarsavond zullen deze tracks daar zeker niet op misstaan. Je kan natuurlijk ook gewoon de hele cd opzetten. Moet je wel eerst de champagneglazen van tafel halen en al het vuurwerk opbergen.
File Under: Destroy everything
Mercy Giants - Running in Slomo
Een marathon lopen dat is niets voor mij. Tenzij ik dat zou kunnen doen met de snelheid van een sprinter. Ik heb dat met veel dingen. Hop, beetje tempo erin, want anders verveel ik me al snel stierlijk. Zo schuif ik regelmatig een boek aan de kant omdat het lijdt aan traagheid. Een boek moet mij snel voor zich winnen. Het rare is dat ik dat met muziek niet heb. Daar kan ik gerust een plaat langzaam laten groeien. Bij traagheid in muziek gedij ik best goed. Als het album het maar wel een onderhuidse spanning in zich heeft. Het zijn vaak albums die zich langzaam voor me winnen, maar me dan niet meer loslaten. Een cd die dat heel goed in zich heeft is de nieuwe cd van Mercy Giants. Deze Utrechters hadden al niet echt haast met het uitbrengen van een nieuwe cd. Voorganger Racing Club Hades stamt namelijk al weer uit 2002 en daardoor is het ook niet raar dat Running in Slomo behoorlijk anders klinkt. Aan alles hoor je ook dat de band eindeloos geknutseld heeft aan de nummers. Zonder je overigens in een geluidsmoeras te laten verzuipen. Neem bijvoorbeeld het titelnummer: rond een simpel maar doeltreffend drumpatroon bouwt de band traag laag voor laag een cocon op die zich uiteindelijk tot een mooie nachtvlinder ontpopt. Erg mooi gedaan. Zo pakt Mercy Giants het in meer van de nummers op deze cd aan. Niet raar ook dat ze me meer dan eens aan Hood en The Notwist doen denken. Dat zijn ook bands die dat ijzersterk kunnen en bovendien bands waar ik in eerste instantie wat moeite mee had maar uiteindelijk plat voor ging. Daar kan Mercy Giants zich bij aansluiten.
File Under: Zo is langzaam rennen best fijn
File Audio: [MercySpace]
Revolution Riot - Blues For The Spiritually Retarded
Afgelopen vrijdag had ik een tweede gesprek bij een potentiële werkgever. Het ging gelukkig van beide kanten prima, dus ik liep met een aanbieding spreekwoordelijk op zak weer naar buiten. Pas toen kwam ik erachter dat ik ondanks de ruime collectie op mijn iPod nou net de feestplaat bij uitstek van het moment er niet op had staan: Revolution Riot's tweede album "Blues For The Spiritually Retarded". Een album dat al uit 2005 dateert, met een bassist die ook al een tijdje weg is. Die "spiritually retarded" lijken vooral met drank en de heren zelf te maken te hebben, getuige de quasi-stoere spreuk "I play a lot better when I'm hung over" in de inlay. Maar al bij de opener "GO!" blijkt dat deze Zweden, getooid met de namen Glitz, Tom-E, Skinny en Fisch, in navolging van landgenoten Backyard Babies, puike sleazerock spelen. Van een intro is de helft van de tijd niet eens sprake, meteen duikt het gezelschap vette riffs in om daar pas na een minuut of vier weer mee te stoppen. Op de productie is nog wel wat aan te merken, met name de balans laat nog wel eens wat te wensen over, maar in elk geval staan de riffs op de plaats waar ze zouden moeten staan: pontificaal vooraan in het geluidsbeeld. De prima sleazesongs van de heren doen de rest. Stilzitten is bij dit album onmogelijk. Revolution Riot is alwéér zo'n bandje met fijne stuiter-Zweden.
File Under: Fijne stuiter-Zweden
File Audio: ["GO!" en "Seven Days" op RiotSpace] [Flashplayer op de site]
File Video:["GO!" op de site]
Black Sun Ensemble - Bolt of Apollo
Ik ben de hoofdredacteur van deze website dankbaar, hij zette mij ertoe aan toch nog maar 'n keer naar dit album te luisteren. Een album dat ik eerder onder het kopje "overbodig gitaargepiel" terzijde had geschoven. Onterecht, want deze mannen bezitten meer dan alleen technische kwaliteiten. Het ensemble wordt aangevoerd door een gozer die zich Maestro Jesus noemt, op de achterkant staat hij stoer een sigaretje te roken, terwijl hij zijn gitaar de lucht insteekt. Hij is de man die hier gaat schitteren. Het album opent met een sfeervolle sitar, waarna ik tot mijn genoegen kan constateren dat er wederom een tenorsaxofoon aanwezig is. Mede dankzij de melodielijnen van de saxofonist weet men hier de verveling buiten de deur te houden. Als u wel eens Vpro's Holland Sport kijkt, kent u vast het combo dat daar de live-muziek verzorgd. Het Black Sun Ensemble vertoont er wel enige gelijkenis mee, al zijn deze mannen een stuk serieuzer. Daarvan getuigen ook de talloze verwijzingen naar Griekse mythen en andere literatuur. Melquiades, was dat niet de wonderlijke alchemist uit een epos van Márquez? De track broeit in elk geval als de Zuid-Amerikaanse pampa's, terwijl zigeunerinnen hun oorbellen schudden. Mijn favoriete nummers bevinden zich in de tweede helft, waar de muziek een soundtrack-achtige sfeer krijgt. Luister eens naar "Baphomet's Curse" waar een zeer verrassend en aangenaam tintelende Moog-synthesizer opduikt, perfect afgewisseld met dissonante gitaarakkoorden. Daarmee is deze plaat ook geschikt voor de liefhebbers van een andere groep magische instrumentalisten: Jaga Jazzist.
File Under: Mysterieus speelplezier
File Audio: [ MySpace]
Damien Jurado - And Now That I Am In Your Shadow
Stiekem schaamde ik me een beetje dat ik Damien Jurado niet kende toen deze man eind november op mijn pad verscheen tijdens het Roots of Heaven-festival. Ik was bijna net zo overdonderd als toen ik Elisha Cuthbert voor het eerst zag. Allemachtig, wat mooi. Ik schaamde mijzelf nog dieper toen ik erachter kwam dat And Now That I'm In Your Shadow al het achtste langspeelwerkje is van deze singer-songwriter uit Seattle. Aan de andere kant snap ik wel dat Damien Jurado zo lang een goed bewaard geheim kan zijn. Hij is geen man van grootse gebaren, en doet al zijn liedjes op akoestische gitaar, met zo af en toe een mopje piano, cello of zachte drums daaraan toegevoegd. De teksten eisen de hoofdrol op, en het moet gezegd worden dat het in de wereld van Damien Jurado nooit pais en vree is. In de wereld van Damien Jurado gaan alleen maar mensen weg. Ze sterven, ze verlaten je, en als je dan toevallig zelf degene bent die weggaat, blijkt het altijd weer tevergeefs te zijn omdat het verleden waarvoor je vluchtte toch wel met je meereist. Die wereld wordt geschapen in prachtige zinnen die meer zeggen dan duizend beelden ('Ma, he only hits me when he's angry'/ Has anybody seen Shannon Rhodes?') of die zo enigmatisch zijn dat je er uren over na kunt denken ('I was in the desert waving planes and burning phonebooks to a tune that was famous the year I was born'). Damien Jurado is niet voor iedereen. Voor de mensen onder ons die liever de ogen sluiten voor de donkere en duistere kanten van het menselijk bestaan, zal dit zware kost zijn. Maar rascynici en beroepspessimisten als uw recensent zullen dit werkje hemeltergend prachtig vinden.
File Under: Sky Radio zal Damien Jurado nooit halen
File Audio: [What were the chances? (onder Downloads)]
Rob Klerkx - New Roads
Rob Klerkx is geen naam die lekker bekt. Toch is het de naam die hoort bij de maker van de ep New Roads. Als ik geen cd-hoesje in mijn handen had dan zou het bij wijze van spreken de naam van mijn buurman kunnen zijn. Toch zou ik dit dan waarschijnlijk wel gemerkt hebben, want Rob Klerkx is een drummer bij wijlen Supersub of bij de band van ex-Daryll-Ann-voorman Paulusma. Daarnaast blijkt Klerkx nog gitaar, piano en keyboards te kunnen spelen en bovendien is hij geen onverdienstelijke zanger. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat iemand die bij Klerkx in de buurt woont hem niet opmerkt. New Roads is zijn eerste solo-album met een aantal gastmuzikanten die zorgen voor trompet, basgitaar, elektrische gitaar en vrouwelijke vocalen. De songs op deze ep zitten degelijk in elkaar en worden dramatisch gedragen door de teksten en zang. Bij dit alles moest ik echter heel erg denken aan Erwin Nyhoff, ooit voorman van The Prodigal Sons die het eind 90er jaren goed deed met ingetogen rocknummers. Na een prachtige eerste album, volgde er in een andere bezetting nog een mindere tweede album waarna het ophield voor deze band. Het enige solowerk was ontdaan van alle rauwheid en ik haakte af. Nyhoff treedt nog op, maar verder is het stil rond hem. New Roads had echter het album kunnen zijn waarmee hij met de Prodigal Sons zijn comeback maakte. Er staat echter Rob Klerkx op de voorkant. Dat Klerkx drummen kon was al bekend, maar hij kan dus meer dan dat. New Roads is dan ook een fijne debuut-ep die mij nieuwsgierig maakt naar de opvolger.
File Under: Nieuwe wegen, het is maar hoe je het ziet.
File My Space: [Rob Klerkx]
Joanna Newsom - Ys
Het blijft natuurlijk alles behalve een hip instrument, een harp. En folk mag dan wel aan een herbestorming van het episch centrum van de hippe muziek begonnen zijn, maar dan moet het wel neofolk, nufolk, of elektrofolk heten, anders lijkt de muziek niet te tellen. De zomaarfolkers tellen daarom nog steeds niet echt mee. De CocoRosiesen de Devendra Banharts, die doen het nu, in navolging van Antony & The Johnsons. We zagen dat onlangs op tv (zoek hier naar The Eternal Children). Joanna Newsom is ook geen zomaarfolker. Haar eerste album, The Milk-Eyed Mender, was mooi, goed en noodzakelijk. En dat voor een folkplaat. En nu is er Ys, die slechts bestaat uit vijf tracks van rond de tien minuten. Dat klinkt niet erg aantrekkelijk, maar Ys is weerzinwekkend aantrekkelijk. Echt waar. Zo aantrekkelijk zelfs dat Ys op de valreep mijn jaarlijst nog heeft gehaald. Weer die harp, weer die snerpende, krakende, maar soms zachte, lieve en heen en weer golvende stem, maar veel meer sprookjesachtige verhalen dan op de voorganger. Dat moet ook wel, met die epossen van meer dan tien minuten. De karakters uit de verhalen, de omgevingen en de sferen hebben tijd om muziek te worden en als ze muziek geworden zijn, heb je als luisteraar ook nog tijd om ze te gaan omarmen. Daarbij komen de orkestratie en de productie, die beide alleen maar recht doen aan de verhalen van Joanna Newsom. Nergens te overdreven, nergens te aanwezig, overal heel erg mooi. En of dat dan nog hip is, doet er zo niet meer toe...
File Under: Folkepossen. Prachtige folkepossen. En dat woord is net zo gek als de folkepossen zelf.
Kiss - Alive! 1975-2000
Vrienden van mijn ouders hadden net als de mijne vier kinderen. Verschil was echter dat hun oudste zoon een flink stuk ouder was dan ik. Daar keek ik altijd wel een beetje tegen op toen ik nog een broekie was. Hij was namelijk heel erg fan van Kiss en dat vond ik stoer. Aan zijn muur hingen allemaal posters van de bandleden en hij had alle LP's van deze rockers uit New York. Vooral de posters van de live-concerten met de in extravagant leer gestoken en met kenmerkende make-up verfraaide mannen, in combinatie met veel vuurwerk (Kiss was de eerste band met een fulltime pyro-technicus in dienst) maakten indruk. Veel visueel geweld dus, waardoor je bijna zou missen dat Kiss toch ook wel degelijk een behoorlijk moppie live kon spelen. Dat blijkt wel uit de vorige maand verschenen 4cd-box Alive! 1975-2000. Hierop zijn de drie lp's die Kiss maakte in 1975, 1977 en 1993 gebundeld en als toetje is het nooit verschenen Millenium-concert toegevoegd. Oorspronkelijk zou deze laatste cd onder de titel Alive IV verschijnen, maar door mot met de platenmaatschappij gebeurde dat niet. Daardoor kreeg de opname met het Melbourne Symphonic Orchestra uit 2003 deze titel (voluit Kiss Symphony: Alive IV getiteld). Maar goed, deze box laat horen dat wie er doorheen prikt (daar moet je wel voor open staan natuurlijk) er achter die laag make-up en al het geshowpik wel degelijk verdomd goede rocksongs schuilgaan. En dat Kiss in 2000 nog alles behalve versleten was. Vandaar misschien dat hun afscheidstournee nog steeds niet tot een einde is gekomen.
File Under: Nu de dvd-versie nog! Wij willen vuurwerk!
Razorlight - Razorlight
Onwetend als ik was dacht ik na over mijn tien favoriete platen van het afgelopen jaar. De laatste (en ook echt de laatste helaas) van Boysetsfire pronkt (natuurlijk) bovenaan mijn lijstje. Maar er was een plaat die de laatste maanden eigenlijk constant in mijn hoofd zat. En wat bleek? Deze plaat was nog niet besproken hier op FileUnder. Ik heb het over het tweede, titelloze, album van het Engelse Razorlight. U weet wel die plaat waar ze in Engeland maar niet over uitgepraat raken. Nou moet je die Engelsen niet altijd serieus nemen en zeker niet als het om een relatief nieuw Engels bandje gaat. In dit geval is de hype echter volkomen terecht. Sjonge, jonge wat een briljant schijfje. Vanaf openingsnummer "In the morning" tot de laatste track "Los Angeles waltz", het zijn allemaal prachtige popliedjes. Na twee keer luisteren ga je al meezingen, flarden van teksten zitten de hele dag in je hoofd. 'Oooh Darling who needs love, who needs a heaven up above'. Krijg het je hoofd maar eens uit. 'I can't stop this feeling I've got, I know who I am and I know what I'm not'. Het lijkt zo simpel, maar ik liep er maar mooi de hele dag mee rond. Ik werd er zo gek van dat ik maar kaartjes besloot te kopen voor het optreden dat Johnny Borrell en z'n vriendjes 6 december in Paradiso gaven. Dan zou ik daarna wel voorgoed genezen zijn van mijn voorliefde voor deze arrogante jochies uit Londen. Maar nee, ondanks dat ze het publiek drie kwartier lieten wachten, ondanks dat de show op de automatische piloot werd gedraaid en ondanks de strakke witte broek van Johnny; de nummers blijven staan. Als een huis. Blijvertje.
File Under: 10 geweldige popsongs op één album, wat wil je nog meer?
File Video: [America]
VA - Psychedelic States: Arkansas in the 60s Vol. 1
Een Fundgrube is het: de catalogus van Gear Fab Records uit Orlando, Florida. Naast hun reguliere reissues van vergeten bands uit de jaren 1965-1972 stellen ze fantastische verzamelaars samen. Psychedelic Crown Jewels en Psychedelic States zijn de, eh, kroonjuwelen van het label dat zich specialiseert in psychedelica, garage en freakbeat. Op Arkansas in the 60s Vol. 1 vinden we gems als The Light Brigade (niet te verwarren met de Nederlandse band met dezelfde naam!) met het gedreven "Baby You Don't Care", The Romans uit Little Rock, Arkansas (die optraden in Romeinse toga's) en The Fone Book (met een uitermate gemeen orgeltje op "Plight Of The Yearner"). De informatie in het cd-boekje is adekwaat, maar ook de samenstellers van deze verzamelaar en de kenners van Gear Fab Records komen vaak niet verder dan 'Nothing else is known about this band'. De muziek spreekt voor zich: de gekte kon niet op en zonder dat producers of managers de garagebandjes konden gladstrijken mochten ze singletjes of complete platen opnemen. De bandjes konden alle rock 'n' roll die ze hoorden opzuigen en in een eigen versie laten horen. Op deze aflevering van Psychedelic States vinden we achtentwintig bewijzen dat Arkansas meer heeft om niet te vergeten dan de Little Rock Nine en een gouverneur die president van de Verenigde Staten is geworden.
File Under: Garages in Arkansas
Finn's Motel - Escape Velocity
Er zijn heel wat momenten in het leven waarbij snoeiharde hardcore een prima soundtrack is. Ik denk dan aan fietsen met harde tegenwind, bier drinken met mannen, van de ski-piste naar beneden denderen en andere vergelijkbare situaties. Kerst is echter typisch zo'n tijd waarop de harde gitaren en schreeuwende zangers even pas op de plaats moeten maken voor iets vriendelijkere muziek. Vrede op aarde, u weet wel. Omdat het stapeltje te bespreken plaatjes met mooie luisterliedjes bij mij nu eenmaal niet al te hoog is kom ik al snel uit bij Finn's Motel. Het zou overdreven zijn om te stellen dat het uit Saint Louis afkomstige trio met Escape Velocity een kerstplaat heeft gemaakt, maar de CD is absoluut prima geschikt voor de donkere en koude laatste dagen van het jaar. 17 pakkende indieliedjes die stuk voor stuk een licht melancholische ondertoon hebben en perfect passen in de rijke Amerikaanse traditie van collegebands. De invloeden van Built To Spill, Nada Surf en Guided By Voices fladderen luchtig in de rondte. Af en toe wordt er iets gas bij gegeven maar over het algemeen zijn de liedjes stuk voor stuk rustig en toegankelijk. Verwacht geen nieuwe ontdekkingen of spectaculaire verrassingen, Finn's Motel heeft bovenal een ambachtelijke indieplaat gemaakt die de wereld niet zal doen schudden maar prima geschikt is voor de liefhebber van het betere popliedje.
File Under: Een beetje Indie voor de kerstman
File Audio: [Klik]
Jaarlijstjes File Under (deel 4)
Hier zijn de laatste vier lijstjes. Hopelijk ben je ondertussen niet te veel aangeschoten om deze proza nog eens na te lezen.
Stonehead
01 guillemots - through the windowpane
02 my chemical romance - the black parade
03 opgezwolle - eigen wereld
04 johan - thx jhn
05 muse - black holes and revelations
06 grizzly bear - yellow house
07 mstrkrft - the looks
08 one-two - love again
09 the feeling - twelve stops and home
10 kelley stoltz - below the branches
Timbo
01 Boy Sets Fire - The Misery Index: Notes From The Plague Years
02 Ignite - Our Darkest Days
03 Alexisonfire - Crisis
04 Rise Against - The Sufferer and the Witness
05 Johan - THX JHN
06 Disco Ensemble - First Aid Kit
07 Razorlight - Razorlight
08 My Chemical Romance - The Black Parade
09 Thursday - A City by the Light, Divided
10 The Kooks - Inside In, Inside Out
Tim
01 Joanna Newsom - Ys
02 Guillemots - Through The Windowpane
03 Johann Johannson - IBM 1401, A User's Manual
04 Sleepingdog - Naked in a Clean Bed
05 Be Your Own PET - s/t
06 Mogwai - Mr Beast
07 Mew - And the Glass Handed Kites
08 Damien Rice - 9
09 Sonic Youth - Rather Ripped
10 Yo La Tengo - I Am Not Affraid And I Will Beat Your Ass
Klaas
01 The Answer - Rise
02 Bettie Serveert - Bare Stripped Naked
03 Chris Rea - The Road To Hell & Back
04 KT Tunstall - Acoustic Extravaganza
05 Joanna Newsom - Ys
06 Amor - Unknown Soldier
07 Black Keys - Magic Potion
08 Cuban Heels - Gutbucket Music
09 Mogwai - Mr. Beast
10 Joe Bonamassa - You & Me
Jaarlijstjes File Under (deel 3)
Zo, gisteren presenteerden we jullie de eerste acht lijstjes. Vandaag volgt de rest. Hier weer vier om te lezen terwijl je zit te wachten op je schoonouders.
Jnnk
01 Islands - Return to the Sea
02 Kelley Stoltz - Below the Branches
03 Tunng - Comments of the Inner Chorus
04 Joanna Newsom - Ys
05 TV on the Radio - Return to Cookie Mountain
06 Mates of State - Bring it Back
07 The Fiery Furnaces - Bitter Tea
08 The Victorian English Gentlemens Club - s/t
09 The Spinto Band - Nice and Nicely Done
10 Peter, Bjorn & John - Writer's Block
Prikkie
01 Zita Swoon - Camera Concert: A Band In A Box
02 Glenn Hughes - Music for the Divine
03 Milan Polak - Straight EP
04 Slamer - Nowhere Land
04 GPS - Window To The Soul
04 Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium
04 Tom Waits - Orphans
04 NE1 - Light of Life
09 Wolfmother - Wolfmother
10 Umphrey's McGee - Safety In Numbers
Blacksmith
01 Suffocation - Suffocation
02 Krisiun - AssassiNation
03 Vader - Impressions In Blood
04 Textures - Drawing Circles
05 Sworn Enemy - The Beginning Of The End
06 Terror - Always The Hard Way
07 Necrophobic - Hrimthursum
08 Witchery - Don't Fear The Reaper
09 My Dying Bride - A Line Of Deathless Kings
10 Hatebreed - Supremacy
Marty
01 Black hole/blank canvas - Motorpsycho
02 Broken Social Scene - Broken Social Scene
03 Young machetes - The Blood Brothers
04 Happy Hollow - Cursive
05 Rather ripped - Sonic Youth
06 And the glass handed kites - Mew
07 New comes and goes - Oranger
08 Maelstrom - Jr. Ewing
09 No heroes - Converge
10 C/S - Slowride
Jaarlijstjes File Under (deel 2)
Zo, smaakten de eerste gangen van je kerstdiner? Of bent u er al klaar mee? Kun je mooi uitbuiken en verder gaan met lijstjes bestuderen.
Zeke
01 Boy Sets Fire - The Misery Index: Notes From The Plague Years
02 Ignite - Our Darkest Days
03 Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am
04 Damien Rice - 9
05 The Kooks - Inside In, Inside Out
06 Rise Against - The Sufferer and the Witness
07 De Kift - 7
08 Gorki - Homo Erectus
09 Augie March - Moo, You Bloody Choir
10 Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium
George
Christine Fellows - Paper Anniversary
Thom Yorke - The Eraser
Midlake - The Trials of Van Occupanther
My Brightest Diamond - Bring Me The Workhorse
Bonnie Prince Billy - The Letting Go
Sparklehorse - Dreamt for Light Years in the Belly of a Mountain
Ed Harcourt - The Beautiful Lie
Belle and Sebastian - The Life Pursuit
Band of Horses - Everything All The Time
Grandaddy - Just Like the Fambly Cat
André
01 Trespassers William - Having
02 Anna Ternheim - Separation Road
03 The Knife - Silent Shout
04 Amy Winehouse - Back To Black
05 Augie March - Moo, You Bloody Choir
06 Anna Ternheim - Somebody Outside
07 Midlake - The Trails of Van Occupanther
08 Lily Allen - Alright Still
09 Union Of Knives - Violence & Birdsong
10 Alice Rose - Tales Of Sailing
Spookrijder
01 Steven Seagal - Mojo Priest
02 Anna Ternheim - Separation road
03 Opgezwolle - Eigen wereld
04 Solaire - ...And then I strapped explosives around my body
05 Camera Obscura - Let's get out of this country
06 !Forward, Russia - Give me a wall
07 The Pipettes - We are The Pipettes
08 Billie The Vision & The Dancers - The world according to Pablo
09 Hello Saferide - Introducing...
10 The Light Bulb Project - Two bars equals a cross
Jaarlijstjes File Under (deel 1)
Ook wij hebben twee dagen kerstverlof. Even geen stukjes dus, maar niet getreurd hier zijn de eerste jaarlijstjes van File Under. Hebt u toch nog wat te lezen de komende dagen.
Storm
01 Amplifier - Insider
02 Sleepingdog - Naked in a Clean Bed
03 Kaat Hellings - Wide and Low and Swallow
04 Astrosoniq - Speeder People
05 Under Byen - Samme Stof Som Stof
06 Manyfingers - Our Worn Shadow
07 Shane Alexander - Stargazer
08 Frost - Milliontown
09 De Kift - 7
10 Two Gallants - What The Toll Tells
Ewie
01 Johnny Cash - American Recordings V: A Hundred Highways
02 Blues Brother Castro - Fun
03 Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I Am Not
04 Tom Waits - Orphans
05 The Love Substitutes - Songs About Hangovers And Sailors
06 The Dead Brothers - Wunderkammer
07 Eagles Of Death Metal - Death By Sexy
08 An Pierlé & White Velvet - An Pierlé & White Velvet
09 The Hidden Cameras - Awoo
10 Willard Grant Conspiracy - Let It Roll
DubbelMono
01 Johnny Cash - American Recordings V: A Hundred Highways
02 Meindert Talma & The Negroes - Nu geloof ik wat er in de bijbel staat
03 Bob Dylan - Modern Times
04 Belle and Sebastian - The Life Pursuit
05 Bonnie Prince Billy - The Letting Go
06 Hellwood - Chainsaw of Life
07 Jenny Lewis with The Watson Twins - Rabbit Furcoat
08 Tortoise & Bonnie Prince Billy - The Brave and The Bold
09 Wolfmother - Wolfmother
10 Saturday Looks Good To Me - Every Night
Blizzard
01. Satyrian - Eternitas
02. Katatonia - The Great Cold Distance
03. Angtoria - God Has A Plan For Us All
04. Moonspell - Memorial
05. Derek Sherinian - Blood Of The Snake
06. The Gathering - Home
07. Fairyland - The Fall Of An Empire
08. Axamenta - Ever-Arch-I-Tech-Ture
09. VandenPlas - Christ O
10. Delain - Lucidity
Kaat Hellings - Wide and low and swallow
Als een KO-geslagen bokser hing ik murw in de touwen. Tegen een onverwachte linkse directe was ik opgelopen. Uit het niets. En nog wel van een vrouw. Ik dacht namelijk dat ik wel klaar was met pianospelende vrouwen. Niets bleek minder waar. Wide and Low and Swallow, de eerste cd van Kaat Hellings raakte me heel, heel erg hard. Bijna net zo overdonderend als de eerste keer dat ik Tori Amos hoorde. En geloof mij maar als ik zeg dat dat toentertijd heel hard was. De kunst van Kaat is echter dat ze de piano anders gebruikt dan Tori. Veel subtieler en rustiger (of meer basis zo je wilt) vooral. Bovendien gaat achter naam Kaat Hellings een volwaardig trio schuil. Kaat zingt en speelt piano, maar ze wordt aangevuld door drummer en percussionist Yves Peeters en (bas)klarinettist Joachim Badenhorst. Deze samenstelling maakt dat Kaat Hellings in haar liedjes een knipoog kan maken naar jazz en avant-garde. Weloverwogen knipogen, dat wel, maar weloverwogen is wel heel anders dan berekenend. Net zoals ze weloverwogen haar favoriete artiesten gekozen heeft op MySpace die gelijk een duidelijk beeld geven van waar je haar muziek moet plaatsen. En anders overtuigen de tracks die je er kunt luisteren je wel. Helaas kan daar niet haar ontroerende versie gehoord worden van Pearl Jam's "Nothingman". Dat nummer laat namelijk horen hoe goed Kaat en haar mannen zijn, maar ook hoe goed Pearl Jam ooit was.
File Under: Onverwachte Belgische pracht
File Audio: [Ja]
Richard Andersson's Space Odyssey - Tears Of The Sun
In mijn werk schrijf ik teksten. Ja, daar ook al. Hoe langer je aan een tekst werkt hoe meer fouten je over het hoofd gaat zien. Ik laat daarom liefst ook anderen mijn teksten nog eens lezen. Onthoud deze wijze les tot aan het eind van dit stukje. Meneer Andersson, de Arjen Lucassen van Space Odyssey, noemt zijn muziek zelf metal, maar dit ligt toch vooral in het verlengde van Black Sabbath ten tijde van Tony Martin. Met dien verstande dat de riffs wel een stukkie minder overdonderend zijn. Sterker, het is allemaal behoorlijk voorspelbaar. Voorzover het niet gewoon ehm...geleend is. Zo is de zanglijn van "Obsession" gekopieerd van Sabbath's "Anno Mundi". Bepaald geen dertien-in-een-dozijn-zanglijntje, daar zou in de loop van de werkzaamheden aan deze cd toch een keer iemand iets van gezegd moeten hebben. Maar dit Space Odyssey is Andersson's soloproject waar hij - met in de eindfase hulp van wat andere Zweedse muzikanten als gitarist Magnus Nilsson - aan werkt. Het derde album van het project lijdt aan de creatieve armoede die je bij meer Zweedse projecten ziet. Spelen kunnen ze allemaal, maar het een cd lang spannend houden is een ander verhaal. Andersson lijkt zich nogal blindgestaard te hebben op dit werkje. De melodieën zijn best okee, de riffs ook, de zanger op zijn taak berekend, maar het is allemaal zo on-ge-loof-lijk voorspelbaar. Er is hoorbaar te veel aan gesleuteld en te veel over nagedacht door één persoon. Als dan ook de productie ook nog op zijn zachtst gezegd te wensen overlaat, kan er maar één oordeel zijn: kansloos.
File Under: Kansloos
File Audio: ["The Bohemian Werewolf" en "The Awakening" op MySpace]
Shiner Twins - All In Store
De hoes lokt de vergelijking uit: All In Store is een rommelige CD, maar dan zoals een zolder in een oud huis. Stoffig, maar uitdagend en vol verrassingen. Een avontuur met onverwachte vondsten en oude liedjes waar de Shiner Twins het stof voor je hebben afgeblazen. Americana is het toverwoord en de verschijningsvorm varieert van mooie klassieke country (opener "All In Store"), rhythm en blues ("Some Place Else"), pub- en bluesrock ("Lay Down") tot cajun ("Little Carol"). De bandleden hebben dan ook al een fikse reis achter de rug door het Americanalandschap. Van begeleiders van Malford Milligan en J.W. Roy (die de zang voor zijn rekening neemt op "Drown In Your Arms") zijn de leden nu gepromoveerd tot de Shiner Twins. Twee punten spreken het sterkst in hun voordeel: het slide-gitaarwerk van Richard van Bergen en het feit dat ze twee zangers in hun gelederen hebben. Naast de eerder genoemde Richard van Bergen doet Jack Hustinx in ongeveer de helft van de tracks de zang. Hun inzet compenseert hun soms wel erg Nederlands aandoende accent. En anders is er nog de verrassende Spaanstalige zang van Patricia Vonne "Please Don't Take My Memories").
File Under: Muziek om mee te reizen
File Audio: [snippets]
One-Two - Love Again
Ze bestaan nog: kettingbrieven. Maar niet meer op papier. Zojuist kreeg ik er eentje via MSN, van één van de kids die ik zaterdags tegenkom bij de Jonge Onderzoekers. Hij gaat als volgt: "Je zult op vrijdag gezoend worden door iemand die van je houdt. Breek deze brief NIET, kopieer deze tekst en plak hem in een nieuw bericht, anders komen er allemaal van die: tekentjes in, en dan is de tekst onleesbaar. Je moet dit in de volgende 143 min. naar 15 mensen sturen en als je dan op F6 drukt, dan staat de naam van degene die je gaat zoenen in grote letters op je scherm!! Het werkt echt" Yeah, right. Wel schattig. Maar het werkt ook een beetje zo voor muziek-jaarlijstjes. Zo tegen kerst zie je de toptienen niet alleen hier, maar op zowat alle muzieksites verschijnen - struint u ook maar eens door onze links - en altijd zie ik weer dingen staan die ik achteraf ook in mijn eigen lijstje had willen hebben. Ik heb 'm (eindelijk) af, en Love Again is de vreemde eend in mijn lijst dit jaar. Het is een zomerplaat van twee Franse jongens die zonder enige pretentie (die bandnaam!) een bizar Engelstalig popalbum vol grappige liedjes in elkaar hebben geknutseld. Ik heb 'm zonder pardon mijn jaarlijst ingekieperd. Hoef ik achteraf tenminste niet te zeggen dat ik 'm eigenlijk een half jaar leuk vind, maar dat hij misschien over het geheel wel wat simpel klinkt, smoes hier, excuus daar, enzovoort. Niks ervan! Hier volgt keihard, tendentieus, ongefundeerd en buitengewoon eerherstel. Geen plaat is te lullig om over te schrijven als je er besmettelijk vrolijk door wordt, punt. En als ik in januari weer ga dj'en en die fijne nieuwe single van de Klaxons opzet, gooi ik "Pretty-pretty" van One-Two er gewoon achteraan.
File Under: Het werkt echt
File Audio/Video: MySpace en op hun site (met karaoke-video)
Meindert Talma & The Negroes
Royal Hunt - Live 2006
Live 2006 bevat de registratie van het optreden dat Royal Hunt eind vorig jaar gaf in de St. Petersburg Music Hall (Rusland) en is te vekrijgen als dvd en dubbel-cd. Op de dvd heb ik nog wel wat aan te merken. Ten eerste beseft de regisseur steeds te laat wie de solo speelt en schakelt daardoor niet op tijd of helemaal niet over naar de juiste camera. Ten tweede hangen er doeken voor aan het podium, zodat toetsenist en bandleider André Andersen niet te zien is op het overall-shot. Ten derde staan er lampen op camera hoogte op het podium, waardoor je vaak niets ziet. Ten vierde hangt de overall-camera te laag, want als het publiek opstaat zie je het podium niet meer. Ten vijfde heeft een dvd een 5.1 kanaal. Mix dan ook wat over de achterkanalen anders heeft dat geen toegevoegde waarde. Ten zesde zijn alleen rode of blauwe lampen leuk voor de mensen in de zaal, maar niet voor de thuiskijkers. Ten zevende loopt het zangspoor niet gelijk met de lippen van zanger John West (overdubje?) Ten achtste is het mij een raadsel waarom André één van zijn keyboards met de toetsen naar het publiek heeft gezet. Als hij dan in beeld is, zie je zijn rug. Ten negende is een zittend publiek wel erg statisch en als de regisseur dan eindelijk de juiste muzikant in beeld heeft, schakelt hij halverwege de solo over naar een ander shot zonder enige legitieme reden. De dvd is dus geen aanrader, maar eerlijk is eerlijk, muzikaal staat Royal Hunt zijn mannetje. Met technisch hoogbegaafd spel, brengen zij klassieke powermetal met licht progressieve trekjes ten gehore. Denk daarbij vooral aan Helloween. Een bloemlezing uit hun gehele oeuvre komt voorbij en menig duel wordt met verve uitgevochten. Niets mis mee dus. Jammer alleen van die dvd. Dat heb zo'n groep toch helemaal niet nodig.
File: Royal Hunt - Live 2006
File Under: Kwaliteitsmuziek
James Holden - The Idiots Are Winning
Vette tracks waren er genoeg in 2006, maar het is niet alle makers van de abstractere elektronische muziek gelukt om ook een album uit te brengen dat als geheel even consistent en dansbaar was. Na allerlei mooie losse tracks en juichende recensies was ik bijvoorbeeld erg benieuwd naar de albums van Nathan Fake en Trentemøller (niet te verwarren met Lindstrøm) maar grote gedeelten daarvan bleken te verzanden in ambient-achtige muzak. Als goedmaker kreeg je soms wel nog een extra cd erbij met de betere ouwere clubtracks, maar ja, dat is het dan toch net niet helemaal. Nee, dan liever een plaat als The Idiots Are Winning, van de 26-jarige James Holden. Hij produceert al sinds 1999 allerlei relevant electronisch spul en heeft zijn eigen platenlabel, Border Community (met daarop dus o.a. Nathan Fake). Alleen had-ie nog nooit echt een album gemaakt, en had ik nog niet van hem gehoord. Ook dit The Idiots Are Winning is eerder een mini-album, gebaseerd op een handvol warme tracks, wat uitvergrotingen daaruit en één gimmick van twee minuten stilte. Maar de sterkte is dat het geen moment verveelt. "10101" is een tot in de perfectie afgevijlde dansstamper, "Lump" is gebaseerd op een Radiohead-stemeffect maar zet daar dan een genadeloze Vitalic-achtige beat onder, en "The Idiot" is een schitterende variant op Nintendo-achtige midi-instrumenten. (Damn, ik weet zéker dat ik dat geluid uit "Lump" en "Lumpette" al ken! Maar uit welk Radiohead-nummer ook weer? Nou ja, ik kom er in de reacties hieronder nog wel op terug). Ik raad liefhebbers trouwens aan om absoluut op zoek te gaan naar live-bootlegs van Holden; die staan her en der op mp3-weblogs. Ga ik zelf mooi zijn eerdere mixplaten maar eens checken.
File Under: Messcherp maar toch dansbaar
File Audio: MySpace, eerder werk
The Giant Robots - Too Young To Know Better. Too Hard To Care
Eén van de conclusies die ik in mijn stukje over de dvd over het label Voodoo Rhythm trok was dat hun platenbaas een goede smaak heeft bij de keuze van zijn artiesten. Mijn stukje was nog niet geplaatst of er dient zich een album aan om dit met feiten te controleren. Het album is van het Zwitserse (Lausanne om precies te zijn) The Giant Robots. Twee dames, twee heren, ze spelen samen sinds 1996 en zijn nu aan hun twee volledige album toe getiteld Too Young To Know Better. Too Hard To Care. Het is een mix van garagerock, surf waar naast het gebruik van gitaar, bas en drums ook een sixties-orgelsaus overheen gegoten is, maar waar een aantal nummers zo hun oorsprong in de fifties konden hebben. Tien eigen nummers waarvan er twee keer zelfs in het Frans gezongen zijn aangevuld met twee covers van de voor mij onbekende originelen van The Crying Game en Giuliano Sorgini. Het is een tof gevarieerd album geworden waar in huize Ewie zelfs een dansje op gemaakt is. Over de speeltijd die beperkt is tot 28 minuten zou ik kunnen zeuren, maar The Giant Robots bewijzen dat elk nummer simpelweg goed moet zijn en anders niet uitgebracht moet worden. Ze zijn dan ook alle twaalf raak. Om nog op het begin van dit stukje terug te komen. Ik had gelijk. En iets gaafs als dit maakt het wachten op de volgende labelrelease dragelijk, zeer dragelijk zelfs.
File Under: Alle twaalf raak.
File Audio: [My New Datsun][Share My Love With You][Get Away]
File Video: [My New datsun]
File My Space: [The Giant Robots]
Tom Barman - That's Blue
De kinderen aten pannenkoeken bij de buren, het buurmeisje vierde haar verjaardag, dus ik kon eens goed uitpakken in de keuken voor Mevrouw Storm en mezelf. Het voelde net of ik hoogstpersoonlijk de hoofdrol aan het spelen was in de een nieuwe commercial voor de Grolsch. Ik stond voorbereidingen te treffen voor de maaltijd voor de avond, op het granito ontbrak alleen nog een pontificaal pronkende Grolsche Beugelfles met daarnaast een halfvol burgermeesterglas bier. Terwijl ik de twee halve rode uiten stond te vierendelen swingde op de achtergrond de compilatie die Tom Barman gemaakt heeft voor Blue Note: That's Blue, Sidetracks vol. 7. In tegenstelling tot vorige versies van Sidetracks die samengesteld werden door onder andere Buscemi en Sven van Hees heeft Barman veel minder voor loungy tracks gekozen uit de Blue Note-archieven. Barman koos onder andere voor Art Blakey, Duke Ellington, Herbie Hancock en Wayne Shorter; grote namen dus. Maar het unieke en gelijk ook interessante aan deze verzamelaar is dat Barman aan de elf tracks pratende schilders heeft toegevoegd. Dat klinkt raar, maar het werkt heel goed om in de intro's, outro's en soms zelfs gedurende de nummer mensen als Willem de Kooning en Barnett Newman te horen praten over hoe zij schilderen. Barman zelf zegt in het hoesje dat schilders die praten over hun kunst altijd een kalmerende werking hebben gehad op hem. Dat effect wordt alleen maar versterkt door de combinatie met de fijne jazz uit de Blue Note-archieven. Oh ja, het eten was heerlijk volgens mevrouw Storm. Dat ook nog eens.
File Under: Muziek terwijl u denkt dat u in een Grolsch-commercial speelt.
Phideaux - The Great Leap
Op mijn huidige werkplek is het mager gesteld met de kerstsfeer. Eén kerstboom, twintig verdiepingen lager dan waar ik werk, en hier en daar een kerstkaart. Je ziet hier en daar wat slingers of lampjes verschijnen door initiatief van medewerkers zelf, maar verder is het maar een kale boel. Niet dat ik nou meteen voorstander ben van kerstklokken waar je maar kijkt en lichtjes die de normale verlichting overbodig maken. Ik ben van de subtiele decoraties, niet opdringerig maar net aanwezig genoeg om het verschil te maken. Multi-instrumentalist Phideaux Xavier doet ook in subtiele decoraties. Op het eerste gezicht lijken zijn liedjes leuke maar weinig opvallende deuntjes met een hang naar de jaren zeventig. Als je wat aandachtiger luistert is de zeventigerjarenfeel nog steeds aanwezig door het gebruik van orgeltjes, moogs en andere toetseninstrumenten, maar worden de songs door een hele club losvaste muzikanten rond Phideaux subtiel verrijkt met allerlei blaasinstrumenten, cello, dulcimer, theremin. Dan blijken de doorgaans wat somber getoonzette liedjes ook eigenlijk wel verdomd knap in elkaar te zitten. Phideaux brengt het allemaal met z'n eigen label uit dus het grote productiebudget ontbreekt, maar daarmee krijgt de art rock van Phideaux wel een charme van authentieke eenvoud die alleen maar een pluspunt is. De licht deprimerende maar knap gemaakte liedjes met een jarenzeventiggeluid en het wat dunne stemgeluid van Phideaux zijn als het ware de evenwichtige boom, zijn vrienden hangen er de lichtjes in. Mooi verdeeld toch?
File Under: Evenwichtige treurwilg, subtiel gedecoreerd
File Audio: [Mijnspees]
The Victorian English Gentlemens Club - s/t
Het is vrijdag. Sommige mensen hebben al vrij. Pre-kerstverlof. Ik moet nog stevig aan de bak: mijn werk bestaat uit deadlines en toevallig ligt er een aantal deadlines op de dag voor kerst. Fris en monter heb ik me achter de computer genesteld, ijver hoog in het vaandel. Kreeg laatst een sms: 'Ben nog even die opdracht aan het rock'n'rollen, daarna bel ik je.' De opdracht rock'n'rollen. Ik moet vandaag stevig rock'n'rollen, wil ik mijn werk afkrijgen. De laatste en de komende dagen staan in het teken van mijn jaarlijstje en ik beluister de platen om te kijken of ik wel de juiste in mijn lijst heb gezet. Van het debuut van The Victorian English Gentlemens Club weet ik het zeker. Dit is rock'n'roll, het is de rock'n'roll die ik nodig heb op de vrijdag voor kerst, die ik soms nodig heb in de auto, die ik nodig heb om me op te laden, die ik nodig heb. Rauw. Kaal. Melodieus. Urgent. Simpel. Op een of andere manier maar weinig gehoord van dit drietal uit Cardiff, maar ze zijn hartstikke goed en origineel bovendien. Het is vrijdag, sommige mensen hebben al vrij en ik zit hier met The Victorian English Gentlemens Club achter mijn computer. En nou hop, dat werk even af rock'n'rollen. (En als ik klaar ben, dan kan de kerstplaat van de Beach Boys op.)
File Under: De beste rock'n'roll van 2006
File Audio: [Gave liedjes hier hoor]
Lamp Of The Universe - From The Mystic Rays Of Astrological Light
December is de ideale maand om soundscapes te beluisteren. Het is buiten donker, koud en de mist nevelt boven het land. De Nieuw-Zeelander Craig Williamson komt dus op het juiste moment met dit plaatje aanzetten. Afgaande op een foto hebben we hier te maken met een verstokte hippie, die op een matje een vreemd snaar-instrument zit te bespelen. Wie weet opent hij daarmee ook wel de plaat. Zeventien minuten lang luisteren we naar de toon B, al zweven er ongetwijfeld allerlei boventonen rond. Op de achtergrond speelt een kind met Mikado. Wie weet houdt Williamson zelf niet zo van december, want dit nummer heet gepast "Sun Ritual". De zon verdwijnt echter in "Gateway to the Path of Nirvana", nog zo'n briljante titel. In deze poort waait een opvallend gure wind. "Iets" begint ijl en langgerekt te gillen. Ik stel me in op nog een kwartier zweven, maar dan duikt er een klinische bas op. Bizar en verrassend. Mijn eerste associatie is een sample uit goedkope muzieksoftware. Best lelijk. Minder onverwacht, het gaat tenslotte richting post-rock, is de overstuurde elektrische gitaar en de drums die in zes-achtste maat beginnen te waltzen. (Of kan dat niet?) "Vortex of Light" is het beste nummer. Een trom doemt eenzaam op en er klingelen wind chimes. Het lijkt de film Twister wel. Het noodlot komt op ons af in de vorm van een tornado, Williamson begint alvast een klaagzang. Vervolgens keert hij in het slotnummer weer terug naar die vervelende, stiekem toch verslavende bas/gitaar/drums-combinatie. Ja dáág!
File Under: Geen lichte kost
File Audio: [hier]
+44 - When Your Heart Stops Beating
Het was niet zo dat ik er voor thuis bleef, maar ik vond de serie Meet The Barkers stiekem best vermakelijke televisie. Het leven van Blink 182-drummer Travis Barker en ex-miss USA Shanna Moakler was dan ook aardig aan de zotte kant. Ondertussen zijn zowel Blink 182 als Shanna en Travis uit elkaar. Bij Blink 182 ging dat met behoorlijke mot tussen Mark Hoppus en Travis Barker aan de ene en Tom DeLonge aan de andere kant. Alle drie zitten ze ondertussen weer in een nieuwe band. DeLonge in Angels & Airwaves, Barker en Hoppus in +44 (dat is de countrycode voor Engeland). DeLonge krijgt van Barker en Hoppus nog een trap na op de eerste cd van +44, When Your Heart Stops Beating. In "No, It Isn't" sneert Hoppus: 'This isn't just goodbye, this is I can't stand you, this is where the road crashed into the ocean.' Dat is duidelijke taal, dunkt me. Duidelijker in ieder geval dan de richtingen waar +44 op zwabbert, want dat is nogal van hot naar her en weer terug. Bij het openingsnummer "Lycanthrope" denk je: 'Ha! Dit wordt een lekker stevig, maar luchtig plaatje!' Bij het begin van het volgende nummer ("Baby Com One") met vage elektrospeeltjes en technische drumstrapatsen van Barker - de man is toch wel een koning hoor, dat blijkt wel weer op de hele cd - krab je je snel achter de oren. Al volgt er een stiekem toch best breinnestellend liedje Er is dus (te?) weinig van het uptempo van Blink terug te horen op When Your Heart Stops Beating, maar doordat er zo gestoeid wordt met niet bepaald van Blink bekende snuisterijen wordt dit best behoorlijk gecompenseerd. Ik betwijfel echter of deze band net zo groot gaat worden als Blink, maar dat geldt ook voor Angels & Airwaves.
File Under: Het nieuwe speeltje van Barker en Hoppus is geinig, maar niet wereldschokkend.
The La's - BBC In Session
Eén van de leukste albums uit begin 90er jaren is wat mij betreft het debuutalbum The La's van de gelijknamige Liverpoolse band waarvan o.a. "There She Goes" als single uit kwam,. Ze wisten op originele wijze een mix te brengen van muziek van Amerikaanse bands als The Byrds en R.E.M. en typische Engelse band als The Beatles en The Smits. Hun muziek lijkt hun weerslag weer te hebben gehad op de latere Britpopbands als Oasis, Blur en Pulp. Op de één of andere wijze wordt ik simpelweg vrolijk van The La's. Achter de schermen van dit moois ging het in werkelijkheid minder mooi toe. Na diverse bandwisselingen voor het debuut bleek dit meteen hun zwanenzang. Er waren de afgelopen jaren echter positieve geluiden. De band trad weer op en er zou zelfs aan een nieuw album gewerkt worden. De optredens zijn inmiddels gestaakt en het album is er nog steeds niet. Nu zou ik hierom kunnen treuren, maar dat is nergens voor nodig. Er is nu namelijk een nieuwe The La's-release getiteld BBC In Session met opnames uit vier BBC-sessies (uiteraard) uit 1987, 1988, 1989 en 1990. Hierop staan bijna al die fijne nummers van hun debuutalbum, maar dan in een rauwere directere vorm waarbij de verschillende samenstellingen van de band niet opvallen. Door die rauwheid vind ik dit album eigenlijk leuker dan het debuutalbum. Lang leve de BBC dus. Eventueel nieuw materiaal van The La's kan alleen maar kan teleurstellen bij dit heerlijk snoepgoed. Dus The La's laat het hier maar bij, bedankt. Kus van Ewie!
File Under: Engelse historie om te koesteren.
File My Space: [The La's, muziektracks komen van het debuutalbum, maar staan in een andere versie op BBC In Session]
The Knife - Silent Shout
Het moment is alweer bijna aangebroken dat de zes aan het eind van de tweeduizend vervangen mag worden door een zeven. Tijd om de balans van het afgelopen jaar op te maken en de essentie ervan in lijstjes proberen te gieten. Onbegonnen werk natuurlijk, maar we proberen het ieder jaar weer. Zo kwam ik er dus achter dat er van een van mijn absolute favorieten van dit jaar op fileunder een stukje ontbrak. Maar ja, wat moet ik nu nog zeggen over The Knife wat er nog niet over gezegd is? In het jaarlijstje - nu we het er toch over hebben - van de azijnpissers bij pitchfork prijkt het album van de Zweedse broer en zus Dreijer zelfs op numero uno. We zullen het album ongetwijfeld vaker in de hogere regionen terug vinden. Met dank aan José Gonzalez natuurlijk, die zo vriendelijk was om een fijne cover van het nummer "Heartbeats" - dat overigens van hun vorige album Deep Cuts komt - op te nemen en aan Sony om het voor hun kleurige stuiterbal reclame te gebruiken. Dat mes sneed dus aan twee kanten (met welgemeende excuses voor deze slechte woordgrap). Zie die stuiterballen maar als toverballen en je komt vrij dicht in de buurt van een omschrijving van de muziek op Silent Shout: Voortdurend veranderd van kleur, maar het is altijd weer verrassing welke.
File Under: Toverballen
File My Space: [Yup]
File Video: [Silent Shout][We Share Our Mothers' Health][Like A Pen]
File Kerstsingle: [Christmas Reindeer]
Oxford Collapse - Remember The Night Parties
De jaren 90 waren een gouden tijdperk voor de alternatieve gitaarrock. Na de grote Nirvana-explosie was er geen houden meer aan en leek het alsof elke gitaarband met een paar goede songs een plaat mocht opnemen. Het was de tijd dat Matador, Touch and Go en Sub Pop gevierde labels waren en de ene na de andere geweldige gitaarplaat uitbrachten. Van bands die dan op toernee langs zalen als Vera, de Effenaar en Doornroosje kwamen. Voor wie hunkert naar het soort indierock met de gitaar als basis komt Oxford Collapse met de juiste plaat op het juiste moment. Ergens in de buurt van Built To Spill, Nada Surf en Sebadoh, met gloedvolle gitaarpartijen en meeslepende songs die uitpakken daar waar het precies nodig is. Pakkend in een popsong als "Lady Lawyers", en heerlijk meanderend in "Please visit your national parks", Oxford Collapse stuurt haar songs langs allerlei paden maar weet nooit de song uit het oog te verliezen. Enige struikelblok zou de zang kunnen zijn, die af en toe wel heel erg jengelend uit de hoek komt, maar de geoefende luisteraar prikt daar wel doorheen. Voor de rest is dit smullen voor de gitaarliefhebber. Check vooral die MP3, een van de beste gitaarsongs van dit jaar.
File Under: de juiste gitaarrockplaat op het juiste moment
File Audio: [Please visit your national parks]
File Audio: [Hier]
King Crimson - The Condensed 21st Century Guide To...
We hebben het er nog geregeld over. Het was dan ook één van de beste aankopen die we ooit deden bij een internetwinkel. We kochten met een handvol mensen bij de ondertussen ter ziele gegane Belgische internettoko Frontstage cd-boxen van King Crimson voor een schijntje. Als je nu probeert om The Great Deceiver te kopen, dan ben je rond de 80 euro kwijt en moet je nog maar zien of de winkel waar je het bestelt de box kan leveren. Wij betaalden in 1999 volgens mij iets meer dan twintig euro voor deze 4-cdbox met live-opnames uit begin jaren zeventig. Het halve decennium sinds de oprichting in 1969 was ook wel het opwindendste deel van de carrière van deze band rond meestergitarist Robert Fripp. Van die vijf jaar verscheen onder de titel The 21st Century Guide to King Crimson, Vol. 1: 1969-1974 in 2004 een box die bestond uit twee studio-cd's en twee live-cd's. Volume 2 verscheen in 2005 en besloeg de periode 1981 tot het in 2003 verschenen Power To Believe en had een zelfde samenstelling. Voor wie altijd al wat in de kast had willen hebben van King Crimson of er wel eens aan zou willen snuffelen (en dat moet u zeker doen!) is er met The Condensed 21st Century Guide To... nu een dubbel-cd verschenen die een zelfde onderverdeling kent. Het moet een nachtmerrie voor opperhoofd Fripp zijn geweest om nogmaals een keuze te maken uit het beschikbare materiaal dat hij al eerder geschift had tot de twee boxen. Het maakt dat er nog flink gebakkeleid kan worden over tracks die gesneuveld zijn in de verdere selectie, maar de ware krakers staan er allemaal wel op. Opvallend is ook dat alle live-tracks van de box hier zijn weggelaten, want wie de band live gezien heeft weet dat dat deel ontegensprekelijk wel degelijk essentieel is om King Crimson beter (of pas echt zo je wilt) te leren kennen.
File Under: De samenvatting verder samengevat is een goede kennismaking
Hospital Bombers
Meindert Talma & The Negroes - Nu Geloof Ik Wat Er In De Bijbel Staat
In februari 2005 vond in De Balie in Amsterdam een festival plaats, opgedragen aan Harry Smith, kunstenaar, filmer, verzamelaar en bovenal bekend als samensteller van The Anthology of American Folk Music. Grote namen als Blind Lemon Jefferson, Missisippi John Hurt en The Carter Family kregen dankzij deze box met platen bekendheid in de Verenigde Staten en gelden sindsdien als de roots van de Amerikaanse populaire muziek. Op dit festival speelde Meindert Talma Nederlandse vertalingen van een aantal van deze liedjes. De perfecte plek en gelegenheid om deze bewerkingen op plaat te zetten werd een jaar later gevonden: het kerkje 'Jezus Leeft' in Drachtster Compagnie. Dit kerkje stond leeg nadat de gemeente die het bezat letterlijk was uitgestorven toen het laatste gemeentelid - die ook de voorganger was - overleed. Het verhaal achter deze kerkgemeenschap past uitstekend bij de liedjes op Nu Geloof Ik Wat Er In De Bijbel Staat. En een Friese plattelander die al jaren in de provincie Groningen vertoeft, blijkt met zijn hoogstpersoonlijke geschiedenis van liedjes en vooral teksten schrijven de ideale vertolker van deze klassieke Amerikaanse folkliedjes. Meindert Talma klinkt alsof het oorspronkelijke vuur van de vertolkers door hem heenraast. Of het nu gaat om een gospel als "John the Revelator" (hier: "Apostel Johannes") van Blind Lemon Jefferson, een stampende blues als "Spike Driver Blues" van Missisip John Hurt ("John Henry"; met pompende en furieuze percussie) of een treurig liedje als "See That My Grave Is Kept Clean" (ook van Blind van Lemon Jefferson: "Hou alsjeblieft mijn graf schoon"). Heftiger en met meer emotie heeft Meindert Talma niet gezongen in het inmiddels al tienjarig bestaan van zijn Negroes. Bezeten als Nick Cave ten tijde van The Firstborn is Dead of David Eugene Edwards ten tijde van 16 Horsepower, zo klinkt het. Rustiger zijn de op droge toon gesproken introducties die op de cd-versie de liedjes voorafgaan. Over een psalm- of gezangimprovisatie op orgel wordt iets verteld over de achtergrond van de 'Harry Smith-uitvoerder' of het liedje zelf. Op de LP-versie moet je het met alleen de - briljant uitgevoerde - songs doen.
Op 22 december vindt de CD-presentatie plaats in Vera in Goningen. Gelijktijdig wordt het 10 jarig bestaan van Meindert Talma & The Negroes gevierd. Tien bands (waaronder Green Hornet, Whipster en Benjamin B.) zullen een Talma-song spelen.
File Under: Het Zuiden van de VS ligt in het Noorden van Nederland; de Appalachen in Surhuisterveen.
File Audio: [Apostel Johannes]
File Video: [Hou alsjeblieft mijn graf schoon]
The Bent Moustache
Beavershot - Threesevennine
Eindhoven heeft Peter Pan Speedrock, de Achterhoek heeft Jovink en the Voederbietels en Limburg heeft De Heideroosjes . En Noord-Holland? Noord-Holland heeft Beavershot . En om maar meteen met de deur in huis te vallen: Ik vind hun nieuwe cd Threesevennine helemaal niks. Nou is dat niet zo gek, ik behoor niet tot de doelgroep van de heren. Laten we die doelgroep voor het gemak omschrijven als plattelandbewoners die tijdens optredens twee bekers bier in hun hand hebben: eentje om op te drinken en eentje om mee te gooien. Beavershot maakt redneck Rock 'n' Roll met een ranzig sausje. Want, zo zeggen de jongens, de smerigheid moet terugkomen in het genre. Of zoals met hoofdletters staat geschreven in de biografie van de band : benen wijd en omhoog die gitaar. Het principe van Beavershot is dus simpel: John Deere-petje op en raggen maar. Twaalf nummers lang gaat het dan ook loos. Vleugje Peter Pan Speedrock hier, vleugje Nashville Pussy daar. En hoor ik u daar Motörhead zeggen? In ruim een half uurtje gaat het gas er geen één keer vanaf. Met titels als "Evil Rock 'n' Roll", "Designer Pussy" en "Shaved" weet u als luisteraar wel meteen waar u aan toe bent: Sex, Drugs, Drank & (jawel) Rock 'n' Roll, op de boerderij. Met een bak herrie is niets mis, maar elke vorm van originaliteit ontbreekt op dit schijfje. Prettige muziek voor bezoekers van de Zwarte Cross en andere plattelandsfeesten. Komt u uit stedelijk gebied dan kunt u dit schijfje rustig in de schappen laten staan.
File Under: Leuk voor op de Zwarte Cross
File Audio: [Beavershot's My Space]
Alexisonfire
'Als ik naar huis ga, voelt het alsof ik op vakantie ben.'
Alexisonfire is terug in Amsterdam. Na een half jaartje staat de Canadese band weer in de Melkweg. Samen met This is Hell en vrienden Cancer Bats staan ze in de Oude Zaal. Drie uur voordat het optreden begint is het gezellig druk in de zaal. Alle bands lopen door elkaar heen en de sfeer is relaxed. Zanger George Pettit heeft wel zin in een biertje, voor het interview wijken we daarom uit naar het Melkweg Café. Alexisonfire heeft het naar zijn zin in onze hoofdstad.
Adrian Klumpes - Be Still
Middenin het blad waarop Junior via school geabonneerd is, zat een knutselkerststal. Toen de Jongedame in bed lag gingen we, zoals beloofd, het ding samen in elkaar frutten. Mooi om te zien hoe Junior zijn best deed om netjes alle poppetjes die bij de kerststal hoorden uit te knippen. Met zijn tong uit de mond knipte hij Maria, Jozef en de rest uit. Opeens zegt hij: 'Als ik nou straks mijn zwemdiploma heb, mag ik dan ook piano leren spelen.' Het duurt even voordat ik zelf de connectie leg tussen deze vraag en de muziek die op staat. Om te testen of het inderdaad door de muziek van Adrian Klumpes komt die speelt vraag ik hem: 'Je wilde toch drummen leren?' Hij knikt. Ja, dat wil hij ook leren. 'Maar ik vind piano zoals in deze liedjes ook mooi.' Het verbaast me. Het is voor een kind blijkbaar makkelijker om naar Be Still te luisteren dan voor een volwassene. Ikzelf hoor er weinig liedjes in en werd ook af en toe best een beetje onrustig als Klumpes (ook pianist van Triosk) een beetje zenuwachtig de toetsen bespeelde. Junior maakt het blijkbaar niets uit. Hij zit zelfs met zijn vingers luchtpiano te spelen. Voor Klumpes zelf moet het wel een afmattende zit zijn geweest, de opnames voor deze cd. In vijf uur bespeelde hij alle muziek, waarna hij deze bewerkte met zijn computer. De vijf uur is ingedikt tot vijftig minuten. Dat levert dus onrustige dingen op zoals "Unrest", maar ook mooie sobere composities zoals het geladen "Exhale", dat wel steeds chaotischer wordt naarmate het nummer vordert. 'Hoor je dat papa, ze laten glas vallen.' merkt Junior op. Blijkbaar is het zo, dat als je het eenvoudig benadert, je ook minder moeite hebt met dit soort avant-gardistische minimal music. Maar ik geloof niet dat wij volwassenen dat nog goed kunnen. Of in ieder geval nog weinigen van ons.
File Under: Mooi, maar soms ook vermoeiend.
File Audio: [Exhale]
File Audio: [Hier stil zijn]
Pretty Maids - Wake Up To The Real World
Veel bands uit het "hairbands"-tijdperk hebben er tussentijds het bijltje bij neergegooid en zijn na allerlei mislukte nieuwe projecten weer bij elkaar gekomen. Zo niet de Mooie Meiden uit Denemarken. In 1981 begonnen gitarist Ken Hammer en zanger Ronnie Atkins met hun bandje en in 2006 zijn ze nog altijd actief. Goed, de andere muzikanten zijn steeds weer anderen, maar Hammer en Atkins zijn altijd gezichtsbepalend geweest voor deze band. Het is dan ook aan hen te danken dat Pretty Maids ook op dit album weer van iets té kleffe ballads tot Disturbed-achtige beukers gaat. Zanger Ronnie Atkins gaat daar vocaal in mee. Zijn zang is dan weer rauw, dan weer lieflijk en op de Deep Purple-cover "Perfect Strangers" zet hij een bijna perfecte Gillan-imitatie neer. Da's knap, maar tegelijkertijd ook de valkuil van deze Denen. Het songmateriaal én de uitvoeringen zijn dermate uiteenlopend dat de minder oplettende luisteraar voetstoots aan zal nemen dat hier verschillende bands actief zijn. Is dit dan een slecht of overbodig album? Nee hoor, het klinkt best aangenaam. Ook al zijn niet alle nummers zijn even sterk en is de cover van "Perfect Strangers" een bijna perfecte kopie - alleen iets te langzaam - en dus volstrekt overbodig. Ze zijn het best als ze met stevige melodieuze rock in het straatje van Joe Lynn Turner voor de dag komen. Ook als geheel is het een gevarieerd album dat misschien de rockwereld niet op z'n kop zet, maar tegelijkertijd voor ieder - nou ja, velen - wat wils is. Songs als de titelsong en "Such a rush" zorgen dat er genoeg te genieten is.
File Under: Dames op leeftijd die er nog best mogen zijn
File Audio: [Wake Up to The Real World] [meer fragmenten]
Star Club West - Number Why
Eén van de eerste albumstukjes (ook wel recensies genoemd) die ik - lang lang geleden - mocht schrijven was over het tweede album Oh Dry Blue Menthol van het Antwerpse Star Club West. Het was in het voorjaar van 2002, ik was behoorlijk in mijn nopjes met dit album. Het blad waar het stond bestaat inmiddels niet meer. Het laatste dat ik van de band zag was een exemplaar van het door mij zo bejubelde album in de uitverkoopbakken van een plaatselijke platenboer voor ik meen drie Euro. Tja, de euforie over deze plaat was snel weg en - eerlijk is eerlijk - ik draai de cd nooit meer. Eigenlijk had ik verwacht nooit meer iets van ze te horen tot er plots na meer dan vier jaar weer een album van ze opduikt met de titel Number Why. Er is weinig veranderd. De nummers zijn weer van de hand van Nico Jacobs. De stem is helder voor de muziek geplaatst, de instrumentenklanken klinken als een regenbui op de achtergrond. Het maakt deze plaat kwetsbaar. Muzikaal is er weinig veranderd, het album met jazzy lofi-liedjes is een logisch vervolg op Oh Dry Blue Menthol. Of eigenlijk ook niet, want ik mis de peper en het avontuur van de voorganger. Werd er destijds nog her en der een gitaarmuur opgebouwd en kreeg het liedje nog een verrassende wending, nu is het toch wel wat aan de brave en voorspelbare kant. Ik vrees dat de keuze om de productie zelf te doen i.p.v. zoals bij de voorganger Rudy Trouvé in te huren geen goede was. Ik vraag me dan ook af waarom er na meer dan vier jaar zonodig nog een vervolg moet komen.
File Under: Why album number three?
File My Space: [Star Club West]
Dijsseldonk - Bijna Lente
Je kunt een boel aan het geluid van een cd veranderen door middel van allerhande knoppen op je versterker en/of equalizer. Als ze de bas een beetje vergeten zijn in de mix, dan help je een handje en met de trebleknop kun je ook best een foutje bijsturen. Aan het accent van een zanger kun je echter weinig veranderen. Hoe graag je dat ook zou willen. En dat is best jammer. Want bij Bijna Lente, Eric van Dijsseldonk's eerste Nederlandstalige plaat zou ik echt heel graag dat Brabantse accent willen wissen. Voor mij vergalt dat accent (denk Nol Havens en dan rechtsaf Brabant in met een heel arsenaal aan zachte g's) namelijk een groot gedeelte van mijn luisterplezier. Het ligt meer dan waarschijnlijk helemaal aan mij hoor, misschien heeft u er bij beluistering helemaal geen last van, maar ik kan zo eigenlijk helemaal niet genieten van de liedjes. En dat frustreert me, want ik hoor écht wel dat Eric een bovenmatig getalenteerd liedjesschrijver is. Dat wist ik overigens ook al wel van zijn vorige plaat 33 1/3 die mij door de omstandigheden waarin ik het luisterde ontroerde. Maar die plaat was dus helemaal in het Engels en dan heb ik nergens last van. Nu kan ik nog net genieten van bijvoorbeeld de prachtige slow blues "Mooi Geweest" omdat daarin dat Brabantse accent daar nog enigszins in toom gehouden wordt, maar verder moet ik echt heel hard werken voor deze plaat. Cijfers geef ik nooit voor cd's, voor Bijna Lente maak ik een uitzondering: muziek een 9, teksten: 8, muzikanten: 9, zang: 8. Accent van de zanger: een 4. En nu snel een Engelse versie uitbrengen, alsjeblieft!
File Under: Almost Spring was een betere titel geweest.
File Audio: [Bijna Lente] [Weer Geprobeerd]
File Video: [Eindhoven]
State-X New Forms 2006 - napret
Alleen was ik. Ik was alleen op het festival en dat was niet de bedoeling, dus ik had wat aanpassingsproblemen. Ooit had ik zin, maar die zin was nu ver te zoeken. Leer mij mij kennen: er was een goed festival voor nodig om mij een leuke avond te bezorgen. Toffe bands. En wat bekenden om erover te praten. Als je alleen bent, observeer je meer. Ik had de hele avond een zin uit Besluiteloos van Benjamin Kunkel in mijn hoofd: "Het enige wat een man nodig heeft zijn een kek vestje, een goede versierzin en een appartement in Manhattan." Ik vroeg me af wat het Nederlandse equivalent was van Manhattan. De Herengracht, misschien? Bottendaal in Nijmegen in elk geval. En ik vond de mannen over het algemeen in de meerderheid en slecht gekleed. Dat was het begin.
Ezio - Ten Thousand Bars
Stel je bent een getalenteerde songschrijver. Je bent ook nog eens voorzien van een prettige Grant Lee Phillips-achtige stem en in je band beschik je over een prima gitarist die piekfijn aanvoelt waar je precies met je folky rocksongs heen wil. Tot zover niks aan de hand lijkt me. Je staat als relatief onbekende artiest net aan de vooravond van een mogelijke doorbraak en dan besluit J.P. Balkenende ineens een van die songs te nomineren als 'onbewoond eiland plaat'. Als dat vervolgens in de pers lekker breed wordt uitgemeten, sta je in een klap bekend als de meest suffe band van Nederland. Dat overkwam dus de Brit Ezio Lunedei toen Tony Blair zo'n 10 jaar geleden hun dat geintje flikte. Succes is eigen land werd meteen in de kiem gesmoord. Het meer richting americana - lees: Ryan Adams - verschoven Ten Thousand Bars is het sprankelende bewijs van het ongelijk van de Britten. Ezio blinkt misschien nergens uit in originaliteit, maar de rockers zijn energiek en de ballads meeslepend genoeg om te kunnen overtuigen. Niet in de laatste plaats dankzij de prettige gitaarlijntjes van Ezio's partner-in-crime Booga. Puike plaat dus, daar verandert de mening van een Tony Blair helemaal niks aan. Misschien moest de Britse PM als laatste wapenfeit de band volledig afbranden. Wie weet zijn ze in Groot-Brittannië plotsklaps wel helemaal de bom.
File Under: Puike plaat, wat Tony er ook van mag vinden
File My Space: [Jottem]
Piepschuim - Open Podium In de Kliniek
Gefopt! Ik dacht écht dat dit een project uit het gesticht was. De bandnaam is niet voor niets goed verscholen. Het vals gezongen intro laat de luisteraar ook nog even in de waan. Het lijkt de Kift wel. Daarna slaat de Nijmeegse band echter een veel toegankelijkere weg in en dat pakt goed uit. Dit klinkt als "gewone" Nederpop, weinig origineel, erg wisselend van niveau, maar uiteindelijk smakelijk. Het nummer "Frank", bijvoorbeeld, heeft een prima gitaarpartij en een leuk refrein ('Als ik later groot ben'). Het roept een "Dag Juf Tot Morgen"-gevoel op, inclusief een plagerige na-na-na-saxofoon. Jammer van de dis naar allerlei collegae, erg vreemd om Acda & De Munnik zwart te maken, terwijl je zelf net zo afgeknepen zingt als eerstgenoemde. De zanger zegt niet zo braaf te willen zijn. Kennelijk onderscheidt hij zich liever met het gebruik van schuttingwoorden, wat na een tijdje kinderachtig wordt. Wie schrikt er nog van zinsneden als 'Maria pijpt Plato in een grot'. Dat kan tegenwoordig zelfs live op de radio. De band wisselt poppy nummers af met houterige Tom Waits-probeersels. Juist in die tracks vallen de teksten tegen. Studentikoze grappen over lijken in kliko's en meer van die dingen. Een leukere tekstuele vondst is: 'Ik dacht dat de aarde rond was, dat melk gezond was, dat Geert Wilders blond was'. De twee beste nummers zijn "Meekleurende Glazen", waarin de zanger de R lekker laat rollen, en het prachtig wankel gezongen "Papa's Kleine Meid". In deze kleinkunst-context kan zo'n titel maar één ding betekenen. Toch weer aandoenlijk. Deze band moet nog wat aan de kantjes schaven, maar die gouden plaat zit erin.
File Under: Niet zo dwars, wel best goed
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]
Ricardo Villalobos - Fizheuer Zieheuer
Weliswaar leuter ik op deze plek regelmatig over dance, maar ik heb nooit veel op gehad met minimal. Terwijl dat in technoland toch echt al zeker twee jaar de grootste rage is, met de Chileense Duitser Ricardo Villalobos als een van de bekendste voortrekkers. Veel minimal bestaat uit een hoop vervelend subtiel artistiek getwiep en gefloink. Niks voor mijn huiskamer. Daar zet ik liever andere muziek op. Laat het nou uitgerekend Villalobos zijn die op het randje van 2006 het meest controversiële minimal-techno-nummer van het jaar uitbrengt. Van de track "Fizheuer Zieheuer" (jawel, het is één nummer, en jij mag me vertellen wat die titel betekent) hoef je slechts de eerste vier seconden te horen. Daarin spelen gedempte trompetjes staccato een doodsimpel melodietje van vier noten. Wat je dan nog niet weet, is dat die sample de godganse daaropvolgende 37:07 minuten aldoor herhaald wordt, ook hier gelardeerd door allerlei beats, echo's en gefrutsel, en door een blaassectie. Je wordt er kinderlijk melig van. Of knettergek. Net als Villalobos zelf, trouwens, want die malloot kijkt ook niet op wat drugs meer of minder. Om het nummer in deze vorm te draaien in een club moet je als dj wel ballen hebben. Beuken doet het namelijk voor geen meter, niet voor niks klinkt Fizheuer Zieheuer live heel wat steviger. Wel is het nummer ongeveer even verslavend als de lange remixes van LCD Soundsystem. Een prachtig detail is dat in de eindeloze herhaling de trompetjes soms wegfaden, maar dat ze er voor je gevoel nog steeds zijn. In die zin klinkt dit nummer eigenlijk als hoe ik me minimal al die tijd al heb voorgesteld. Dat je erop poogt te dansen en dat je in je ritme door blijft gaan, terwijl zowat het hele nummer langzaam verdwijnt en je bijna op stilte staat te bewegen, als ware Fizheuer Zieheuer een spirituele beleving - vergelijk dat met de al even bizarre outro van de DFA-remix van Gorillaz' "Dare". Less is more, zo blijkt maar weer. Fizheuer Zieheuer is van een totaal geschifte eenvoud, en daarom dus geniaal. Eenmalig, let wel, want de stroom slappe aftreksels en parodieën zal wel niet uitblijven. En of je voor dit kunstwerkje 15 euro moet neertellen is ook de vraag. Vermoedelijk is de enige reden dat het nummer niet nóg langer dan 37 minuten duurt namelijk dat anders de bijna even lange "B-kant Fizbeast" (een dubversie) niet meer op dezelfde cd paste.
File Under: I Have Seen The Fnords
Dead Moon - Unknown Passage: The Dead Moon Story
Twee werkende ouders en drie jonge kinderen: een recept voor ellende. Sommige ouders redden het desondanks prima, zelfs zonder crèches, naschoolse opvang en subsidies. Fred en Toody Cole bijvoorbeeld. Zij voedden naast hun drukke werkzaamheden drie kinderen op die inmiddels zelf ook kinderen hebben. Dat het niet altijd koek en ei was, blijkt wel uit het feit dat hun jongste zoon, ondanks de liefdevolle opvoeding die hij genoten heeft, zeer ver van het goede pad is geraakt. Hij is manager bij een aantal grote supermarkten geworden. Fred en Toody Cole zijn inmiddels by far de coolste grootouders ter wereld. Twintig jaar al touren ze als Dead Moon, de ultieme rock 'n' roll-outfit de wereld rond. Het enige andere bandlid is Andrew Loomis' [He] has done everything Keith Richards has done, but with a lot less money.' Op de DVD The Dead Moon Story wordt het verhaal van deze band en de twee oprichters vertelt. Vanaf het moment dat Fred Cole begon bij The Lords, in een hele boel andere bands zat, zalen platspeelde, zoop met Janis Joplin en uiteindelijk groupie Toody ontmoette met haar trouwde en Dead Moon opricht. Live-fragmenten, interviews met de drie hoofdrolspelers en hun fans, home movies, clips en de grappen en grollen die de meeste van dit soort DVD's verbannen naar de categorie één keer zien. De hoogtepunten zien we later wel weer op YouTube. Gelukkig is Dead Moon zo oprecht rock 'n' roll dat het allemaal goed te verteren blijft en we een 'feel-good punk-rock flick' in handen hebben over de coolste grootouders ter wereld. Helemaal nu we weten dat Fred Cole c.s. besloten hebben om Dead Moon met pensioen te laten gaan. Maar, zoals het persbericht meldt: 'It has been a journey we will always treasure and feel that a worldwide family has emerged in its place. The candle is still burning.!' En Unknown Passage getuigt er van.
File Under: 40 Years of Rock 'n' Roll the Hard Way
VA - Subbacultcha! 2
Stiekem denk ik wel eens over verhuizen naar onze hoofdstad. De hoofdreden is al die leuke optredens daar. Nu doel ik niet alleen op de buitenlands acts, maar zeker ook op de Amsterdamse acts. Er is op dit moment namelijk een heel sterke muziekscène die zijn ding doet in leuke kleine zaaltjes, maar ook af en toe uitpakt in Paradiso. Een van die initiatieven zijn de zogenaamde Subbacultcha! -avonden die georganiseerd worden door Leon Caren van Blues Brother Castro. Vorig jaar leverde het zelfs een heuse cd voor een minimumprijs op met nummers van bands uit onze hoofdstad aangevuld met enkele van bands
van buiten de stadsgrenzen uit binnen- en buitenland. Tijden veranderen, want in 2006 wordt Subbacultcha! 2 via het internet gratis te downloaden aangeboden. Een prima initiatief, want Nederland mag horen hoeveel geweldigs er uit eigen land komt. Op deze release is weer een keur aan bands te horen. Er is net als op deel 1 Blues Brother Castro (uiteraard), The Hospital Bombers (met een nog niet eerder uitgebracht nummer) en The Ik Jan Cremers, maar daarnaast ook Zoppo, About, Aux Raux, The Bent Moustache (met leden van De Kift), T-99, zZz (hoera eindelijk weer eens iets nieuws), Scram C Baby (lang niets meer van gehoord), 13, The Pedro Delgados (toch eens verder checken) en Ghost Trucker. Ik loop bij dit moois al bij voorbaat te kwijlen en kan dan ook niets negatiefs vertellen. Of misschien toch wel, want 19 december valt op een dinsdag en ik vrees dat het er niet van gaat komen om dan naar de hoofdstad af te reizen voor de 2nd Anniversary Party in Paradiso waar bovenstaande acts plus meer te aanschouwen zijn. Voor mij wordt het weer een jaar het clubcircuit afstruinen en om dit toch positief te draaien: Elke band krijgt dan wel meer aandacht, want niets is zo frustrerend om fijne bands te moeten missen op een festival. Het blijft echter een fijne cd met bands waarvan de meeste bij de trouwe File Under-lezer bekend zouden moeten zijn.
File Under: Bandjes, bandjes, nog veel meer leuke bandjes
File Audio: [De gratis download staat hier]
Status Quo - Just Doin' It! Live (dvd/cd)
Mijn favoriete live-album is - nog steeds - het inmiddels uit 1976 daterende Status Quo Live. De mix is zo dat je je tussen het publiek waant, in plaats van zoals gebruikelijk zo'n beetje op het podium. Bovendien is elk piepje en knorretje te horen, zodat het een ongekende live-feel heeft. Bij het laatste Arrow Rock Festival bleek het spelplezier bijna dertig jaar later allerminst verdwenen. Zoals een bezoeker zei: "Nou snap ik waarom ze al veertig jaar bij elkaar zijn!" Dat veertigjarig jubileum wordt gevierd met een live-dvd, Just Doin' It! Live. De productie is weer heerlijk: geen eindeloos opgepoetste opnamen, gewoon échte live-opnamen. Bij elkaar duurt de registratie uit het Birmingham NEC bijna twee uur. De beeldwisselingen hadden van mij wat minder gekund, maar wat wel overkomt is dat de heren op het podium voortdurend contact met elkaar en met het publiek hebben. Op de dvd komen 22 songs voorbij. Nou ja, eigenlijk 33, want zoals al jaren gebruikelijk zitten er ook twee medleys bij. De limited edition gaat vergezeld van een fotoboekje en wat prullaria, maar vooral een cd met 12 van de 22 songs. Ook daarvan is het geluid uiteraard uitstekend, maar op songkeuze is wel iets aan te merken. Van de 5 recentere songs op de dvd heeft er maar eentje de cd gehaald. Het resultaat is een cd vol songs die ook al op een of meer van de vorige live-cd's hebben gestaan. Ik had liever gezien dat het hele concert op een dubbel-cd was gezet, of dat er een andere selectie was toegepast. Nu is de de overlapping met de vorige live-cd's gewoon te groot. Anderzijds is dit qua geluid wel de beste - lees: minst opgepoetste - live-cd sinds die uit 1976.
File Under: Oud, maar nog lang niet versleten
File Video: [promo]
Hugh Cornwell - Dirty Dozen (live)
In de jubileum-editie van Oor las ik een artikel uit 1977 over The Stranglers. Daarin liet Hugh Cornwell zich - volledig uitgelokt door verslaggever Peter van Bruggen - van zijn vrouwonvriendelijkste kant zien. Ik mag hopen dat 'ie ondertussen een beetje is bijgedraaid en dat mevrouw Cornwell (als die er is) een slimme op haar toekomst voorbereide meid was. Want als je nog steeds je brood moet verdienen met liedjes van een band waar je zeventien jaar geleden bent uitgestapt, zie ik het donker in. Echter, of Dirty Dozen een realistisch beeld geeft van waar Cornwell momenteel mee bezig is, weet ik niet, want de cd is een samenvatting van een 3-cd boxset die alleen via mail-order te koop was. Het zou dus kunnen dat daar meer eigen en recenter materiaal op staat dan op deze plaat. Voor dit moment moet ik het hier mee doen en bekruipt mij het ongemakkelijke gevoel beland te zijn in een retro-trip van in leren jacks gehesen vijftigers. Maar goed, de Stranglers waren in de punktijd natuurlijk eigenlijk al een beetje uit de toon vallende ouwe lullen. Bovendien ben ik zelf ook niet meer piep en moet toegeven dat ik de muziek in retrospect toch eigenlijk best lekker vind. De composities staan nog steeds hun mannetje en ook de warme stem van Cornwell lijkt niet aan de tand des tijds prooi te zijn gevallen. Ik kan me dus goed voorstellen dat de jonkies van Kaiser Chiefs, in dezelfde Oor, The Stranglers als inspiratiebron noemen. Maar of ze daar deze cd voor nodig hebben gehad betwijfel ik. Een typisch gevalletje van leuk voor de 'fifty quid blokes' (and ladies, natuurlijk) onder ons zal ik maar zeggen.
File Under: Ultra-retrotrip
File Audio: Hier Hugh
Styx and the CYO - One With Everything
Deze cd wordt uitgebracht onder de naam van Styx, maar eigenlijk is dat niet correct. Styx is namelijk uitgenodigd door het Contemporary Youth Orchestra om een optreden met hen te verzorgen. Zoals Tommy Shaw het uitdrukt:"We've grown a bit..." Het orkest uit Cleveland met muzikanten van 13 tot 19 jaar oud gaf eerder concerten met Pat Benatar en Jon Anderson. Eerdere samenwerkingen van rockers met orkesten leidden tot dat-had-ook-met-een-synthesizer-gekund (Metallica), over-the-topper-dan-over-the-top (Yngiwe J. Malmsteen), verdomd leuk (Kiss Alive IV) tot ronduit briljant (Steve Vai met ons eigen Metropole Orkest). Styx' songs zijn prima in klassieke arrangementen te gieten zijn, dus dat belooft wat. Is dat dan ook gelukt? Nou, ja en nee. Een enkele keer verzuipt het orkest zo'n beetje in het rockgeluid ("Everything, all the time"), terwijl op andere momenten het resultaat meer dan aardig is ("One with everything"). Prettig is ook dat Styx niet steeds de meest voor de hand liggende songs heeft gekozen, zodat het niet een soort greatest hits album wordt. Dat ze nog twee nieuwe studiosongs hebben toegevoegd, tja, dat schijnt om marketingtechnische redenen tegenwoordig bijna verplicht te zijn. Je vraagt je wel af welke halve zool op het idee gekomen is die studiotracks halverwege de cd te zetten. Maar goed, de Styx-fan heeft hier een fijn live-album aan, ik als liefhebber van combinaties van klassiek en rock ook. Maar om van een klassieker te spreken is dit album toch wat te wisselvallig. Het is uiteindelijk gewoon een prima live-album plus. Op de dvd-versie staan maar liefst vijf songs extra, waaronder een lange medley.
File Under: Prima live-album plus
File Video: [I Am The Walrus]
Bewitched - Spiritual Warfare
Diep in de nacht, ergens in het koude en donkere Lapland, schijnt een vaag licht door de ramen van een klein kroegje. Gebroederlijk zitten een paar dronken elfen aan de bar. 'Gabber van me, ik zeg het nog één keer, vroeger was alles beter!' 'Hou nou toch op over vroeger en bestel gewoon nog wat gerstenat.' 'Nee echt, ik zweer het je man. Vroeger was het veel toffer. Als je toen buiten stond te piesen vroor je straal aan je troetelbeertje vast, zo koud was het!' 'Je bent gewoon lazarus.' 'Je bent zelf een stomme rus! Nee, effe serieus. Toen had je nog echte muziek. Zoals Venom, Celtic Frost en Hellhammer maakte. Dat heb je tegenwoordig allemaal niet meer. Nu moet het weer modern. Met toeters en bellen, wat heb je daar nu aan? Gewoon old school-trashmetal wil ik. Met hakkende riffs, zoemende gitaren en een fucking ijzingwekkende rauwe strot. Weg met al die zoetsappige troep!... Fucked By Fire, Fucked By Fire!...'Ja, dit is wat ik bedoel! Hé barman, zet eens wat harder! Wat een sound, wat een agressie, wat een plaat! Dit maken ze nu niet meer. Wat is het eigenlijk? Zeker iets van de oude plank. Benieuwd? Ohh, Bewitched. Spiritus waarvoor? Spiritual Warfare, juist ja, dat is pas een klassieker. Kun je naar blijven luisteren, zo authentiek. Uitgebracht december 2006 zeg je? Zit je me nu voor de gek te houden? Ben je wel helemaal lekker? Denk je dat ik dronken ben ofzo? Laat me niet lachen, ik pies over je bar heen hoor! Zoiets wordt helemaal niet meer gemaakt. Ik vertel het aan die malloot in dat rode pakkie en dan kan je wel opdoeken hier. Leugenaar!
File Under: Black Burning Hatred
Devastations
Drama uit Down Under
Of het nu goed of slecht is om je eerste Nederlandse show in Vera te spelen weet ik niet. Het blijft natuurlijk de perfecte eerste kennismaking met Nederland Muziekland, maar de rest kan - in ieder geval als het gaat om het bijna tastbaar beleven van de popgeschiedenis - natuurlijk alleen maar tegenvallen. Maar dit terzijde. Devastations, althans bassist Conrad Standish, ziet het vooralsnog van de positieve kant. Vers via een detour uit Brussel aangekomen (defecte Tom Tom), staat hij ietwat verdwaasd tegenover me. Tandenborstel en paspoort in de hand. 'It's been a long day'
Nuff Said - Ebony & Ivory
Zwerfkatjes zijn het de drie mannen van Nuff Said. Met hun vierde cd (ik tel de soundtrack voor Wilde Mossels maar even niet mee) zijn ze ook toe aan hun vierde platenmaatschappij. Na Red Bullet, Idol Media en AG Music hebben ze zich nu aangesloten bij het kleine Zeeuwse label Avalanche. Ik hoop voor de broertjes Slager en bassist Berrevoets dat ze dit keer eens wat meer geluk hebben en dat de noeste arbeid die ze met Ebony & Ivory geleverd hebben eens niet alleen beloond wordt met een prijs als Beste live-act, maar resulteert in behoorlijke cd-verkopen. Deze nieuwe cd is zelfs een dubbel-cd. Op Ebony vertolken ze de hardere kant van Nuff Said (beetje Presidents, beetje Foo Fighters, maar subtieler), Ivory laat hun meer melancholieke kant (beetje Beatles) horen. Voor beluistering vond ik het zelf een beetje een geforceerd idee om deze splitsing te maken, maar nu ik het resultaat gehoord heb vind ik het toch wel een betere zet dan om één cd volproppen met bijna tachtig minuten muziek. Nu krijg je twee cd's van drie kwartier en dat zijn behapbare lengtes. Je zou verwachten dat dat dan hele homogene (lees: ietwat saaie) cd's worden, maar dat gebeurt gelukkig niet. De mannen hebben wel zoveel vernuft dat ze binnen het harde en zachte nog voldoende variatie aan kunnen brengen om te blijven boeien. Eigenaardig vind ik wel dat ik eerst de voorkeur had voor het hardere schijfje, daarna een week lang alleen de softere draaide en nu baal dat ik niet twee lades heb in mijn cd-speler. Het zegt wel iets over de hier geleverde kwaliteit. Nu de beloning nog.
Samen met Avalanche geven we enkele exemplaren weg van deze dubbelaar in onze prijsvraag.
File: Nuff Said - Ebony & IvoryFile Under: Tweemaal Nuff Said voor de prijs van iets meer dan één.
Unlucky Atlas - Unlucky Atlas
Soms vraag ik me af hoe bepaalde releases op de burelen van File Under belanden. Heeft Unlucky Atlas eigenlijk wel een label? Ik kan er geen aanwijzingen voor vinden. Natuurlijk, een Nederlandse demo is niet zo vreemd. Maar een Amerikaans impro-kwartet? Zijn we daar blij mee? Nou, zolang dit soort veredelde jamsessies slechts een half uur duren kom ik er wel doorheen. Ze verspillen geen tijd en knallen meteen de plaat in. En aan 't end er ook weer in één klap uit trouwens. De laatste weken kom ik in dit genre opvallend veel muziek zonder drums tegen en inderdaad, dat is ook nu weer het geval. Het is vooral snarenwerk. Snel snarenwerk. Af en toe lijkt het wel Motorpsycho-progrock, al zijn er geen catchy melodieën. Ik ben blij dat de banjo-mandoline een grote rol heeft gekregen. Een lief geluid, vals als een speelgoed-instrument. Terwijl de cello het geluid van een helikopter imiteert wordt er ook nog wat gezongen. Eerst wat anoniem, maar tegen het eind van de plaat wordt het wachten beloond. Zangeres Erica weet ineens de juiste toon te vinden en zorgt voor een vrolijke Indische Hosannasfeer. Voor wie het wil weten, dat is het derde mooie moment . Daarvoor zit nog ergens een zwierige Franse vioolsolo en nog wat leuker een, waarschijnlijke onbewuste, imitatie van Orbital's The Box. U kent het wel dat horror-achtige nummer met een klavecimbel-melodie. Ze noemen het hier The Great Awakening en die zorgt eindelijk voor wat spanning. Nu ga ik het schijfje een mooie plek in mijn kast geven, de verpakking mag er namelijk best wezen.
File Under: Niet op de kaart
File Audio: [Unlucky-Space]
Andy Partridge - Fuzzy Warbles Collectors Album
Toen de punkmuziek in 1976 keihard toesloeg, was ik er niet direct kapot van. Dat gebeurde pas toen new wave, in het kielzog van de punk, populair werd. De muziek was net zo fris als punk maar minder ruw en soms zelfs 'intellectueel'. Een van die zogenaamde art pop bands was XTC die in de jaren tachtig enkele hitjes scoorde. De belangrijkste songschrijver van die band is Andy Partridge. XTC bestaat zover ik weet nog steeds maar in de laatste 20 jaar hebben ze maar vijf albums uitgebracht. Die beperkte productie ligt absoluut niet aan de snelheid waarmee Partridge liedjes schrijft want hij heeft in die jaren echt niet stilgezeten. Sinds 2002 heeft hij acht cd's uitgebracht onder de gezamenlijke noemer Fuzzy Warbles en op deze cd's staan in totaal ruim 150 demo's, onuitgebrachte nummers en alternatieve versies (waaronder een stel bekende XTC-songs). Deze cd's plus de bonus-cd Hinges zijn nu verzameld in de box Fuzzy Warbles Collectors Album . Erg veel muziek voor een redelijke prijs. Met al deze songs heb je in ieder geval een overduidelijk bewijs van het songschrijvers- (én grafisch ontwerpers-)talent van Andy Partridge. Er staan veel prachtige popsongs op, maar ook enkele leuke en soms vreemde niemendalletjes. Geweldig voor de liefhebber van XTC en Andy Partridge maar ik vraag me af of het interessant is voor anderen.
File Under: Art Songs
Yolk - Yolk
Te beoordelen aan de officiële site van Mr. Bungle is deze maffe band van Mike Patton hartstikke dood. Op die plek verkopen ze namelijk alleen nog maar lauwe T-shirts. De Bungle Fever-site leert me - als fansites meer vertellen dan officiële sites is dat natuurlijk al een teken aan de wand - dat er in 2004 in de Rolling Stone een interview geweest is met Patton dat wel als een break-up statement gezien kan worden. Niet gek ook, California (het laatste album dat Mr. Bungle opnam) is al weer bijna tien jaar oud. Waarom ik zo op zoek was naar info over Mr. Bungle? Nou dat is de schuld van het Franse zestal Yolk. Door "Snake Eye Ball", het eerste nummer van hun titelloze debuut-cd werd ik helemaal overvallen door Mr. Bungle-sentimenten namelijk door dit nummer. Brutaal, absurd, hard en een en al lak aan conventies, zo klinkt het, en zo hoor ik het graag. Niet raar dus dat mijn Winamp-spelertje als genre de aanduiding General Unclassifiable geeft. Want dat is deze band uit Duinkerken inderdaad. Al zou ik zelf General misschien ook maar weggelaten hebben. Yolk noemt naast Mr. Bungle Gong en Magma als invloeden, maar ik hoor er ook wel wat van die eigenwijze Belgische en Zappa-accenten in. Maar vooral veel absurde liedjes die je af en toe de stuipen op het lijf jagen. Mooie Franse mafheid dat is het.
File Under: General Unclassifiable
File Audio: [Oui]
Cursive - Happy Hollow
Hoewel ik ik dit jaar een paar keer heb aangegeven een beetje moe te worden van alle doorsnee-emo waarmee we tegenwoordig bestookt worden, als het goed wordt gedaan is er weinig voor nodig om mij stuiterend door de huiskamer te krijgen. En van alle emoplaten die dit jaar zijn uitgekomen heeft de nieuwe Cursive de meest heftige danspasjes bij mij ontlokt. Want Cursive is namelijk niet zomaar een melodieus postcorebandje, Cursive is wat mij betreft de belichaming van de creatieve emoband die continu weet te verrassen, zonder in te geven aan doorsnee refreinen, standaardarrangementen en melodieloos gezeur. Resulterend in songs met een kop en een staart die over de hele linie van de plaat knallen. En ook op deze plaat is het wederom zanger Tim Kasher die de show steelt met zijn geweldig flexibele stem en venijnige teksten, waarin hij zijn mening verpakt in metaforen over religie, de Big Bang, Adam en Eva, Dorothy en de Wizard of Oz (vooral de single "Dorothy At Forty" is helemaal raak). Ten opzichte van de vorige plaat The Ugly Organ is er nog een kleine verandering, celliste Gretta Cohn heeft de band verlaten, en in plaats van haar partijen worden de songs nu opgevrolijkt door een heuse blazerssectie, waardoor het geheel nog verder de pan uitswingt dan je normaal van een emo-orkestje mag verwachten. Met deze ijzersterke schijf consolideert Cursive moeiteloos haar positie als topband in de creatieve emocore.
File Under: De belichaming van creatieve emocore
File Audio: [There was this Big Bang once]
Fuzztones - Boom
E�n van de eerst garagebands op aarde was halverwege de 60er jaren het Amerikaanse The Sonics. Het leverde rond die tijd twee puike albums op namelijk Here Are The Sonics en Boom. Hierop zijn de nodige klassiekers te vinden als "Psycho" en "Strychnine". Eén van de bands die het stokje in de 80er jaren overnamen was The Fuzztones. Een band waar voorman Rudi Protrudi op dit moment nog het enige lid uit de originele bezetting is, maar de band blijft live hoog aangeslagen. Het repertoire bestaan uit eigen nummers, maar ook uit covers van (je raadt het al) bands als The Sonics. Op Boom, die van The Fuzztones dus, zijn zes covers van hun helden te beluisteren. Vijf songs verschenen al eerder waarvan vier op de in 1984 uitgebrachte Lysergic Ejaculations: "Cinderella", "Have Love Will Travel", "Strychnine" en "Boss Hoss". Toegevoegd werd nog "The Witch" opgenomen in 1992 en zowaar een nieuw nummer "Caught You Red-Handed". Zes nummers met een kleine zeventien minuten lengte. Nu is er helemaal niets mis met de uitvoeringen, maar de originelen zijn simpelweg niet te overtreffen. Deze release is dus bij voorbaat al overbodig. Neem daarbij nog dat op één nummer na alles al uitgebracht is en deze schijf lijkt mij alleen interessant voor de fan die alles al heeft en wil hebben. Verdere distributie lijkt me dan ook overbodig. Live mogen ze overigens van mij die fijne nummers blijven spelen, want van The Sonics zullen we ze niet meer horen.
File Under: The Fuzztones spelen The Sonics
File Audio: [The Fuzztones]
Kama Aina - Club Kama Aina
Ziek zijn is voor niemand leuk. Ik heb het dus niet over 'een fibse beboubheib meb een loobneub' of 'een griepje onder de leden'. Nee, het echt werk: ziek, zwak en misselijk. Zelf meer warmte genereren dan een gemiddelde straalkachel in hartje winter - wat voor weer is het eigenlijk buiten? nog steeds zo herfstig? - en dagen aan een stuk slapen en leven op thee met beschuit omdat je maag niks anders verdragen kan. Dat alles gaat natuurlijk gepaard met een enorme lusteloosheid waarbij het zelfs te veel moeite kost om even een praatje van minimaal tweehonderd woorden over een plaatje in te tikken. Dat de dansen op het woord voor je weer en heen schermen, helpt er ook niet veel aan. In de afgelopen dagen kwam ik niet veel verder dan zo nu en dan een aflevering van de tamelijk briljante serie Heroes te bekijken. En af en toe een zacht en helend plaatje beluisteren. De speelse, kinderlijk eenvoudige melodietjes op Club Kama Aina bijvoorbeeld. Takuji Aoyagi (de man die Kama Aina is) neemt me mee op zijn reis via Bali en Cuba naar Schotland (alwaar hij handjes schudde met Isobel Campbell, Bill Wells en The Pastels) en terug naar Japan. Die reis resulteerde gelukkig niet in bijeengeraapt wereldmuziek geneuzel maar een introspectief plaatje (dat niet voor niets verschijnt op het Rumraket-label van het muzikaal verwante Efterklang) waardoor ik me al een stuk beter ben gaan voelen.
File Under: Muziek met een helende werking (en dat zonder klankschalen)
File Audio [JA]
J-Stars - Onkruid
Soms zie je mensen aan de gang en dan denk je: volgens mij kun jij beter gaan dammen. Of kleien. Of prei planten. Alles beter dan wat je nu doet. Dat denk ik als ik Geert Wilders zie, dat denk ik als ik Hans Kazan zie. En dat denk ik ook als ik Johan Steevens aan de gang hoor op zijn laatste plaat. Deze vrolijke Frans uit de Betuwe, ooit voorman van de Beatbusters, heeft inmiddels een nieuw project: de J-Stars. Met ska is het net als met andijvie: ik lust het niet. Anderen vinden het heerlijk, ik ontloop het wanneer ik kan. De skaliefhebber zal mij nu misschien verwijten dat ik dus niet weet waarover ik praat, maar ik recenseer slechts wat mij voorgelegd wordt. In dit geval: tenenkrommende Nederlandstalige ska. In "De Wereld" doet Johan verschrikkelijk politiek geëngageerd, maar Afghanistan en Hiroshima goed spellen is teveel gevraagd. En dan heb ik het nog niet eens over de dt-fouten in het tekstboekje, de Jip en Janneke teksten in het algemeen, de obligate Marley-cover of de gastbijdrages van een zekere Trippel, die door moet gaan voor rapper maar de flow heeft van een dronken amoebe. Het kost mij echt heel veel moeite om dat serieus te nemen. Volgens de website doet Johan graag aan balletdansen, bloemschikken, kantklossen en koeien melken. Mijn advies: doe dat dan ook, in plaats van je tijd te verdoen met dit soort troep. Als klap op de vuurpijl geven Johan c.s., als waren zij David Beckham zelve, een werkelijk fenomenale voorzet aan uw recensent door de plaat Onkruid te noemen. De J-Stars smeken er bijna om. Dus dan kop ik hem, als ware ik Martin Drent zelve, in ook: onkruid hoort in de groenbak. Weg uit mijn muziektuin, en vlug wat. De Betuwe is groot genoeg.
File Under: Jawel, ook cd's mogen soms in de groenbak
File Audio: [Onkruid][Lang geleden]
Fishbone - Still Stuck In Your Throat
Ooit zag ik bij een Fishbone-optreden dat een van de roadies het niet naar zijn zin had. De oorzaak? Angelo Moore stagedivede keer op keer het publiek in - met microfoon - en de roadie die moest weer het podium op komen om de draad omhoog te houden. Hij keek elke keer nóg wat chagrijniger, vooral als 'ie niet eens de tijd kreeg om van het podium óf te lopen. Daarmee was hij de enige met slechte zin, want zoals gebruikelijk was het optreden een feestje. Maar sinds het laatste studio-album Chim Chim's Badass Revenge verscheen er op cd een teleurstellend live-album met nieuwe songs (Live at the Temple Bar And More) en is door voorman Angelo Moore het een en ander uitgebracht met zijn Psychotic Friends Nuttwerx. Daarnaast heeft Fishbone zich zoals gebruikelijk een ongeluk getoerd, maar een degelijk studio-album bleef uit door problemen met platenmaatschappijen. Aan het wachten is nu - in elk geval voor Europeanen - een einde gemaakt met Still Stuck In Your Throat. Het begint ouderwets met het gebalk van een ezel en de razende stamper "Jack Ass Brigade". Met weer wat nieuwe bandleden - alleen Angelo Moore en Norwood Fisher zijn vaste waarden in de band - wordt ons weer een flinke portie crossover voorgeschoteld, met veel stevige gitaren en beukende drums, maar ook weer de nodige aandacht voor het koperwerk, altijd een belangrijk handelsmerk van Fishbone. Ska, funk, hoempametal, het hele palet is weer aanwezig. Qua geluid komt dit album daarmee ergens tussen The Reality Of My Surroundings en Chim Chim's Badass Revenge te liggen. Met songs als "We Just Lose Our Minds" - een lome rockreggae - wordt de liefhebber van het ontspannen werk bediend, met "'Frey'd Fuckin' Nerve Endings'" de metalNut en met "Faceplant Scorpion Backpinch" de liefhebber van het feestelijker werk. We hebben er lang op moeten wachten, maar met Still Stuck In Your Throat heeft Fishbone eindelijk weer een degelijk nieuw album uitgebracht. Nu kan ook thuis het dak er weer af.
File Under: Skank N' Go Nuttz
File Video: [Date Rape]
Rhett Miller - The Believer
Rhett Miller zou je kunnen kennen als voorman van de geweldige Old 97's en anders herken je zijn stem misschien van de tv-serie Twenty Good Years. Ook de Old 97's laten zich zien als liefhebbers van mooie pakken en pakkende liedjes. Op deze tweede soloplaat laat Rhett Miller horen dat zijn palet meer kleuren kent dan wat hij kon laten zien bij de Old 97's. Met hulp van onder meer Gary Louris (The Jayhawks), Matt Chamberlain (Tori Amos, Fiona Apple) en producer George Drakoulis (Black Crowes) maakte hij een wat meer poppy plaat die soms de kant van Tom Petty opgaat ("Help Me, Suzanne"), soms aangenaam ouderwetsige ballads laat horen ("Meteor Shower") en soms Big Star-achtige powerpop ("Singular Girl"). Het klinkt allemaal net wat keuriger dan wat hij met de Old 97's maakte (het was vast niet voor niks dat Rhett Miller's versie van "Homeward Bound" van Simon & Garfunkel in een reclamespotje te horen was). In de auto blijkt The Believer een fijne plaat, maar in de kroeg en thuis zet ik liever de Old 97's op. Luister naar hun Drag It Up en je begrijpt wat ik bedoel.
(Kan iemand mij overigens vertellen waarom Verve deze plaat nu pas in Europa uitbrengt, tien maanden na de Amerikaanse release?)
File: Rhett Miller - The BelieverFile Under: Nette plaat, beetje te laat
The Sugarettes / Lushus
Luxepaardje als ik nu eenmaal ben, word ik altijd een beetje nukkig wanneer een band zich er nogal makkelijk vanaf maakt met een demo. De Eindhovense Sugarettes hebben geen enkele moeite gedaan om hun EP Sugarettecity te voorzien van enig visueel of materieel plezier, de muziek moet blijkbaar voor zichzelf spreken. En verrek als het niet waar is, de vier liedjes zijn ijzersterk. Het met gastmuzikanten aangevulde duo maakt helemaal geen White Stripes-rammelrock of flauwe meisjespunk - de eerste associaties die de bandnaam bij mij deden oproepen - maar een strak geproduceerde combinatie van electro en lo-fi met de zangmelodieen van bands als dEUS en Sonic Youth. Af en toe kruipt er zelfs een brokje Smashing Pumpkins tussendoor, toch niet het lulligste vergelijkingsmateriaal. Nu nog even zorgen dat de boel ook qua presentatie wat professioneler overkomt en ik ben helemaal gewonnen.
Lushus is wel zo'n meisjespunkgroep, alleen dan anders. Met twee dames op basgitaar en een drummer beschikken ze absoluut over een eigen geluid, het enige nadeel is alleen dat dit geluid mij al na een halve minuut helemaal panisch maakt. Natuurlijk is het knap om je eigen stijltje uit te vinden, maar dit is helaas geen garantie voor goede muziek. Ik kan nog zo hard mijn best doen - de band zal live vast en zeker vermakelijk zijn - maar de conclusie blijft dat de twee liedjes op Big Fat Man mij jeuk geven op vervelende plaatsen en ik daar weinig plezier aan beleef. Mocht u mij niet geloven, luister dan gerust naar de liedjes en overtuig mij van mijn ongelijk.
File Under: Genot voor het oor, niet voor het oog
Fiel Audio: [Claps][Bounce][Little I Love][My Coco]
File: Lushus - Big Fat Man
File Under; Beestjes, overal beestjes
File Audio: [Big Fat Man]{Some Reason]
Nikola Sarcevic
"Ik ga niet voor de spiegel staan en denken: ik word ouder en kaler, laat ik eens rustigere muziek gaan maken"
Paradiso, Amsterdam. Over drie kwartier begint Nikola Sarcevic met zijn optreden in de kleine bovenzaal van de poptempel. De soundcheck wordt afgerond en de Zweed zoekt met zijn band de kleedkamer op. Het interview kan plaatsvinden in de 'production room', deelt de tourmanager ons mee. Hij heeft de sleutel van die kamer gekregen, maar heeft geen idee waar die te vinden. Samen gaan we dan maar op zoek! Na zo'n beetje elk slot van de kelder te hebben geprobeerd past de sleutel eindelijk. De 'production room' blijkt niet meer te zijn dan een kamertje van twee bij twee met een bureau en een telefoon. Nikola, die door zijn kaalgeschoren hoofd aan Ed Kowalczyk van Live doet denken, gaat op het bureau zitten.
Sufjan Stevens / Aimee Mann
Noem me ouderwets, maar ik weiger om voor vijf december ook maar iets aan Kerstmis te doen. Zelfs als artiesten die ik hoog aansla (Sufjan Stevens en Aimee Mann in dit geval) in november al cd'tjes uitbrengen met kerstliedjes, dan weiger ik ze te draaien. Nou kon dat in het geval van Sufjan ook niet, want het boxje werd me op Sinterklaasavond pas door de Sint hoogstpersoonlijk overhandigd, maar One More Drifter In The Snow, cd van Mann, heeft rustig liggen te verstoffen op mijn bureau tot de Sint het land uit was. Toen was het pas de tijd ervoor.
Sufjan is in een paar jaar heel populair geworden. Niet alleen in Nederland, maar gewoon overal waar hij komt zijn de zalen die hij aandoet uitverkocht. Da's ook wel terecht, want zijn laatste cd-tjes zijn ronduit prachtig. Als soort van dankjewel brengt hij nu voor een belachelijk bedrag (krap 20 euri!) de met vijf EP's gevulde box Sufjan Stevens presents songs for Christmas uit. Stevens bundelt hierop de liedjes die hij de afgelopen jaren steeds opnam speciaal voor kerstmis. Het is een schitterend vormgegeven cadeau dat een uitstekend alternatief is voor het in veel huishoudens verplichte Sky Radio gedreutel die het kerstdiner verziekt. Sufjan's eigen liedjes zijn zoals altijd prachtig in al hun eenvoud en de bewerkingen van traditionals zijn minstens zo bijzonder. Alleen al om zijn met banjo gelardeerde versie van "O Come, O Come Emmanuel" uit 2001 zou je deze box in de sok van de persoon met wie je straks de kalkoen aansnijdt moeten stoppen. Nou vooruit om de versie van "Little Drummer Boy" mag je het ook doen.
Aimee Mann vindt dat gedoe met vijf ep's vast wat overdreven en beperkt zich op One More Drifter in the Snow tot slechts tien liedjes in 33 minuten. Maar ook deze zijn een prima alternatief voor Wham!, Mariah Carey, Chris Rea en vooral natuurlijk Youp van 't Hek's "Flappie". Ook Mann heeft kiest voor een mix van traditionals en eigen liedjes. Grappig is dat een van de niet eigen nummers een nummer van haar man Michael Penn is. Nog geiniger is de samenwerking van Aimee met Grant Lee Phillips in "You're a mean one, Mr. Grinch". Eigenlijk best een slimme zet deze cd als tussendoortje, want de warme stem van Mann en haar fijne gevoel voor breed gelardeerde arrangementen lenen zich heel goed voor kerstliedjes. Het enige dat nu nog moet gebeuren is een flink pak sneeuw in plaats van het miezerige weer nu. Dat hangt me namelijk behoorlijk de strot uit.
File Under: Laat de sneeuw, kerstboom en kalkoen nu maar komen.
Men From S.P.E.C.T.R.E. / Nick Rossi Set
Toevallig kreeg ik een tijdje terug een stapel platen van mijn oma, daarbij zaten geinige werkjes van (soms obscure) orgelhelden als Cor Steyn, Brian Sharp en mijn favoriet Alice Pemen. Het is best leuk om met een ironische grijns naar hun kermisriedeltjes te luisteren, maar ik vrees dat ik nu een serieuzer gezicht op moet zetten. Het Amerikaanse label heet stoer Hammondbeat, het artwork ziet er prima uit, kortom: deze mensen nemen, begrijpelijk, hun obscure niche serieus. Men From S.P.E.C.T.R.E. zijn eigenlijk een stelletje Zwitsers uit Winterthur en ze maken precies de muziek die je bij songtitels als "Wild Driver" of "The Robbery" verwacht. Inderdaad, b-film muziek. Spionage-missies en achtervolgingen. Helaas heeft filmcomponist Lalo Schifrin (onder andere bekend van Mission Impossible en Dirty Harry) meer creativiteit in ??n teen, dan de vijftig hier aanwezig. Het grote bezwaar van The Living Eye is het schone geluid. Ik mis wat ruis, wat gekte. Er zijn genoeg momenten dat ze in de studio waarschijnlijk helemaal los zijn gegaan, alleen is dat zweet niet echt optimaal op de plaat terechtgekomen. Wat meer samples zou ook hebben geholpen en doe er dan ook nog wat sitars en maffe zangeressen bij. De titeltrack is nog het beste, daar hoor ik een vleugje dub en in de break wat Air-melancholie. De conga's waggelen rustig als een schildpad, de geheim agent heeft alles onder controle. Doe nog maar een cocktail, ober.
Over cocktails gesproken, de Nick Rossi Set pakt de zakken heel anders aan. Dit zijn jazzkatten, of dat willen ze in elk geval zijn. De liner notes droppen gewillig het woord Blue Note, maar dat lijkt me wat teveel eer. Ik had het niet voor niets over cocktails. Waar het matte (neutrale!) geluid de Zwitsers de das omdeed, past het hier wel. On The Outset klinkt zacht als een fluwelen bedje. Er gebeurt werkelijk niets gevaarlijks en wat maakt het ook uit. Ik zie het kwartet al in een soort kring in de studio zitten, leider Nick Rossi zet een van zijn eindeloze kort-lang orgel-swings in en braaf soleren ze om en om. De tenor-saxofonist krijgt de meeste speeltijd en dat is terecht, wat een prachtig geluid. Bovendien begon de gitarist me te ergeren, hij zou, als huiswerk, wat Karate-platen kunnen luisteren, voor de juiste jazzy gitaar-solo's. Een aangename verrassing in opener "Monkey See, Monkey Do" zijn de voorzichtige vocalen, gezamenlijk zingt men de titel. Wie weet zou ik het voor hun plezier met de al even rustig zingende John Coltrane moeten vergelijken. A Love Supreme, weet u wel. Een klein foutje maken de heren nog wel, nadat het zesde, wederom lange, nummer in een soort loop terechtkomt, belandt deze op zijn beurt in geklingel van bekkens en een ijl akkoord. Prima einde van de plaat, maar dan volgt er nog een kort nummertje, dat werkelijk volstrekt overbodig aanvoelt. Zonde.
File Under: Ieder zijn hobby
File Audio: [Men From SPECTRE][Nick Rossi Set]
Fairyland - The Fall Of An Empire
Sinterklaas is nog maar net vertrokken uit ons natte kikkerlandje en de Kerstman staat al weer ongeduldig met zijn arrenslee te wachten op de eerste sneeuw, zodat hij ons land in kan glijden. Je moet er maar in geloven in die sprookjes. Voordat we de kalkoen slachten heb ik mooi nog wat tijd voor een ander sprookje. Dit sprookje draagt de naam The Fall Of An Empire en het wordt verteld door de Franse band Fairyland. Deze Fransen zijn al aan hun derde bandnaam bezig. Voorheen heetten ze Fantasia en Fantasy, maar deze namen waren door andere bands ook al verzonnen. Ze liggen natuurlijk ook nogal voor de hand. Deze heren maken muziek die me direct aan bands als Kamelot en Rhapsody of aan Aina, het project ontsproten aan het brein van Transmission records platenbaas Hans van Vuuren doet denken. De epische, symphonische en bombastische elementen prikkelen de fantasie. En helemaal als op een aantal nummers de nieuwe zanger Max Leclerqc (op de hun eerste cd stond zangeres Elisa C. Martin (Dark Moor, Dreamaker) aan het roer) wordt bijgestaan door twee zangeressen (Flora Spinelli en Sarah Layssac). Goed, misschien druipt de originaliteit er niet vanaf, maar dat neemt niet weg dat The Fall of An Empire gewoon een hele lekkere en afwisselende cd is geworden met daarbij een goede mix en balans onderling tussen de nummers. Het geluid, de muziek, de instrumenten en de vocalen, alles zit goed in elkaar en de bijbehorende productie is eveneens al uitstekend verzorgd. Zo, nu naar de winkel om een kalkoen te reserveren.
File Under: (Ont)spannende Sprookjesmetal
The Mojomatics - Songs For Faraway Lovers
Mijn hersenen draaien op dit moment overuren. Er komen namelijk allerlei gedachten bij mij op als ik Songs For Faraway Lovers van The Mojomatics draai. Eén ervan is dat ik er weer eens van sta te kijken hoe je met twee man al geweldige muziek kunt maken. Een andere is dat ik me bedenk dat een stap tussen de rhythm and blues van toen en bands van nu als The Strokes helemaal niet zo groot is. Weer een andere is dat ik me kan voorstellen dat deze release in de 60er jaren en begin 70er jaren hits op had geleverd, zoals CCR en The Kinks en al die beatbands die hadden. Een andere is dat mondialisering ook zijn voordelen heeft, want het valt me steeds meer op dat er fijne releases uit de meest onverwachte wereldhoeken komen, in dit geval Italië. En dan is er nog mijn eigen vooroordeel, want bij Venetië Lagoon denk ik aan prachtige paleizen en gondels, maar totaal niet aan rock 'n' roll. Toch komen The Mojomatics uit Venetië, maken ze catchy Rhythm and Blues-songs, is de muziek recht op zijn doel af en vind ik het altijd weer fijn om een bluesy mondharmonica voorbij te horen komen. In totaal zijn het twaalf songs, waarvan twee bewerkte traditionals. Het enige punt van kritiek is dat zelfs een cd met een lengte van iets meer dan een half uur bij mij de aandacht tot het einde niet vasthoudt. Dit komt doordat de nummers net wat te eenvormig zijn en vooral doordat de productie wel te braaf is door de scherpe kantjes er vanaf te halen. Maar ja, soms moet ik minder denken en het gewoon tot me nemen.
File Under: Venetië rocks
File Video: [No Place To Go] is ook als extraatje te vinden op de cd
File Audio: [No Place To Go en That Night In 1939]
IQ - Stage
Net zoals veel andere symfobands is IQ een band die niet echt veel optreedt. Het zijn toch vaak uit de hand gelopen hobbybands. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat Michael Holmes, John Jowitt, Peter Nicholls, Martin Orford en nieuwbakken drummer Andy Edwards kunnen leven van alleen het met IQ gegenereerde geld. Ik zou ze het van harte gunnen als het wel zou kunnen overigens. Maar ik snap goed dat als je dan optreedt en je hebt de kans op een beetje een fatsoenlijke lichtshow, goed geluid en je hebt de beschikking over meerdere camera's dat je dan je kans grijpt om dit vast te leggen voor het nageslacht. Dat deed IQ dus toen ze in 2005 binnen een week optraden op het Amerikaanse progfestival Nearfest in Bethlehem en de traditional hippie convention (in de openlucht natuurlijk, zo zijn die hippies) in Burg Herzberg. Dat valt te prijzen, maar ik snap niet zo goed waarom ze nu met de release van de dubbel-dvd Stage ook beide sets integraal uitbrengen. Op de tweede dvd (die van de kortere set in Herzberg) staat dan ook geen enkel nummer dat niet op de eerste staat en dat vind ik een beetje jammer. Ik had er dan voor gekozen om het te laten bij een enkele dvd en dan voor de set van Nearfest te kiezen. Die schijf is qua cameravoering en geluid namelijk gewoon net iets beter en volgens mij stil je alleen daarmee de trek die de fans hebben ook wel. Want IQ laat op deze dvd eens te meer zien dat er weinig neo-progbands zijn die qua songmateriaal en uitvoering aan hun kunnen tippen.
File Under: Eén dvd had volstaan
Evens - Get Evens
In de beperking toont zich de ware meester. Na het verscheiden van Fugazi ging punklegende Ian MacKaye verder met het duo The Evens, waarin verder Amy Farina meedoet als drumster annex zangeres. Waar Fugazi het zocht in explosieve opbouw en catharsis, zoeken The Evens het vooral in de minimale popsong. Of beter gezegd: de protestsong. Want werkelijk elke song ademt een politieke boodschap. Het geluidsbeeld bestaat uit minimale drums en het geluid van een bariton-gitaar, waarmee MacKaye overigens verrassend veel kanten op kan, van zacht getokkel naar ruig akkoordenwerk tot alleen het spelen van baslijnen. De zang wordt afgewisseld door het duo, wat de variatie ook alleen maar ten goede komt. The Evens zetten niet een heel rijk palet aan klanken neer, maar weten wel met de minimale middelen die ze tot hun beschikking hebben het maximale eruit te halen. En zoals altijd moet natuurlijk de politiek het weer ontgelden. MacKaye sneert weer zoals we van hem gewend zijn: 'Everybody knows you're a liar', 'You had enough, your plate is overflowing' en de klapper 'Dinner with the president available but not for me - I live in town, it's not geography'. Ook songtitels als "No Money" en "All You Find You Keep" spreken voor zich. The Evens zijn wat mij betreft de belichaming van de protestrock en zetten met deze tweede plaat een prima resultaat neer.
File Under: Minimale protestock, maximaal resultaat
File Audio: [Hier]
Mono'Kiri - Surviving on Dreams and Casual Sex
Soms denk ik dat ik in een band moet. Dat hoeft dan geen wereldschokkende band te zijn, nee, gewoon een beetje spelen. Waarschijnlijk met keyboard of synthesizer, eventueel wat bandleden - voor de door mij o zo gewaardeerde koortjes - en minstens één gitaar en wat drums, maar die mogen ook wel uit een apparaat komen. Maar ja, dan moet ik die (toets)apparaten leren en dan moet ik ook nog goede ideeën voor liedjes hebben en dan is de lol er misschien al wel af, dus ben ik er vooralsnog niet aan begonnen. Caroline Werbrouck moet ook zo'n idee gehad hebben. Ze speelde weliswaar eerst in verschillende punkbandjes (Not Yet, The Clitpunkinvasion, Hara'Kiri en Suspicious), maar besloot een laptop te kopen, leerde hoe ze met Cubase om moest gaan en met wat hulp van vrienden uit de Belgische scene maakte ze dit elektrowaveplaatje, Surviving on Dreams and Casual Sex. En als ik dan aan mezelf denk, die dat ook wel zou willen, dan is dit een heel leuk plaatje. Een plaatje waar ik best blij mee zou zijn. Maar als ik dan denk aan alles wat ik al ken - ik dacht dat we de elektrowaverevival al wel hadden afgerond - dan waardeer ik de poging, maar vind ik het plaatje een beetje saai. De stem van Werbrouck past haar muziek wel als een operatiehandschoen de hand van de chirurg, maar de muziek zelf is weinig uitgewerkt en vrij gemakkelijk. Leuk is wel dat de punkachtergrond van Werbrouck zo af en toe de kop opsteekt, waardoor er rauwe randjes aan sommige liedjes zitten. En daar zijn ze op hun best. Samen met de momenten van het andere uiterste: zoete melodieën, cliché en daarom grappig.
File Under: Elektrowave was toch alweer passé?
File Audio: [Een gek nummer achter de slash]
Burning Skies - Desolation
'Godallemachtig, wat een enorme lading tyfusherrie', was mijn eerste reactie toen ik de eerste tonen op de nieuwe cd van Burning Skies te horen kreeg. Dat komt vooral omdat ik de hardnekkige kwaal heb om direct naar nummer twee op een cd te skippen, wanneer het openingsnummer "Intro" getiteld is. Dat moet je op Desolation dus mooi niet doen, want het intro heb je hard nodig om je enigszins te kunnen voorbereiden op de stortvloed aan geweld die er vanaf dat moment op je wordt afgevuurd. Het Britse vijftal is van de metalcore, zo'n genre dat steeds maar populairder wordt maar te kampen heeft met een chronisch gebrek aan inventieve ideeën. De meeste bands draaien hun hand niet om voor een dosis brulwerk en snoeiharde drums en gitaren, maar naar enige originaliteit is het flink zoeken. Ook Burning Skies weet perfect hoe je het beste totale muzikale chaos kunt maken terwijl ze zo heel af en toe ook demonstreren dat er een gedegen structuur achter de duizenden riffs en breaks zit. Dat alles neemt helaas niet weg dat er ook in dit geval wel heel weinig afwisseling te bespeuren valt. Juist in de gevallen waar wel wat meer tijd genomen wordt om een melodie of riff te laten beklijven is het meteen een stuk beter te pruimen. De heren hebben zo'n haast om te bewijzen hoeveel en hoe snel ze kunnen spelen dat ik 90% van de tijd het idee heb achter de feiten aan te rennen. Dit maakt Desolation tot een ware uitputtingsslag voor de luisteraar, maar dan vooral in de negatieve zin van het woord.
File Under: Overdadig
File Audio: [eCard]
State-X New Forms 2006 - Voorpret
Toen de festivalorganisatie bekend maakte dat ze Sonic Youth hadden weten te strikken, kende opeens heel muziekminnend Nederland de naam van het festival: State-X New Forms. Sonic Youth is dan ook wat Harry Mulisch voor de Partij van de Dieren is: lijstduwer. De vrijdag waarop de band speelt zal eerder uitverkocht zijn dan de zaterdag en de andere bandjes doen er waarschijnlijk voor sommigen minder tot niet toe. Toch bestaat het programma van State-X New Forms uit veel meer dan Sonic Youth. Wat opvalt is in elk geval een bredere programmering dan vorig jaar. Waar elektronische muziek - hoe breed dat dan ook is - vorig jaar welhaast een must leek, is er nu meer aandacht voor rock, indie en 'gewoon' pop. Een voorbeschouwing in vogelvlucht.
James McCann - Last Night I Met the Devil
Ik volg de moderne muziek al tientallen jaren en altijd met veel plezier. Ik hoor vrienden en collega's zeer regelmatig zeggen dat 'men tegenwoordig geen goede muziek meer maakt' maar dat ben ik absoluut niet met ze eens. Elk decennium kent zijn eigen muzikale hoogtepunten en ik maak steeds weer kennis met nieuwe artiesten en groepen die zeer de moeite waard zijn. Soms zelfs van de muzieksoorten die ik niet tot mijn echte favorieten reken zoals country-rock. Toen ik de cd Last Night I Met the Devil van James McCann in de handen kreeg, wist ik niet met wie ik nu weer te maken. Op de foto staat een man met een cowboyhoed die aan een bar zit en dus dacht ik 'country'. Dat klopt wel maar het is countryrock zoals we kennen van de rockende Neil Young en Wilco. Op internet is niet zoveel over deze James of JJ McCann te vinden, behalve dan dat hij uit Australië komt, ooit lid was van The Drones en dit jaar de solo-cd "Where Was I Then" heeft uitgebracht. "Last Night I Met the Devil" is een verzameling nummers die zijn opgenomen in 2003-2004 en de CD is uitgebracht door een Spaans punkrocklabel (eh?). De stevige opener "Knowing Smile" bevalt me wel en dat geldt ook voor "Insight Is Gold" maar ik weet niet wat ik moet denken van het 22 minuten durende sluitstuk "She's Intermediate / Hoodoo Joe". Een hoop gefreak op de sologitaar waar ik het nut niet echt van inzie. Dat deden Neil Young & Crazy Horse op het album Weld stukken beter.
File Under: Hoodoo James
Hot Chip - The Warning
Toen ik voor het eerst de naam Hot Chip op het internet zag langskomen, dacht ik te maken te hebben met een boyband. Take That, Backstreet Boys en Hot Chip; echt, die naam past precies in het rijtje. Toch eens even kijken of ze niet zijn samengebracht door een producer. Maar nee, dat is niet het geval. Het zou ook vreemd zijn geweest, want de websites waar ik de naam Hot Chip tegenkwam, schrijven niet zo snel over bands zoals Take That en The Backstreet Boys. De groep bestaat trouwens wel uit vier mannen/jongens: Felix Martin, Owen Clarke, Alexis Taylor en Joe Goddard. The Warning is hun tweede cd en hun eerste op een groot label. In eerste instantie hield de naam Hot Chip me dus tegen om naar ze te luisteren. Maar toen ik uiteindelijk naar ze luisterde was ik verkocht. Ze komen voor de dag met eigenzinnige popliedjes gevuld met drumcomputers, samples, synthesizers, belletjes, een loslopend gitaartje en een paar ijle mannenstemmen. De liedjes zijn voorzichtig dansbaar. Soms beweeg je mee met je hele lijf. En dan weer voorzichtig alleen met je voeten. Er is trouwens nog een goede reden om een cd van Hot Chip aan te schaffen en dat is het mooie artwork. Ook de andere releases van de Hot Chip vallen op door hun artwork. Ik heb jullie toch niet op het verkeerde been gezet?
File Under Boyband, maar toch geen boyband
File Audio: Waarschuwing
File Video: Over and Over Boy from School
Michael Landau Group / Where Blues Meets Rock VII
Bluesrock is een voorspelbaar genre. Dat maakt tegelijkertijd dat het niet altijd meevalt om je te onderscheiden. Je hoeft geen fantastische zanger te zijn, met een tsjakkeboemdrummer en een doediedoebassist kom je al een heel eind, als je zelf maar een beetje leuk kunt scheuren met zo'n gitaar. Even ben ik bang dat dat ook het geval zal zijn met de live-cd van Michael Landau. Ik ken hem wel als sessie-gitarist, bij bijvoorbeeld Miles Davis, James Taylor en Chaka Khan. Sessiegitaristen zijn steevast heel vaardige muzikanten, maar vaak ook muzikanten die niet de drive hebben of onvoldoende eigen stijl om zich te onderscheiden. Vanaf het eerste nummer - en de enige cover - "Worried Life Blues" is duidelijk dat ik er niet verder naast had kunnen zitten. Okee, een fantastische zanger is Landau niet, al lopen er in de bluesrock heel wat slechtere rond. Maar zijn band is bepaald geen tsjakkeboem en doediedoe en Landau doet heel wat meer dan scheuren. De opnamen stammen uit 2004 tot 2006 en zijn opgenomen in een club waar hij regelmatig speelt. Landau lijkt zeer op zijn gemak en brengt een subtiele versie van de bluesrock ten gehore, met vooral veel jazzy invloeden. Het volume gaat niet op 11, maar juist vaak op 3. Hij doet mij nogal eens denken aan Frank Marino op diens jazzy momenten. Landau laat mooi uitwaaierende jazzakkoorden horen in een perfecte beheersing van z'n instrument. En anders dan gebruikelijk in de bluesrock krijgen ook z'n muzikanten heel ruim de gelegenheid om te laten zien wat ze kunnen. Zo nu en dan - vooral op de eerste cd - trekt hij wat steviger van leer, maar het blijft grotendeels dicht tegen de jazz aanhangen. En o wat is het mooi. Luister eens naar "6/8 Blues", een rustige instrumental die aan Stevie Ray Vaughan doet denken. Dit is een album waarbij het de moeite loont om je ogen dicht te doen en alleen te luisteren. Twee cd's is misschien wat veel van het goede, maar ach, je hoeft ze ook niet per sé steeds allebei te draaien...
Landau is ook vertegenwoordigd op Where Blues Meets Rock VII, een fraaie staalkaart van de Provoguestal. Een flink deel is hier al eens besproken. Naast Landau zijn dat Leslie West, Joe Bonamassa, Eric Gales, Pat Travers, Rick Derringer, Stoney Curtis Band, Michael Katon. Vooruit, dan zal ik de rest ook maar even noemen: Dave Hole, Greg Koch, Carl Verheyen, Scott Henderson en Jing Chi. En Jing Chi is geen talent van Chinese afkomst, maar het trio Robben Ford/Vinnie Colaiuta/Jimmy Haslip. Kun je met zo'n compilatie nog misschieten? Dacht het niet...
File Under: Subtiele jazzy bluesrock
File Audio: [LandauSpace]
File: VA - Where Blues Meets Rock VII
File Under: One hundred and eiiiiiiightyyyyy!
Susanna And The Magical Orchestra
Wackmobil - From Grudge To Mutiny
Als er een prijs te winnen zou zijn met de meest kazige bandnaam zou Wackmobil zeker aanspraak maken op een podiumplaats. Tegenover de ietwat puberale bandnaam staat echter de heel wat serieuzere en pretentieuzere titel van de debuutplaat. Een kop als From Grudge To Mutiny doet nu niet direct vermoeden dat we met vrolijke popdeuntjes te maken hebben en dat is dan ook niet het geval. Het vijftal uit het Gooi haalt zijn mosterd bij dezelfde winkel als waar bands als Helmet en Korn dit ook ooit deden en schroomt niet om de ingekakte Nu-metal weer van stal te halen. Best gedurfd en het is zeker lekker om weer eens iets anders te horen dan het zoveelste Emo-bandje dat meesurft op de hype. Tekstueel zoeken ze het wel in dezelfde hoek als de emojongens maar de stampende riffs zijn toch duidelijk van een ander genre. De band geeft zelf aan uitermate tevreden te zijn met de productie van Arno Krabman (die zich eerder ontfermde over Lange Frans en Baas B) maar dat enthousiasme kan ik niet echt delen. Het geluid is nogal vlak en weinig gevarieerd, waardoor het toch weer als zo'n onverklaarbaar evident Nederlands stukje ambacht klinkt. Niet slecht maar te karig om de vergelijking met Amerikaanse voorbeelden met gelijke wapens aan te gaan. Het maakt me ook erg nieuwsgierig hoe dit soort platen zouden klinken wanneer ze gemaakt hadden kunnen worden met het budget dat in Amerika gebruikelijk is. Dit alles doet gelukkig niets af aan de goede liedjes en pakkende melodieën op de CD die voor Wackmobil ongetwijfeld nog een hoop deuren gaat openen.
File Under: Riffrock uit eigen keuken
File Audio: [Klik]
Welcome - Sirs
Mensen die mij enigszins kennen zullen denken dat ik iemand ben die rustig en kalm is en nooit in paniek raakt. Kortom ik ben voor hen de rust zelve. Mensen die mij beter kennen weten wel beter. Naast de rustige buitenkant ben ik altijd op zoek naar nieuwe wegen, helemaal niet zo zeker van mijn beslissingen en behoorlijk emotioneel. Een band die ook die schijnbare rust in zich heeft is het uit het Seattle afkomstige Welcome. Op hun debuutalbum Sirs grijpen ze terug op de psychedelica die in de jaren 60 zijn opwachting maakte met Pink Floyd (met Syd Barrett), The Beatles (ten tijde van Revolver) en Jefferson Airplane. Neem hierbij de alternatieve gitaarsound van The Breeders of recent The Duke Spirit om het geluid enigszins te omschrijven. In tien catchy liedjes zouden ze normaliter een band zijn als zoveel anderen, maar het hoekige gitaarspel die een vreemde en vertragende factor in het geheel is stuurt alles in de war. Sirs is dan ook een onrustig album geworden waar je tegen moet kunnen en in ieder geval geen gemakkelijke kost. Als je niet van al te hapklare brokken houdt, affiniteit hebt met alternatieve gitaarliedjes en de moeite neemt om het tot je te nemen dan heb je er een echte vriend bij.
File Under: Psychedelica
File Audio: [De helft staat in stream bij de platenmaatschappij op de website]
File Audio: [Welcome]
Coldworker - The Contaminated Void
Gaan ze aan een echte ijzersmid vragen wat hij van Coldworker vindt? Zijn ze wel helemaal lekker? Wat moet ik met die kouwe makkers? Beetje stoer lopen doen dat ze metaal ook wel kunnen smeden als het koud is. Stelletje lapzwansen zijn het! Gloeiend heet moet het zijn om er wat van te maken. Op het aambeeld en hameren maar. Buigen, snijden en flink rammen, dat is wat er moet gebeuren! Maar goed, ik ben de beroerdste niet. Je moet alles een keer proberen in je leven dus verras me maar met die geheel eigen wijze van smeden. Ik ben benieuwd. Zijn ze al begonnen? Is dit het? Wat is er dan zo anders? Ik hoor gewoon brute deathmetal op Contaminated Void. Zeker niet slecht, dat niet. Maar origineel? Doet me een vooral aan Bloodbath denken. En af en toe aan Infestdead. Heb die Swanö-boy hier soms iets mee te maken? Kon-ie het weer niet laten? Hij heeft het album gemixt. Ja, dat hoor je er wel aan af. Lekker zwaar geluid. Wat doen ze eigenlijk bij Relapse? Is toch allemaal niet zo heel bijzonder? Beetje standaard met een paar goede ideeën tussendoor. Wel strak drumwerk, dat wel. Anders Jakobson? Was dat niet de drummer van N....? Is dit het eerste wat hij doet na het tragische overlijden van M....? Ik dacht dat hij nooit meer wilde drummen. Toch goed dat hij weer begonnen is. Nog een beetje schaven aan dat ijsmetaal en dan lukt het allemaal wel. Meer dan een stap in de goede richting kan ik er nu nog niet van maken.
File Under: Mijn tong blijft nog niet plakken
Markowski / Mucho Maestro
In al het publicitaire geweld rondom het Rotterdam Electronic Music Festival (REMF) van begin november zou je bijna vergeten dat er naast de elektronische (dans)muziek in Rotterdam ook nog een heel gezonde en diverse bandjescultuur bestaat.Markowski won eerder dit jaar de singer-songwriter finale van de Grote Prijs van Zuid Holland en mocht als onderdeel van de beloningen een cd opnemen. Porcupine's Sister is hiervan het resultaat. De oorspronkelijk uit Berlijn afkomstige Sonja, maakt laidback roots-liedjes die of je wilt of niet onder je huid kruipen. De instrumentatie is singer-songwriter traditie indachtig sober en akoestisch. Hierdoor krijgt de stem van Sonja - die in de intonatie bij vlagen doet denken aan Cheryl Crow - extra warmte en diepte. Zij durft de stilte toe te laten in haar liedjes wat de begeleiders ruimte biedt om subtiel een tapijt te weven waarop je je zonder zorgen kunt laten wegdrijven. Zeker bij afsluitende track 'Träume Süs' een teder slaapliedje wat elke luisterbeurt verder groeit. Markowski's muziek is geen pure singer-songwriter, geen pure country, en zeker geen rock. Maar met elementen uit al die genres creëert zij een eigen sound die in je dromen blijft rondspoken.
Mucho Maestro is het andere uiterste van het spectrum. Deze drie jonge honden nemen stijl serieus. In podium presentatie - compleet met bakjes snoepjes verspreid door de zaal - eyeliner en matching pakken, maar ook in sound. Zelf omschrijven ze hun muziek als "Tom Waits meets Primus in een rokerige whiskeybar, maar dan anders". Hun omschrijving dekt de lading maar ten dele, want wat Mucho Maestro produceert is niet zo een-twee-drie in een hokje te plaatsen. Intens, soms chaotisch, af en toe vrolijk, springerig dansbaar, inhoudelijk scherp en intelligent. Geen hapklare brokken dus, maar het wel waard om om je voor open te stellen. Aanradertje voor popliefhebbers die met stijl anders durven te zijn.
File Under: Sommige dingen kan je niet in een hokje plaatsen
File Audio: Markowski Mucho Maestro
Rhythms Del Mundo - Cuba
Het is niet niks wat de mannetjes achter het Rhythms Del Mundo voor elkaar gekregen hebben. Ik bedoel: dat bands als U2, Coldplay, Arctic Monkeys, Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs (kopieën van) hun mastertapes aan je afstaan en je toestaan om ze in een Buena Vista Sound bad onder te dompelen, dat gebeurt je niet alle dagen lijkt me. Een goed doel zoals het Artist Project Earth opent blijkbaar de deuren naar de groten der aarde. Nou is dit natuurlijk geen garantie voor succes, maar ik moet zeggen dat ik aardig verrast ben door het resultaat. Ik was bijvoorbeeld wel uitgekeken op "Clocks" van Coldplay, maar de latinversie die op deze cd te horen is maakt het nummer weer stralend fris. De toeters en andere franjes waarmee het nummer opgeleukt is staan 'em goed. Nog beter werkt het bij "Dancing Shoes", het nummer van Arctic Monkeys dat verbouwd is door de oude knarren van de Buena Vista Social Club. Ik zou er bijna van gaan dansen. En ook "Modern Way" van Kaisers Chiefs gedijt goed bij het schrapen van de houten stokken op de Guiro en veel koperwerk. De enige manier waarop al die verbouwingen wellicht nog beter gekund hadden, was door de bovengenoemde bands écht met de Buena Vistas de studio in te sturen op het sigareneiland. Maar wie weet dat er minimaal twee Pond van de verkoop van deze cd gedoneerd wordt aan het Climate Change Awareness programma van APE zal begrijpen dat het wel een beetje suf zou zijn al die artiesten in te vliegen naar Cuba om één nummer op te nemen. Vliegen is immers niet echt bijster best voor het milieu. Wel jammer, want ik had Ibrahim Ferrer best een liedje met Chris Martin op willen zien nemen. Ferrer is ondertussen naar de eeuwige tabaksplantage vertrokken, dus helaas zal het er nooit meer van komen en moeten we het hier doen met "Casablanca (As Time Goes By)", het laatste nummer dat Ferrer ooit opnam.
File Under: Voor het goede doel.
Dawn of Silence - Moment of Weakness
Ik kan niet zeggen dat ik een saai leven leid, maar dat wil nog niet zeggen dat het alle dagen spettert. En soms wil het wel eens weken achter elkaar niet spetteren. En dan sluipt er een soort van sleur in mijn leven. Geeft niks, ook wel eens fijn, maar ook dat gaat vervelen. Dus was het weer eens tijd om de mufheid uit mijn kop te zwiepen en te doen alsof ik nog lang haar had. De band van dienst is deze keer Dawn of Silence. Dawn of Silence bestaat uit drie keer een Johansson, het schijnen geen broers te wezen, want ze hebben elkaar op school ontmoet en een Edqvist. Eenmaal raden waar ze dus vandaan komen. Inderdaad, het gaat inmiddels de spuigaten uitlopen. En als je uit Zweden komt zijn er twee keuzes. Of je speelt britpop, of je speelt metal. En aangezien Dawn of Silence geen britpopnaam is, produceren de heren dus metal. Ze zijn zelf nogal into Maiden en dat is te horen, helaas. Want het is Maiden dat de klok slaat op Moments of Weakness. Oké, drummer Edqvist is wat strakker dan Nicko Mc Brain, maar Patrik J. slaat, als brulboei, de plank zelfs niet een klein beetje mis en samen met Mats J. spelen ze de meeste obligate dubbele solo's die je kunt bedenken. Als ze vervolgens ook nog opzichtig "Rhyme of the Ancient Mariner" gaan plagiëren, gaat bij mij het licht uit en haal ik Live After Death er maar eens bij. Want door Dawn of Silence zal de mufheid echt niet verdwijnen...
File Under: Ik heb al een Maiden-plaat
Songs of Green Pheasant - Aerial Days
Duncan Sumpnerr kent zijn beperkingen. Hij weet dat in zijn kalme muziek het gevaar van saaiheid continu op de loer ligt. Daarom is het geen gek idee een ep uit te brengen. Zeven nummers, zesendertig minuten. Nu mag je verwachten dat de luisteraar zijn best zal doen geconcentreerd te blijven. Dat is nodig, want anders krijg je het gevoel alsof je naar een mooi, maar uiterst traag voorbijtrekkend wolkendek kijkt. Aerial Days is shoegaze lite. Nauwelijks verwrongen elektrische gitaren, zeker geen herrie, enkel licht zoemende feedback, alsof de plaat nét boven de grond zweeft. Vergelijk het met de sfeer die Sigur Rós oproept. Sumpner is ook een kundig arrangeur, hij weet het maximale uit zijn materiaal te halen. Het moment dat in opener "Pink By White" de ijle koortjes wegvallen en de akoestische gitaarakkoorden ineens verrassend helder klinken, is magistraal. Slechts één keer had hij het arrangement toch wat moeten comprimeren. "Remembering and Forgetting" heeft twee (!) clichématig crescendo's, de tweede keer ook nog gevolgd door een obligate gitaarsolo. Wél mooi is de Simon & Garfunkel-galm, die om de vocalen hangt, en de vals rammelende gitaar. Grootste verrassing is de geslaagde Beatles-cover "Dear Prudence". Van mij mag hij vaker klassiek werk onder handen nemen. Misschien eens een volledig cover-album uitbrengen? Dook een paar nummers eerder al een Oosterse melodie op, in het slotnummer "Brody Jacket" (ode aan een versleten jas) komt de mooiste melodie tevoorschijn. Een trompet speelt een lijn die op de soundtrack van de films van Miyazaki, bekend van Spirited Away, niet had misstaan. Magisch.
File Under: Voor mensen die niet willen aarden
File Audio: [Bij de dikke poesjes]
Moistboyz - IV
Een van mijn favoriete bandjes is Ween. Hoewel hoofdWeeners Dean en Gene Ween de puberale humor en maffe deuntjes soms wat te ver doorvoeren, is de gekte en de enorme variatie een van de aantrekkelijkheden van het gezelschap. Dean Ween (echte naam Mickey Melchiondo) heeft nog een bandje waarmee hij ook al een tijdje aan de weg timmert: Moistboyz. In die band heet hij Mickey Moist en wordt hij bijgestaan door zanger Dickie Moist (pseudoniem voor Guy Heller) en de vaste Weendrummer Claude Coleman. Dickie Moist is een fervent aanhanger van complottheorieën en dat is mede waardoor de weinig subtiele teksten van Moistboyz worden gevormd. De teksten worden door velen ook al racistisch en homofoob beschouwd. Bewust on-politiek correct zijn ze zeker, maar is het tongue-in-cheek zoals bij Ween? Dat wordt niet echt duidelijk. De reden is simpel: na twee rapmetalplaten hebben de heren zich toegelegd op rock en metal met gebrulde vocalen en gitaren met een bak distortion, maar ontbreekt de humor en veelzijdigheid van Ween. Wat rest is een bozig plaatje met soms aardige riffs, dat door de eenvormigheid echter meestal lastig te pruimen is. Waar Ween leuk blijft door de vele verschillende stijlen en humor, gaat Moistboyz ten onder aan eentonigheid en gebrek aan humor. Boos en bot zijn mag hoor, maar een plaat lang is het wat veel van het goede.
File Under: On-PC is niet per definitie leuk
File Audio: [Flashspeler op de site] [MoistSpace]
Sean Lennon - Friendly Fire
Stiekem is het best lef hebben dat Sean Lennon muziek maakt. Ik bedoel: als mijn vader John Lennon zou heten, dan was ik postbode geworden denk ik. Of een jetsletterige nietsnut zoals Paris Hilton, en er voor zorgen dat Britney Spears te pas en te onpas met het litteken van haar buikwandcorrectie op de foto zou komen te staan. Zo niet Sean, die wordt gewoon net als zijn vader liedjesschrijver en zanger, maar is minder productief. Friendly Fire is namelijk pas de tweede cd van van Sean, die ondertussen de dertig is gepasseerd. Zijn vorige cd (Into the Sun) is dan ook alweer bijna tien jaar oud. Zonder Beastie Boy Adam Yauch was er wellicht ook wel nooit een solo-cd verschenen van Lennon. Hij was het namelijk die Sean een platencontract aanbood - handig hoor zo'n eigen platenlabel - nadat Sean hem enkele demo's van liedjes liet horen. Nu was er ook meer nodig om tot een nieuwe cd te komen. Deze tweede cd is namelijk geboren uit het sterven van zijn vriend Max met wie Sean vette ruzie had omdat hij had lopen flikflooien met Sean's vriendinnetje Bijou Philips (de dochter van één van die Papas). Nou zou je verwachten dat Lennon misschien hele andere muziek zou gaan maken dan zijn pa, maar niets is minder waar. Op Friendly Fire klinkt Lennon af en toe bijna op het enge af als zijn pa. Goed, hij mist de absolute brille van zijn vader, maar Friendly Fire is wel degelijk een plaat geworden die te goed is om met een grote boog omheen te lopen. Bovendien heeft Lennon een dvd toegevoegd waarop hij elk nummer van een videoclip voorzien heeft. Hij speelt zelf steeds de rol van verliezer, zelfs als hij wint. Zo wordt het pijnlijke thema van Friendly Fire alleen nog maar duidelijker.
File Under: Een moedige plaat
File Video: [Hier staan er veul]
Lloyd Cole - Anti-depressant
"Ik vind de nieuwe van Lloyd Cole saai, ik kan er niets mee," aldus collegaschrijver Merie in een interne mail van File Under. Dit leek me vreemd, want meer dan twintig jaar geleden, 1984 op precies te zijn, was er hun geslaagde debuutalbum Rattlesnakes. Eentje waardoor hij al werd genoemd als de nieuwe Bob Dylan. Eerlijk is eerlijk, ik heb de carrière van de man slechts op afstand gevolgd. Ik had nog gelezen dat hij zijn Commotions na drie albums had gedropt en dat ze onlangs weer bij elkaar zijn gekomen voor een reünie. Van zijn nummers na het debuut heb ik echter geen noot meer gehoord. Ik kon me wel bedenken dat Cole niet de meest hippe muziek uit zal brengen. Hij is meer het type degelijke singer-songwriter. Ik was er echter op gebrand om zijn nieuwe telg Antidepressant een eerlijke kans te geven en me ook te laten verrassen. Ik mailde Merie dat ik wel een stukje over de cd wilde schrijven, zodat ik hier nu zit met de cd in de speler. Studie van de bijgeleverde tekst door de distributeur levert het gegeven op dat het album in achttien maanden opgenomen werd met de Commotions-gitarist Neil Clark en een aantal andere gasten. Het is te horen dat er veel aan is gesleuteld. Behalve dat Cole in de loop der jaren beter is gaan zingen, de overgangen zijn althans soepeler geworden, is geprobeerd elk instrument een plek te geven zonder overdadig te zijn. Dat is prima gelukt. Door het trage tempo is het echter een album geworden dat nou niet uit de speakers spat, het ontbreekt aan uitwassen en slechts op een enkel uptempo-nummer na wordt dit goedgemaakt. Een nummer als "Everysong" met een fijne mondharmonica behoort dan ook meteen tot de hoogtepunten. Met de teksten over meer dan alleen de liefde is weinig mis, maar de muziek daar is toch wel wat kritiek op te leveren. Het ligt in de lijn van het werk van Lou (woont toevallig ook in New York) Reed, maar dan één waar alle scherpe kanten vanaf gehaald zijn. Het resultaat wil ik niet saai noemen, maar (te) braaf is het wel.
File Under: Zonder commotie
File My Space: [Travelling Light en NY City Sunshine]
Laibach - Dived States Of America
Ooit riep ik net iets te hard tegen iemand dat ik wel een Laibachkenner was. Niet wetende dat de persoon in kwestie tot in de puntjes op de hoogte was van Laibach en haar achtergrond. Dus kreeg ik een overhoring over Laibach en de Neuer Slowenische Kunst, waarbij ik gruwelijk door de mand viel. Maar waar ik veel van leerde, zeer veel. En daardoor vielen ook een hoop ontbrekende stukjes over Laibach op zijn plaats. Nu is Laibach sowieso een band die je niet al te makkelijk moet opvatten. Gezien de symboliek zijn ze snel aan zowel de extreemlinkse als de -rechse kant van het politieke spectrum te plaatsen. Maar dat is eigenlijk vooral in "the eye of the beholder". Afijn. Houdt dat wel in het achterhoofd als je Divided States of America, een documentaire over de Amerikaanse tour van Laibach in 2004 in de dvd-speler legt. 2004, 9-11 dreunde nog steeds na en Laibach kwam in de VS aan op de dag dat men daar Bush herkoos. Het land was op zijn minst in een schok en dan vooral het Democratische gedeelte van het land, daar waar Laibach voor het belangrijkste deel zijn fans vandaan haalt. Wat we zien is een dik uur lang vertwijfeling over de Verenigde Staten, haar toekomst en de polarisatie tussen Republikeinen en Democraten die verwacht werd. Dit alles gelardeerd van live-beelden de tour en statements van de band die niet in de context van de verkiezingen gemaakt zijn, maar bijzonder goed passen. De Amerikaanse fans blijken die-hard fans die vaak voor het eerst naar hun favoriete band kunnen gaan. Die fans tonen zich ook een bonte dwarsdoorsnee der Amerikaanse bevolking. Maar iedereen, van blank tot zwart, van arm tot rijk, van homo tot de vader met die zijn kinderen meeneemt naar hun eerste concert, van links tot die eenzame openlijke fascist die toegeeft eigenlijk niet op de goede plaats te zijn, geeft aan waar het bij Laibach eigenlijk om gaat. Seks, religie, een vleugje politiek, maar vooral kunst. En niet alles maar klakkeloos aannemen, maar verder denken over de symboliek van Laibach en de NSK.
Voor diegenen die dat dan vervolgens wel eens meewillen maken is er een mee willen live-registratie van een optreden in Parijs, in diezelfde tour. Er wordt een puike dwarsdoorsnede van het oeuvre van Laibach gespeeld, met nieuwe werk, keurig afgewisseld met Laibach-klassiekers. Maar de trance waar meerdere concertgangers in Amerika het over hebben (de onbedwingbare neiging om ineens te gaan dansen, terwijl ze niets met dansen hebben), ontstaat bij mij nog niet. Dat komt vooral door het matige geluid dat de concertregistratie heeft. Maar het het is wel een ideale warming-up. Want vrijdag staan ze in Tivoli en dan onderga ik mijn vuurdoop. Eens kijken wat er met mij gebeurt, want ik hou ook helemaal niet van dansen....
File: Laibach - Divided States of AmericaFile Under: Tanz mit Laibach!
File Video: [Trailer]
File Video: [Trailer]
Faithless - To All New Arrivals
Lang, lang geleden was er eens een God. Hij schiep de wereld, want in je eentje God over niks zijn is natuurlijk een ontzettend lame bedoeling. Zes dagen deed hij er over. De zevende dag was voor zijn welverdiende rust. Op de zesde dag had hij namelijk om het scheppen van die wereld te vieren een enorm feestje gegeven waarop hij zelf als DJ de gelovigen op stampende en dampende feestmuziek trakteerde. Hij noemde het zijn kerk. Waar alle wonden werden geheeld. Maar het kan natuurlijk niet altijd feest zijn. Sommige wonden zijn zo schrijnend dat die niet zomaar ineens helen. Oh nee. Daar moest de parochie dan maar eens flink op gewezen worden. Dus is het over met het feestgedruis en worden de arme devote volgelingen keer op keer gewezen op wat er allemaal mis is in de wereld die hij ooit heeft geschapen. Dat doe je natuurlijk niet op feestelijke beats en euforische synthesizer-hymnes. Dat laat je begeleiden door nietszeggende kabbeldeuntjes en traag voort dreutelende beats. Muziek die tevens lief genoeg is voor de oortjes van het pasgeboren kind van Zuster Geluk zonder de Grote Boodschap uit het oog te verliezen. Op zich ook een prestatie, maar ik denk dat ik nu toch echt definitief van mijn geloof ben gevallen.
File Under: Het opgeheven vingertje
File My Space: [Liedjes over de bom en zo]
Circle (Fi) - Miljard
Ik houd van bands zoals het Finse Circle. Het is altijd onvoorspelbaar en onzeker hoe hun volgende cd zal klinken. Ooit struikelde ik per ongeluk over hun cd Prospekt. Dat album staat vol met doldrieste op krautrock geënte muziek, die klonk alsof de duivel ze op de hielen zat. Sindsdien volg ik ze redelijk trouw. Hoewel ik stiekem nog steeds hoop op een cd die qua gekte Prospekt zal evenaren, verblijdt de band me bij herhaling me met iets onverwachts. Zo stond hun vorige cd Tulikoira plots vol met New Wave Of Finnish Heavy Metal. Voordat ik de dubbel-cd Miljard afspeelde dacht ik dat ze ongeveer op dezelfde voet verder zouden gaan. Het boekje bij Miljard staat namelijk vol met zwartwitfoto's van in zwart gestoken mannen met stoere brede metalbanden die stoer pronken met hun BC Rich Warlock (bass)gitaren. Zeg nou zelf, dan verwacht je niet echt dat je twee uur avant-gardistische toetsenriedels voor je kiezen krijgt. Dat gebeurt dus wel. Op de eerste cd draait het zeventig minuten lang om repeterende pianoklanken van Mika Rättö, waar de gitaren, drums en bas plechtig naar luisteren. Al omhelzen de bas en piano elkaar in "Salenius" nog wel innig, plat gezegd lijkt het wel alsof Circle zes keer een fragment van de laatste Talk Talk-cd (die een aaneenrijging van briljante stukjes is, maar dat terzijde) gepikt hebben en daar zes voortkabbelende, maar toch intrigerende nummers van gecomponeerd hebben. De tweede cd verschuift de focus van piano naar meer ijskleurige synthesizerklanken en hier krijgen de andere instrumenten ook meer vrijheid om rond te dolen. Vooral de gitaar van Janne Westerlund profiteert hier van. Maar ook hier vergt de band veel van je geduld, want Miljard is allesbehalve een album dat zijn geheimen eenvoudig prijs geeft.
File Under: Lopen in de dwarrelende Finse sneeuw
Nikola Sarcevic - Roll Roll and Flee
Iedereen wordt ouder. Ook zangers van punkbandjes. Jaar in, jaar uit over het podium rondspringen begint zijn tol te vergen. Nikola Sarcevic is de dertig inmiddels gepasseerd. Zijn haargrens klimt en zijn buikje begint duidelijke vormen aan te nemen. De Zweeds-Joegoslavische frontman van Millencolin was toe aan wat anders. Twee jaar geleden bracht hij al zijn eerste solowerkje Lock-Sport-Krock uit. De vermissing van zijn broertje was het hoofdthema van dit album. Zijn broertje is nog steeds niet terug, maar zijn nieuwe plaat Roll, Roll and Flee is diverser in onderwerpkeuze. 'De liefde man, daar zouden ze eens een liedje over moeten maken', zei Theo Maassen in Functioneel Naakt. Dat advies heeft Sarcevic ten harte genomen. Gitaar in de hand en zingen. Kampvuurmuziek. Kleine liedjes. Met wisselend succes. 'Let me in' is een prachtige ode aan een betere wereld. 'Love is trouble' staat bol van de cliché rijmpjes; 'fire' rijmt op 'desire' en 'pain' rijmt op 'vain'. Muzikaal zit Roll, Roll and Flee prima in elkaar. Nikola had een dozijn instrumenten in de studio liggen en had de beschikking over uitstekende muzikanten. Tekstueel blijft Sarcevic in nummers als "Soul for sale" en "Tybble skyline" intussen menig cliché uit de kast halen. In "Married" laat hij dan weer horen dat het ook anders kan. Het huwelijk is al ontelbaar vaak bezongen, maar de nieuwbakken singer-songwriter slaat zich met verve door dit onderwerp heen. 'I married you for love', zo simpel kan het zijn. Roll, Roll and Flee is een plaat met hoogte- en dieptepunten. Nikola Sarcevic laat zien potentie te hebben in dit genre. Nu moet het publiek het nog oppikken, want dat bleef 29 november jongstleden massaal weg in Paradiso.
File Under: Van cliché's naar diepste gevoelens in nauwelijks 30 minuten.
File Audio: [Nikola's MySpace]
Sunshine Underground - Raise The Alarm
Het is al een tijdje geleden dat platenboercollega P. me een promootje gaf van 'ik weet ook niet precies wat het is, maar volgens mij is het wel een aardig Engels bandje'. Daar kwam hij die week erop van terug. En ik heb de woorden 'wel aardig' zelfs nooit in mijn mond genomen. Het probleem is dat ik een tijdje geleden niet genoeg Engelse bandjes kon horen, maar dat het plezier er snel vanaf gaat als het er teveel zijn, zonder dat ze zich weten te onderscheiden. The Sunshine Underground is namelijk geen slecht Engels bandje, maar wel heel erg 'een Engels bandje'. Als genre, als begrip en helaas ook als cliché. Het is niet zo dat er veel erg slechte liedjes op Raise The Alarm staan, maar de ingrediënten zijn zo bekend. Een vierkwartsmaat, een schreeuwzanger die je live het publiek al ziet opzwepen, geinige breaks, Engelse roots bedekt met de mantel der punkfunk. Een beetje Infadels , een klein beetje Clor, een beetje The Killers. ("Commercial Breakdown" doet het meest aan het Amerikaanse voorbeeld denken, en is volgens mij het beste liedje, omdat ik daar hoor wat de band wil: popliedjes maken, die dansbaar zijn en rocken, zonder dat het er te dik bovenop ligt.) Een band die wellicht verrassend werkt als er één liedje op een gezellige dansavond tussen andere liedjes doorklinkt - en wellicht ook door remixers alweer op de schop is gegaan -, dan wanneer de hele cd in een regenachtige herfstweek een keer op vijf, zes door de huiskamer klinkt. Of bij de platenboer door de winkel galmt, terwijl je het winkelende Sinterklaaspubliek liever iets nieuws wil laten horen.
File Under: Een dansbaar Engels bandje. Full stop.
File Audio: [www.myspace.com/thesunshineunderground]
Beatles - Love
Voor Love hebben The Beatles een zesde bandlid gekregen. Naast George Martin, die we al jaren kennen als het vijfde lid, is het nu diens zoon, Giles Martin, die een belangrijke rol speelt. Voor Love hebben vader en zoon Martin de oude banden met Beatles-tracks nog eens onder handen genomen, door elkaar gegooid en met een boel knip- en plakwerk laten zien hoe belangrijk de rol van de producer in het latere Beatleswerk was. Wat bij de eerste aankondiging van een remixplaat in opdracht van het Cirque du Soleil leek als de volgende poging om nog meer geld te genereren via de belangrijkste band uit de popgeschiedenis, is verrassend positief uitgevallen. Bij nadere beluistering blijkt wat voor geweldige ideeën The Beatles hadden en hoe sprankelend ze die op plaat konden zetten. Via het superieure knip- en plakwerk van de Martins krijgen ze een nieuwe context: een gitaarlick uit het ene liedje duikt op naast een zanglijn uit een andere track. Daarnaast zijn de mastertapes geremasterd, zodat de geluidskwaliteit fantastisch is: nog nooit de drums van Ringo Starr zo mooi diep gehoord. Daar staat tegenover dat de overgangen - de liedjes zijn als één geheel aan elkaar geplakt - niet altijd even overtuigend zijn ("Blackbird / Yesterday" klinkt bijvoorbeeld alsof ik met CoolEdit aan het spelen ben geweest).Ondanks de verwachtingen van edelkitsch die opgeroepen werd door de Las Vegasproductie van het Cirque du Soleil is Love een prachtig nieuw bewijs geworden van de genialiteit van The Beatles en niet te vergeten die van George Martin.
File Under: George Martin & The Beatles
File Audio: [Love]
God is an Astronaut - All is Violent, all is Bright
Fijn is dat zo'n bandje, dat heel veel in zich heeft dat je goed vindt, maar toch een fijn bleek eigen melkmuiltje heeft. Het Ierse trio God is an Astronaut is zo'n band. Ze hebben het dromerige in zich van Sigur R�s, het vurige van Mogwai, de tactiek van de verschroeide aarde van Amplifier en het progressieve van Porcupine Tree. Ik kan je verzekeren: er is weinig m��r dat ik me kan wensen in een band. Ik vraag me dan ook af hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik tot twee weken terug nog nooit van hen gehoord had. En dat terwijl All is Violent, all is Bright niet eens de eerste cd is van de gitaarspelende broertjes Torsten en Niels Kinsella en hun drummende partner in crime Lloyd Hanney. In 2003 brachten ze al The End of the Beginning uit. Bovendien dateren de opnamen van All is Violent, all is Bright ook alweer uit 2004. Dan denk ik: onder welke steen heeft Jan en Alleman (inclusief ik zei de gek) gelegen? Het soort poppy post-rock - hmm er klopt niets in die combinatie van woorden, zo op het tweede gezicht, maar het is toch werkelijk waar zo - dat God is an Astronaut maakt neigt naar het briljante. Het is juist door de bovenstaande mix van bands die God is an Astronaut dat ze met kop en schouders uitsteken boven de grauwe massa aan post-rockbands die niets anders lijkt te durven dan de geijkte patronen te volgen van de Grote Namen en zo vrij zeker voor altijd in hun schaduw zal blijven. Dat gaat God is an Astronaut vrij zeker niet gebeuren.
File Under: Wat nou God is a DJ!
File Audio: [God is in Space]
File Video: [God is a video]
Paul Weller - Hit Parade
Dit jaar ontving Paul Weller de Lifetime Achievement Award tijdens de uitreiking van de Brit Awards. De man heeft dan ook veel betekend voor de Britse popmuziek van 1977 tot nu. Beroemd werd hij met zijn band The Jam die een mix speelden van de punk van die tijd en de (mod) muziek van bands als The Kinks en The Who die in de 60er jaren Britse muziekgeschiedenis schreven. The Jam scoorde zeker op het eind van het bestaan menig hit, zoals "Going Underground" en "Town Called Malice". Na het opdoeken van The Jam in 1982 kwam er The Style Council die hij samen met Mike Talbot oprichtte en waar de soulinvloeden meer ruimte kregen. Met deze band scoorde hij ook een aantal hits met als uitschieters "Shout To The Top" en "Walls Come Tumbling Down", maar het verdere werk was toch wel wat braafjes en m.i. weinig interessant. Nadat hij hier zijn kruid verschoten ging hij solo verder. Weller bleef een goede songschrijver en er kwamen grote successen als "You Do Something To Me" en "Wild Wood". Paul Weller was inmiddels een gevestigde naam en een groot voorbeeld voor andere Britse rocksterren, zoals de Oasis-broertjes. Om alle hits thuis te kunnen afspelen is er nu een dubbel-dvd uit getiteld Hit Parade met de hits die Weller met The Jam, The Style Council en solo heeft gescoord. Drie uur muziek met beelden die aanvankelijk geleend zijn uit BBC -optredens en later verder gaan met eigen clips: alles (vreemd genoeg) in zwart-wit. Naaste de interessante muzikale ontwikkeling van Weller is het ook grappig om te zien hoe de clip zich door de jaren ontwikkeld en steeds professioneler wordt. Toch is Weller nooit bekend geworden door de beelden, het was vooral de muziek die voor zich sprak. Dit maakt deze dvd leuk om eens te bekijken, maar voor diegene die geen fan is een hele zit. Bovendien ontbreekt het verder aan enige informatie over man's carrière. Als je toch een goed overzicht wilt hebben dan kun je ook de gelijknamige vier cd-box aanschaffen waar nog enkele nummers extra op pasten of één cd ook onder dezelfde titel met de allergrootste hits. Hit Parade blijkt overigens geen afsluitend document van Paul Weller's grootse carrière. Er is namelijk al weer een nieuwe single "Wild Blue Yonder" die niet op Hit Parade te vinden is.
File Under: De Weller-parade van 1977 tot nu
File Video: Een kleine greep: [Come On, Let's Go][Thinking Of You][Here's The Good News]
Alamo Race Track
The Grand Opening - This Is Nowhere To Be Found
Je zou het misschien niet direct verwachten maar uit Zweden komt veel vrolijke popmuziek, geen muziek die je zou verwachten bij die lange, donkere winters. Ik weet niet of het een erfenis van Abba is of juist een reactie op die donkere maanden, maar veel Zweedse (indie)muziek klinkt vlot en blij. De muziek van The Grand Opening klinkt echter veel meer zoals je van een Zweedse band zou verwachten. Ingetogen, langzaam voortkabbelende klanken waarbij je zonder problemen het Zweedse landschap kunt voorstellen. Muziek zoals een Ingmar Bergman-film, in zwart-wit wel te verstaan. De songs op This Is Nowhere To Be Found zullen je misschien niet opvrolijken maar het is ook niet allemaal kommer en kwel. Het is alsof je berust in de donkere maanden die begonnen zijn, terwijl je zeker weet dat de lente over een maand of vijf alles weer zal opfleuren. De titel van een van de tracks "So Be It" is dan ook zeer toepasselijk. The Grand Opening is in feite John Roger Olsson en deze heeft de tien nummers grotendeels in zijn eentje in zijn Stockholmse flat opgenomen, op sommige instrumenten geholpen door enkele vrienden. Hij laat in ieder geval goed horen wat je met minimale muzikale middelen kunt bereiken. Het is geen muziek voor alle momenten en dat is nog een overeenkomst met de films van Bergman. Die zou ik ook niet elke avond willen zien maar zo af en toe past het prima.
File Under: So Be It
File Audio: [ The Grand Space]
Oasis - Stop The Clocks
'It's the sound of 5 men in a studio, on coke, not giving a fuck. There's no bass to it at all, don't know where that went. The songs are too long and the lyrics are shit and for every millisecond Liam is not singing, there's an air-guitar there in a 'Wayne's World' style.'
Kijk, dat Noel Gallagher zelf, achteraf bezien, een teringhekel heeft aan Be Here Now is prima. Maar moet ik daar last van hebben? Wanneer de Best Of van Oasis, door Noel zelf samengesteld als laatste contractverplichting aan Sony, nummers als "D'you Know What I Mean", "All Around The World" en "Stand By Me" mist, dan is die plaat niet compleet. En dan heb ik het nog niet eens over de afwezigheid van songs als "Cast No Shadow", "Little By Little" en "The Hindu Times" (want ook Heathen Chemistry wordt maar matig bedeeld). Kom op zeg, je hebt twee cd's en dus 160 minuten de ruimte. Benut die dan ook, in plaats van de koper af te schepen met twee keer minder dan drie kwartier die dus net zo goed op één cd hadden gepast. De afkeer van Be Here Now, die overigens ook in de albumtitel terug lijkt te komen (was de cd van Be Here Now niet ook een klok?), is bovendien nogal wat tegenstrijdig. Want wat zien wij, al bladerend door het boekje? Juist, hetzelfde principe als bijBe Here Now: kleine details uit de foto op de voorkant worden uitgelicht in het boekje zelf. Het is een geniaal principe, ik ben de eerste om het met ze eens te zijn. Maar het blijft onvergeeflijk om de songs van Be Here Now in de vuilnisbak te gooien bij het samenstellen van een Best Of. Dat Oasis met afstand de grootste band van de jaren negentig is en dat ieder nummer op deze verzamelaar een classic is, dat hoef ik u niet nog een keer te vertellen. Dat weet eenieder die tijdens het laatste decennium van de vorige eeuw niet in een grot of in Staphorst heeft gewoond. Of u deze plaat aanschaft, zal vooral afhangen van de vraag of u de albums waarvan de tracks afkomstig zijn al in uw bezit heeft. Als dat het geval is, kunt u Stop The Clocks beter laten liggen en gewoon die eerste twee albums nog eens in de cd-lade leggen. Het merendeel van de nummers is namelijk afkomstig van de eerste twee platen: zowel Definitely Maybe als What's The Story (Morning Glory) leveren vijf van de achttien tracks. Nou ja, u ziet maar. Ik gooi Be Here Now er nog een keer in. Uit protest.
File: Oasis - Stop The ClocksFile Under: Ik wil D'you Know What I Mean! Bah!
File Video: [Heel veel clips. Ook D'You Know What I Mean. Hier wel.]
Automatic
"David Hasselhoff is een arrogante lul. Maar ook een legende."
Honderdzestig optredens in minder dan een jaar, dat is nogal wat. En daar zullen ook vast een hoop interviews aan vastzitten. Misschien dat het daardoor is dat alleen gitarist James Frost (Frost, zoals hij zichzelf voorstelt) op komt dagen voor dit interview, zaterdagmiddag rond een uur of drie aan de vooravond van London Calling.
Toetsenist Alex Pennie, die ons ook was beloofd, is in geen velden of wegen te bekennen. Drummer Iwan Griffiths en zanger/bassist Rob Hawkins zijn bezig met de soundcheck. En misschien is het daardoor dat Frost weinig gemotiveerd lijkt. Het is natuurlijk ook niet niks: je begint een band om maar niks te hóeven, bijvoorbeeld studeren, en vervolgens móet je overal en nergens interviews geven.
Lees verder..Hayseed Dixie / Hoyston & Whitmore
Normaal gesproken kan ik de humor van de mannen van Hayseed Dixie best waarderen. Hun covers van Grote Nummers grenzen vaak aan het geniale. Maar ook de mannen van Hayseed Dixie zijn niet onfeilbaar. Ik vind een cover van "Bad Moon Rising" sowieso al verschrikkelijk en uitgekauwd, maar als je als band het ook nog eens grappig vindt om het zinnetje 'There's a bad moon on the rise' te verhaspelen tot 'There's a bathroom on the right' dan kan ik niet anders dan diep zuchten. Gelukkig revancheren de mannen uit Deer Lick Holler zich in de andere nummers van het ter ere van Halloween verschenen ep-tje You Wanna See Something Really Scary. Met als hoogtepunt wat mij betreft het instrumentale "Dead Turkey In the Straw". En dat is zowaar een eigen nummer. Het spel van de twee Reno's en Scotch op viool, banjo en mandoline is er ronduit fenomenaal. Het zal me benieuwen of op een volgende cd meer eigen materiaal zal verschijnen of dat er naar aanleiding van de oproep op hun website nog verrassende nieuwe ideeën voor covers komen.
William Elliott Whitmore is misschien niet zo'n virtuoze banjospeler als Reverend Don Wayne Reno van Hayseed Dixie, hij is wel een groot liedjesschrijver. Dat bewees hij al met zijn eerder dit jaar verschenen cd Songs Of The Blackbird en dat bewijst hij nu weer op de ep Hallways of Allways. Deze ep waar hij het tempo wat meer opschroeft dan op zijn solowerk nam hij op met zijn ex-kamergenootje Jenny Hoyston. Die zou je kunnen kennen van Erase Errata. Daarin doet ze aan dancepunk en da's toch wel hele andere koek dan wat ze hier laat horen. Op deze ep belijdt ze namelijk vooral haar liefde voor Nashville. En verdomd, in dat genre gedijt ze wonderbaarlijk goed. Haar stem is fijn helder (bijvoorbeeld als ze zingt over haar overleden vader in "We Miss You") en een mooi contrast met de meer ruwe stem van Whitmore (in het uptempo nummer "Narrow"). Een vergelijking met grootheden als June Carter & Johnny Cash is dan ook niet verwonderlijk. Maar die zouden volgens mij niet zo snel een instrumentaal spooky nummer zoals het titelnummer van deze ep opnemen.
File: Jenny Hoyston & William Whitmore - Hallways of Always
File Under: Mooie liedjes maken met een banjo in je hand
File Audio: [Feast Of A Thousand Beasts]
Incubus - Light Grenades
Lowlands 2002. Brandon Boyd heeft het warm en trekt z'n shirt uit. Meisjes op de eerste rijen vallen bijna flauw. "Are You In?" is een hitje, vierde album Morning View (uitgekomen in 2001) doet het ook goed. Incubus lijkt op weg om een mega-act te worden. Maar dan duurt het tot 2004 dat de band met nieuw werk komt. A Crow Left to Murder wordt niet het wereldwijde succes waar opgehoopt werd, de meisjes van toen hadden al weer nieuwe idolen. De band nam vervolgens een jaar de tijd om de zaken te overdenken. Na dat jaar werd besloten een nieuwe plaat op te nemen. Dit hele proces duurde nog eens een jaar. Nu is Incubus dan echt terug met Light Grenades. De band is toe aan zijn zesde album, debuut Fungus Amongus werd alweer elf jaar geleden uitgebracht. In die jaren is de sound van Incubus sterk geëvolueerd. De scherpe randjes zijn er in de loop van de jaren zorgvuldig van afgeschraapt. De vergelijking met de Red Hot Chili Peppers wordt mede daarom veelvuldig gemaakt. Maar ook muzikaal doet Incubus aan de Peppers denken. Het funkt, het rockt en het popaspect wordt zeker niet vergeten. In potentie is Incubus dus een grote rockband. De eerste single van de nieuwe cd is "Anna Molly"". Een lekker rechttoe-rechtaan rocknummer. Op de sticker op de hoes wordt verder gesproken over "Dig", dit zal waarschijnlijk de volgende single worden. In potentie een absolute hit. De oude fans zullen het meest warm worden van de titeltrack "Light Grenades". Incubus kan nog steeds genadeloos rocken, maar er staan wel erg veel rustige nummers op deze plaat. Light Grenades is vooral heel erg uitgebalanceerd. Funky trackje hier, balladje daar. Niets mis mee natuurlijk, maar Incubus kan zoveel spannender klinken (zoals de heren bewijzen op "Rogues") dan op een standaard popliedje als "Love Hurts". Op de volgende plaat een beetje minder rustige nummers graag.
File Under: Uitbalanceerde Incubus plaat.
I Am Kloot - BBC Radio1 John Peel Sessions
Wat is dat toch? Soms zijn debuut-cd's zo goed dat de volgende maar met moeite bij het debuut in de buurt komen. Natural History was ook een dergelijk debuut. I Am Kloot bracht hem in 2001 uit. Ik kocht hem, zette hem op en ik kwam vervolgens niet verder in het boek dat ik aan het lezen was. Ik moest luisteren en alleen luisteren. Toen kwam de tweede, titelloze cd uit. Die was ook goed, maar ik las gewoon verder. Vervolgens brachten ze Gods and Monsters uit en die viel zwaar tegen. Nu is er een soort verzamel-cd uit in de vorm van deze BBC Radio1 John Peel Sessions en daar is dat oude gevoel weer. Bij nadere bestudering van alle cd's ben ik tot de conclusie gekomen dat Natural History en BBC Radio1 John Peel Seesionseen open en kaal geluid hebben, terwijl I am Kloot en vooral Gods and Monsters dichtgesmeerd zijn. De BBC Radio1 John Peel Sessions bevat twee sessies die opgenomen zijn bij John Peel; één in 2001 en de ander in 2004. Bij deze sessies hebben ze meer het geluid van Natural History benaderd. Dit komt de nummers die vooral afkomstig zijn van de eerste twee cd's ten goede. Alleen "This house is haunted" is niet eerder uitgebracht. Dit nummer lijkt een voorbode te zijn geweest van Gods and Monsters. Al met al zijn het twee geslaagde sessies, maar ik hoop wel dat er snel een een nieuwe cd uitkomt met het oude geluid en nieuwe nummers.
File Under: Good old feeling
File Video: [Voorproefje]
File Audio: [KlootSpace]
File Gast: Marian
Amy Winehouse - Back To Black
Ik kan me niet meer herinneren wanneer het mij voor het laatst is overkomen: met een vers gekocht album het pand verlaten, omdat de man-achter-de-balie deze toevallig op had staan. Was het wel toeval? Het was nota bene èn koopzondag èn Sinterklaas. Een combinatie waarbij ik normaal gesproken de binnenstad mijd als ware die geïnfecteerd met een ernstig besmettelijke ziekte. Maar goed. Ik was er dus wel. Bij binnenkomst dacht ik het catchy 'no no no' uit een met een half oog bekeken, getipte joetsjoep te herkennen. Ik was van plan helemaal niks te kopen. Mijn lief ook. Tot het moment dat Back To Black bij het titelnummer was aangekomen. Een subliem sixties soul nummer met zo'n verrukkelijke Phil Spector sound. 'Wie is dit?', vroeg ze. 'Volgens mij Amy Winehouse. Vind je het ook zo mooi?' Ze knikte. Voor ik het wist, stond ik het laatste aanwezige exemplaar - geen toeval, ik zweer het! - af te rekenen. Eenmaal thuisgekomen, hebben we het album uiteraard meteen opgezet. Genieten. Ken je dat gevoel dat werkelijk alles aan een album lijkt te kloppen? Muzikaal wordt de klok zo'n veertig jaar terug gezet. Soul met een - voornamelijk tekstueel - donker randje. Tegengif voor de ziel die niks op heeft met de hedendaagse, uebergelikte Beyoncé-soul. Naast het heerlijk gearrangeerd orkest is het echter vooral Amy zelf, die schijnbaar achteloos de volledige dierenriem van de hemel zingt. Ook de lengte van zo'n dertig minuten klopt precies. Te kort? Nee hoor. Dan zetten we 'm gewoon nog een keer op en nog een keer en nog een keer, etc.
File Under: Iets over kwaliteit boven kwantiteit en dat toeval niet bestaat
File Audio: [Wijnhuis]
The Frames - The Cost
Glen Hansard, zanger en bandleider van de Frames, onthulde laatst in de Volkskrant hoe het kwam dat de vorige plaat (Burn The Maps) zo matig was. Hij was te aardig geweest en had de andere bandleden meer inspraak gegeven. Geen goed idee, daar kwam hij zelf ook al snel achter. Goed, de dictatuur is nu weer terug, tijd voor de ware opvolger van For The Birds. Die plaat was écht hard en pijnlijk zacht. The Cost bewandelt een iets te degelijke middenweg, al zou ik de band nog steeds kunnen omschrijven als een combinatie van post-rock-crescendo's en U2-pathos. Ze blijven meesters in de vervoerende muziek. Steek een vuist in de lucht en laat je dragen door dit muzikale equivalent van crowdsurfen. De eerste helft van dit album lijkt Hansard zowaar optimistisch gestemd: 'Raise your hopeful voice, you have a choice'. Hij grossiert weer in van dat soort meeslepende slogans. Even later bijvoorbeeld: 'We have all the time in the world to get it right'. De piano lijkt op dit album een wat grotere rol te hebben gekregen, wat het best werkt in "True". Daar heeft Hansard zijn droefsnoeten-gezicht alweer getrokken, want uiteindelijk lukt het hem niet naar zijn eigen vermaning, in "Sad Songs", te luisteren. ('Too many sad words, make a sad, sad song') Nee, Hansard zucht nog maar 'ns om zijn eigen falen: 'I play the saint and a saint I ain't'. Ik zou 'm bemoedigend toe willen spreken, maar bedenk me. Op naar de volgende plaat, met hopelijk nog meer kringelende gitaren als in afsluiter "Bad Bone". Heerlijk.
File Under: Tezamen opstijgen
File Audio: [ MySpace]
VA - Graciously
Een Lawson Custom Gold, een Avalon (AD 2022), twee Roland space echoes (501 en 201) en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Als niet-muzikant is dit een onbekende wereld voor mij. Maar de muzikanten onder de lezers zullen wel weten waar het over gaat. Waar ik dit stukje mee begon, is apparatuur waar je in de Wavelab Studio over kunt beschikken als je daar wilt opnemen. Samen met Funzalo Records hebben ze deze cd samengesteld. Wavelab Studio is een onafhankelijke studio van Craig Schumacher en Nick Luca; van die laatste staat ook een nummer op dit album. Het werd samengesteld om meer bekendheid aan de studio te geven. En er hangt ook nog een goed doel aan vast, namelijk 'New Orleans Area Habitat for Humanity Musician's Village Project'. De nummers die aan deze cd zijn bijgedragen zijn opgenomen in de Wavelab Studio. Onder de artiesten bevinden zich Calexico, Steve Wynn, Robyn Hitchcock, and Friends of Dean Martinez. De muzikale stijlen op deze cd liggen allemaal in het verlengde van americana. Dus smericana met een vleugje Mexicaans, een vleug rock of een vleugje garage. Verzamel cd's zoals deze zijn altijd handig om nieuwe artiesten te ontdekken. En als je deze cd koopt steun je meteen een goed doel.
File Under: Het Goede Doel
File Gast: Marian
Louie Austen - Iguana
Het zou sommige oudjes verboden moeten worden om nog cd's op te nemen. En dan is Louie Austen uit Oostenrijk nog maar 60. De cover van Iguana is nog wel humoristisch; Austen stelt zich voor als een reptiel dat nog altijd plezier uitstraalt. Ik kende Austen nog niet; die eerste indruk is in elk geval goed. Dat witte pak schijnt-ie altijd aan te hebben, en die hoed hoort er ook bij. Ook zijn stem is mooi; de ouwe knar blijkt nog te zingen als een klassieke showbizz-crooner. Minder fijn is helaas dat hij zich hier laat charteren om wat slappe electro op te leuken. Bijna dit hele album, op het aardige "If you let me love you" na, verzuipt in Visage-achtige beats van het begeleidende, weinig hippe soort. Daar mis je niks aan. Maar het doel daarvan, dat Austen zelf het waardige middelpunt kan vormen, is wel geslaagd. Wat me minder bevalt, is hoe en wát-ie zingt. Korte, weinig doorleefde zinnetjes. Het klinkt allemaal ongelofelijk fabrieksmatig. Als Austen ook maar enige lol gehad heeft aan het maken van Iguana, heeft-ie dat echt goed weten te verbergen. Het eerste nummer is al meteen geen lekkere binnenkomer. Het doodgeboren "My passion for life" klinkt ongeveer even overtuigend als een vredesplan voor het Midden-Oosten. Als het nu nog cult was, okee, maar ik noem het smakeloos en ongeinspireerd. En het wordt erger. In track twee bezingt Austen eerst de zelfkant van het artiestenbestaan, om vervolgens los te barsten in het totaal misplaatste refrein "I'm a disco dancer; I'm a sweet romancer". Vervolgens roept Louie "I dance for money, I dance for drinks; I feel like Michael, I feel like Prince" en hebben we er definitief een onderzetter bij. Speciale vermelding verdient nog track vijf, met het spectaculair trieste refrein "You make my heart go boom boom". Op "Zombie" van Maximus vs. Banks feat. Jason na, wat mij betreft het meest waardeloze nummer van 2006.
File Under: Om diep, diep treurig van te worden
File Audio: fragmenten en vooral eerder werk
Dream Evil / Slunt
Terwijl gitarist Gus G. vertrok en met Firewind de ene goede recensie na de andere binnensleepte - behalve hier - moest Dream Evil een tijdje op non-actief door stemproblemen van zanger Niklas Isfeldt. Firewind heeft er inmiddels twee albums op zitten, voor Gus G. 's opvolger Mark Black is dit de eerste keer dat hij in zijn nieuwe omgeving kan laten horen wat hij kan. Tja, wat moet ik ervan zeggen? Binnen het genre is hij een prima gitarist, maar verder dan de standaard staccato riffs en gierende solo's komt het ook niet. Nou is dat het probleem van de hele band, want hoewel er genoeg pit in zit, is het wel erg voorspelbaar allemaal. Op opener "Fire! Battle! In Metal" (hallo Manowar!) wordt de toon gezet: het is zo'n beetje de powermetal-uitvoering van Saxon, met galmende zang met veel echo en volstrekt voorspelbare overgangen van couplet naar refrein en terug. Het gebruik van de tweede stem doet een enkele keer - mede door de galm - denken aan Europe(!), hier en daar zit er wat Judas Priest-achtig materiaal tussen, maar het is zo voorspelbaar als de smaak van een fabrieksboterham met Goudse kaas. Smaakt best, maar je hoeft me er niet voor wakker te maken. Daar helpt zelfs een cover van het winnende Eurovisielied van 2005(!) niet meer bij.
Slunt zegt zelf dat hun naam niet in het woordenboek voorkomt. Hmnee, maar ik kan wel twee four letter words bedenken waar die naam uit is samengesteld. Daarmee is ook meteen het niveau van Slunt aangeduid. Een band van twee dames en twee heren - met die beide termen ruim opgevat -, die het blijkbaar stoer vinden om zoveel mogelijk en zo weinig subtiel mogelijk over sex te zingen. Ik vind het best hoor, David Coverdale doet ook niet anders, maar doe dat dan in elk geval met een beetje meer muzikale klasse. Het is klassieke sleazerock á la Guns N' Roses met een ex-MTV VJ als zangeres die zich als een kruising tussen Courtney Love (Hole) en Gwen Stefani (No Doubt) door het materiaal heen kreunt. Het is allemaal binnen de lijntjes - even afgezien van de saxofoon(!) in "Need You Tonight" - en de produktie is ook precies goed, maar het is ook allemaal zo verrekte voorspelbaar. Alleen het bluesy "Push" stijgt nog iets boven de grauwe middelmaat uit, maar dat is te weinig om te zorgen dat dit album hier nog ooit uit de cd-kast zal komen...
File Under: Fabrieksboterham met Goudse kaas
File Audio: [EvilSpace]
File: Slunt - One Night Stand
File Under: One night stand voor m'n cd-speler
File Audio: [SluntSpace]
My Dying Bride - A Line Of Deathless Kings
Iedereen houdt zich weleens bezig met de vraag welke nummers er op zijn begrafenis gedraaid moeten worden. Ik ook. Op nummer één al heel lang "Dreamer Deceiver" van Judas Priest. Prachtige tekst, hemels mooi gezongen en een fabuleuze gitaarsolo. Ook voor "Where The Runes Still Speak" van Candlemass heb ik al langer een zwak. En dan uitgevoerd door Thomas Vikström die toen de album-versie heeft ingezongen. Niet voor de hand liggend, ik weet het. Op drie het magistrale "A Kiss To Remember" van My Dying Bride, verschenen op het onvolprezen Like Gods Of The Sun album. Over deze laatste keuze begin ik nu echter een beetje te twijfelen. Niet dat het geen mooi nummer meer is, zeker niet. Voor mij ligt echter A Line Of Deathless Kings, het nieuwe album van de bovengenoemde Britse Doom-legende. Ik wilde deze cd eigenlijk niet eens kopen. Ik heb hem van het net geplukt en achteloos op mijn mp3-speler gezet. Dat is nu twee weken geleden en ik kan hem maar niet uitzetten. Zanger Aaron Stainthorpe gebruikt bijna het hele album zijn normale zangstem en die klinkt beter dan ooit. Of moet ik zeggen mistroostiger, melancholischer en dramatischer dan ooit. De paden naar mijn meest zwaarmoedige onderbewustzijn worden moeiteloos gevonden. De melodieuze en slepende gitaarriffs zorgen voor een diep gevoel van droefgeestigheid en de alom aanwezige keyboardklanken veroorzaken een depressie die met geen enkel bekend antidepressivum te genezen is. Misschien moet ik maar gewoon deze hele cd draaien op de grote dag. Weet ik tenminste zeker dat de meeste het niet droog kunnen houden.
File Under: Come with me my friend, come and see the end and let me swallow up your pain
Keyz / Yop
Ik lees in mijn krant een stuk over de opkomende New Rave in Groot Brittannië waarbij goed geluisterd is naar bands uit de jaren '90 als Happy Mondays en The Stone Roses. Deze nieuwe trend was te verwachten. Eerst waren het de 80er jaren waaruit geput werd met bands als Interpol en Editors, en nu zijn dus de 90er jaren aan de beurt. Het Leidense / Amsterdamse kwartet Keyz hinkt echter nog in de 80er jaren. Helaas is dit een beetje als mosterd na de ragemaaltijd. Dit terwijl de oorsprong van de band toch al in 2003 lag. Smiling In Dusk Places bevat drie tracks die opgenomen werden onder leiding van Corno Zwetsloot. Ik kan weinig negatiefs melden over de release van deze e.p. met een kleine veertien minuten lengte met een knipoog naar de donkere wave van Joy Division. Prima debuut, maar de originaliteitprijs zullen ze er niet meer mee winnen.
Een andere debuut is afkomstig van de Rotterdammer Yop. Een eenmansproject die op dit in eigen beheer uitgebrachte mini-album A Ltd.Lion Pup hier en daar hulp krijgt van wat gastmuzikanten. Jop Euwijk zou je kunnen kennen van het werk met zijn band Surface Noise, maar dit is van een heel ander laken een pak. Zeventien nummers worden er in een klein half uur doorgejast, zoals ook Robert Pollard dat kon. Deze schijf in eigen beheer uitgebracht is samengevat een snufje The Beatles ten tijde van Revolver een toefje Beach Boys ten tijde van Pet Sounds en dus het nodige aan Guided By Voices, leuk, grappig, vol ideeën, een knipoog naar de 60er jaren. Veelbelovend wil ik dit dan ook betitelen en liefhebbers van zogeheten lofi-muziek zouden het zeker eens moeten beluisteren.
File: Yop - A Ltd. Lion Pup
File Under: 60-80
File Download: [A Ltd. Lion Pup is gratis te downloaden!]
File My Space: [Keyz][ Yop]
The Jack Stafford Foundation - Long Live Love
In mijn recensie van het vorige album van Jack Stafford bekende ik deemoedig mijn hoed op te eten omdat er nu wél leuke Britpop uit Nederland kwam. Die inmiddels verteerde hoed kan ik nu gaan vervangen door een geinige cojbojhoed want de Britpop is ver te zoeken op Long Live Love. Natuurlijk is Jack nog steeds op en top een Brit, compleet met tongue-in-cheek teksten, maar aan de muziek is het niet meer te horen. Die neigt nu veel meer richting de andere kant van de oceaan. En dat is niet de enige verandering. Waar Exes bol stond van venijn verpakt in catchy melodieën en wrange humor is Long Live Love - de titel zegt het al - een ode aan de liefde. Jack is namelijk verliefd. Verliefd op Jasmine, die hij ontmoette op de releaseparty van Exes. Nu vormen zij niet alleen een liefdespaar, maar ook het hart van de Foundation. En dat zullen we weten ook. Jasmine en Jack bezingen het wel en wee van hun relatie van begin ("Hollywood Goodbyes") tot nog lang niet het einde, 'warts 'n all'. De humor is bedekt met een dikke laag suiker, maar zeker nog te vinden. In "Together" beschrijft het stel de negatieve kanten van elkaar: 'You leave fistfulls of hair in the sink, My mother thinks I'm dating a chimp'. Ondanks dat ik Jasmine en Jack alle geluk van de wereld gun en hoop dat ze inderdaad samen oud zullen worden zoals op de foto van het hoesje, is het naar mijn smaak toch allemaal een beetje té zoetjes. Gelukkig hebben ze dat zelf ook wel in de gaten. Het ironische 'Not Another Lovesong' had dan ook beter de uitsmijter van het album kunnen zijn als opmaat naar de tijd dat de roze wolk is overgewaaid: 'This is a sappy song, what have you done to me' en 'All the best songs are bitter, being angry sounds better'. Maar ja, op dit moment kunnen ze gewoon niet anders. Het zij ze gegund...
File Under: Zoetsappige liefdesliedjes
File Audio: Hier
Bury Your Dead - Beauty And The Breakdown
Het is typisch zoiets wat een band verzint tijdens een avondje doorzakken met een paar flessen Whiskey achter de kiezen: "Wat dachten jullie ervan om alle nummers op de CD te vernoemen naar films van Tom Cruise?". "Ja man, veeeeeeeeét, dat doen we!". En zo geschiedde het dat Bury Your Dead zijn debuutplaat ten prooi liet vallen aan de onderbroekenlol. Merkwaardig, want als je de muziek hoort valt er toch weinig te lachen, het is snoeiharde trashmetal wat de klok slaat. Blijkbaar is een dergelijk "concept" toch goed bevallen, want ook op opvolger Beauty And The Breakdown is er weer gekozen voor een centraal thema. Deze keer hebben alle nummers een sprookjesachtige titel - "The Poison Apple", "Mirror, Mirror...", "The Enchanted Rose" - en moeten we ons wanen in een modern verhaaltjesboek. Wederom niet echt iets wat je zou verwachten van een band die tourt met Slipknot, Korn en Deftones. Gelukkig beperkt de ongein zich voornamelijk tot de benaming van de liedjes en gaat het er muzikaal een stuk minder kinderachtig aan toe. Het retestrakke drumwerk en de bij tijd en wijle prima brulboei van zanger Matt Bruso doen denken aan de goede jaren van Machinehead. Korte en compacte nummers zorgen ervoor dat het gebrek aan afwisseling niet storend wordt en de verveling geen kans krijgt om toe te slaan. Hierdoor is er niets sprookjesachtigs aan Beauty And The Breakdown maar is de CD simpelweg een bovengemiddeld goed brok metaal geworden.
File Under: Strakke trashmetal
The Rifles
Catchy zonder gimmicks
Bloednerveus zijn ze allebei, aan het begin van het interview. Drummer Grant Marsh en bassist Rob Pyne van The Rifles zijn duidelijk nog niet gewend aan het geven van interviews. Met name Marsh kijkt veel weg, peutert aan de bank en schuifelt continu heen en weer. Rob legt uit dat het normaal gesproken vooral zanger Joel Stoker en gitarist Lucas Crowther zijn die de interviews doen. Maar die doen nu een zogeheten liftsessie (akoestisch optreden in de goederenlift) voor 3voor12, op deze vrijdagmiddag voor aanvang van London Calling.
De Kift - 7
Een concert van De Kift zal nooit meer hetzelfde zijn. De site van het Zaanse collectief meldde in juli dat toetsenist/accordeonist/tweedestemmer Frank Van den Bos niet meer op zou treden met de band. Doodzonde, dat bleek wel tijdens de presentatie van hun nieuwe cd 7 tijdens een VPRO-avond. Frank was absoluut van toegevoegde waarde toen hij het podium toch nog even betrad voor een paar nummers. Deed de band het nu dan slecht live? Pah! Echt niet. De Kift en slecht live dat gaat niet samen. Dat bleek wel tijdens de andere nummers die ze die avond speelden. Voor het eerst hoorde ik nummers van de nieuwe cd, 7. Ik hoorde opmerkelijk veel meer gitaar in de liedjes. Ook opvallend waren de steeldrums die Wim ter Weele bespeelde naast zijn normale slagwerk. Dat deed 'ie volgens mij nog niet eerder. Koperwerk was er altijd al in overvloed. Dat oer-Hollandse fanfare-element is natuurlijk een hele grote kenmerkende troef bij De Kift. Op 7 heeft de band voor het eerst ook daadwerkelijk nummers met fanfare opgenomen. Met Crescendo uit Assendelft - waar ongeveer de hele familie Heijne koperwerk geblazen heeft - namen ze "Ruiné" en "Talisman" op: een fijne verdieping van het toch al zo rijke geluid van de Kift. Sowieso vind ik 7 qua opname de sterkste cd van De Kift tot nu toe. In tegenstelling tot de opera Vier voor Vier staat het liedje meer centraal. De teksten zijn weer gebaseerd op fantastische Russische gedichten van onder andere Boris Ryzji en Alexander Poesjkin. Soms enkele eeuwen oud, maar nog steeds vaak zeer treffend en af en toe zelfs ontroerend. En dan is er nog de altijd weer bijzondere verpakking. Deze keer is het een mooi vouwwerk. Ik durfde het bijna niet open te maken omdat ik bang was het te beschadigen. Blij dat ik het toch gedaan heb.
File Under: Wat nou 7, gewoon een 9 hoor!
Portugal. The Man - Waiter: "You Vultures!"
Veel mensen hebben een hekel aan personen die moeilijk doen. Dat zag je ook aan de uitslag van de verkiezingen. Jan Marijnissen, de gewone man, is de grote winnaar. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik doe daar ook aan mee, iemand die altijd moeilijke woorden gebruikt, hoeft bij mij niet aan te komen. In mijn kast staan ook niet veel cd's met 'moeilijke' muziek. Muziek moet uit het hart en niet uit het verstand komen. Het debuutalbum van Portugal. The Man past daar op het eerste gezicht niet echt bij. Niets is eenvoudig aan deze band uit Alaska. Ten eerste de naam Portugal. The Man (mét punt). Op de press-info staat een uitleg voor die naam, maar ook die is niet zo simpel. Ook de titel van de cd Waiter: "You Vultures!", ík zou niet weten wat de betekenis is. De muziek is nog het moeilijkste te duiden. Onvoorspelbaar. Dat is in ieder geval een juiste omschrijving. Verder kan ik natuurlijk alle muzieksoorten die ik hoorde opnoemen, maar dat heeft geen zin. Het zit er vrijwel allemaal in en de hoge stem van zanger John Baldwin Gourley, het enige dat na een tijdje echt herkenbaar is, past daar prima bij. Ik heb nog de moeite genomen om de teksten op te zoeken, maar die hebben me niet veel wijzer gemaakt. Ze zijn net zo raadselachtig als de muziek. Maar het is wel muziek die rechtstreeks uit het hart komt en dat hoor je.
File Under: Waiter: "Once More"
File Audio: [AKA M80 The Wolf ]
Nosfell - Kälin Bla Lemsnit Dünfel Labyanit
Met zo'n titel verwacht ik iets bijzonders. En dat komt er ook. Achter de naam Nosfell gaat een duo schuil. Er is een cellist die nog gewoon Pierre Lebourgeois heet, maar de belangrijkste figuur is Labyala Fela Da Jawid Fel, jawel! Hij komt net als Pierre uit Frankrijk, maar zou oriëntaalse wortels in Klokochazia hebben. Wablief? Ik geloof niet dat dit land bestaat, maar Labyala heeft voor het gebied ook maar even een taal bedacht: het Klokobetz. Na al deze weetjes is de muziek niet eens zo heel apart. Nosfell steunt vooral op de vocale krachtpatserij van onze Labyala, die ontelbaar veel verschillende stemmen in huis heeft. Zo opent hij het album als hijgerig zeurend zuchtmeisje, begeleidt door een duistere kil dansbare rockbeat. Die kant wordt gedurende de plaat afgewisseld met meer gedragen nummers, waarin Labyala bewijst ook nog uitstekend gitaar te kunnen spelen. Zijn stijl doet afwisselend aan Leo Kottke en Nick Drake denken, toch niet de minsten. Een van de meest verrassende stemmen die de man is huis heeft is zijn Will Oldham-imitatie. Een Oldham die wel kan zingen. Dit is te horen in het dreigende "Oh! It's Been A Long Time, But We're Glad You Came", waar plechtige piano-akkoorden een bloederige tekst begeleiden. Labyala kan ook nog trillen als Devendra Banhart, beatboxen als Mike Patton en gillen als Jeff Buckley. Mijn favoriete nummers zitten in het midden. In "Likade Liditark" klinkt spannend Moe Tucker drumwerk en werken de vrije vocalen zeer aanstekelijk. Nog beter is "Hope Ripped The Night" met een ijl kringelende gitaarpartij en sentimentele viool, terwijl Labyala zich afvraagt of het in deze dorre woestenij ooit nog zal regenen. Tot slot wil ik u nog aansporen om wat video's te kijken, want ook dat is een belevenis.
File Under: Intens en stekelig
File Audio: [ MySpace]
File Video: [YouTube]
Manning / Ghost Circus
Bij de eerste tonen van Anser's Tree moest ik even kijken of het echt wel een album van ProgRock Records was. Het openingsnummer bevat namelijk meer fiddles en fluiten dan synthesizers en ook de zang is positivo-folky. In het vervolg van het album blijkt het wel degelijk prog, maar dan voor de ruimdenkenden onder ons. Want ook verderop zijn er volop mandolines, saxofoons, fiddles en fluiten (al dan niet dwars-) te horen. Anser's Tree (lees: ancestry, voorouders) is een concept-album waarop in zeven subliem opgebouwde songs het verhaal wordt verteld van Dr. Jonathan Anser en zes voorouders, van 1581 tot ergens in de 22ste eeuw. Muzikaal gaat het van de folky opener naar pure prog met veel Moogs en Hammondorgel tot Roxy Music-achtige pop in "Prof. Adam Logan". Hoewel Guy Manning (voorheen lid van The Tangent, ook al zo'n prog-maar-veel-meer-dan-dat gezelschap) geen heel getalenteerde zanger is, past zijn nasale stem met folky vibrato wonderwel bij de muziek. Haak niet af bij het eerste nummer, want dan krijg je een volstrekt verkeerd beeld van dit album. Voor ruimdenkende proggers is dit beslist een aanrader.
Het verhaal bij Ghost Circus begint een beetje hetzelfde. Bij opener "Broken Glass" doet het me allemaal niet zoveel. Beetje standaard-progrock, de zang bevalt me maar matig en het is alweer voorbij voor het goed en wel begonnen is. Pas daarna komt het allemaal langzaam op gang met dit opmerkelijke project. Deelnemers zijn de Nederlander Ronald Wahle (gitaar/drums/toetsen) en de Amerikaan Chris Brown (zang/gitaar/bas/toetsen) - die elkaar nog nooit in levende lijve hebben getroffen! Ze troffen elkaar op een Neal Morse-forum en dit Cycles is daar het resultaat van. Brown is de man van de stevige gitaren, Wahle die van de orkestrale inbreng. Hoewel het allemaal nog wat gedurfder zou mogen, is dit zeker een album dat een belofte voor de toekomst aankondigt. Op dit album duurt het tot ongeveer halverwege tot de heren een beetje loskomen, maar dan wordt het ook buitengewoon prettig om naar te luisteren. Er zijn veel wendingen te horen die doen denken aan Marillion, Spock's Beard, Pink Floyd en soms Rush. IJl uitwaaierende gitaren, synthesizertapijten en met instrumenten geschetste sferen, dat is wat je hoort op dit album. Als ze de stijgende lijn van dit album kunnen doortrekken, komt het helemaal goed met Ghost Circus.
File Under: Opmerkelijk en intrigerend
File Audio: ["Margaret Montgomery" en "Jack Roberts" op GuySpace]
File: Ghost Circus - Cycles
File Under: Verrassende nieuwkomer
File Audio: [hele track "Cycles"] [Flashplayer op de site met fragmenten]