Adrian Klumpes - Be Still

Middenin het blad waarop Junior via school geabonneerd is, zat een knutselkerststal. Toen de Jongedame in bed lag gingen we, zoals beloofd, het ding samen in elkaar frutten. Mooi om te zien hoe Junior zijn best deed om netjes alle poppetjes die bij de kerststal hoorden uit te knippen. Met zijn tong uit de mond knipte hij Maria, Jozef en de rest uit. Opeens zegt hij: 'Als ik nou straks mijn zwemdiploma heb, mag ik dan ook piano leren spelen.' Het duurt even voordat ik zelf de connectie leg tussen deze vraag en de muziek die op staat. Om te testen of het inderdaad door de muziek van Adrian Klumpes komt die speelt vraag ik hem: 'Je wilde toch drummen leren?' Hij knikt. Ja, dat wil hij ook leren. 'Maar ik vind piano zoals in deze liedjes ook mooi.' Het verbaast me. Het is voor een kind blijkbaar makkelijker om naar Be Still te luisteren dan voor een volwassene. Ikzelf hoor er weinig liedjes in en werd ook af en toe best een beetje onrustig als Klumpes (ook pianist van Triosk) een beetje zenuwachtig de toetsen bespeelde. Junior maakt het blijkbaar niets uit. Hij zit zelfs met zijn vingers luchtpiano te spelen. Voor Klumpes zelf moet het wel een afmattende zit zijn geweest, de opnames voor deze cd. In vijf uur bespeelde hij alle muziek, waarna hij deze bewerkte met zijn computer. De vijf uur is ingedikt tot vijftig minuten. Dat levert dus onrustige dingen op zoals "Unrest", maar ook mooie sobere composities zoals het geladen "Exhale", dat wel steeds chaotischer wordt naarmate het nummer vordert. 'Hoor je dat papa, ze laten glas vallen.' merkt Junior op. Blijkbaar is het zo, dat als je het eenvoudig benadert, je ook minder moeite hebt met dit soort avant-gardistische minimal music. Maar ik geloof niet dat wij volwassenen dat nog goed kunnen. Of in ieder geval nog weinigen van ons.

Zeg er het uwe van...