Cursive - Happy Hollow

(Saddle Creek / Munich)

Hoewel ik ik dit jaar een paar keer heb aangegeven een beetje moe te worden van alle doorsnee-emo waarmee we tegenwoordig bestookt worden, als het goed wordt gedaan is er weinig voor nodig om mij stuiterend door de huiskamer te krijgen. En van alle emoplaten die dit jaar zijn uitgekomen heeft de nieuwe Cursive de meest heftige danspasjes bij mij ontlokt. Want Cursive is namelijk niet zomaar een melodieus postcorebandje, Cursive is wat mij betreft de belichaming van de creatieve emoband die continu weet te verrassen, zonder in te geven aan doorsnee refreinen, standaardarrangementen en melodieloos gezeur. Resulterend in songs met een kop en een staart die over de hele linie van de plaat knallen. En ook op deze plaat is het wederom zanger Tim Kasher die de show steelt met zijn geweldig flexibele stem en venijnige teksten, waarin hij zijn mening verpakt in metaforen over religie, de Big Bang, Adam en Eva, Dorothy en de Wizard of Oz (vooral de single "Dorothy At Forty" is helemaal raak). Ten opzichte van de vorige plaat The Ugly Organ is er nog een kleine verandering, celliste Gretta Cohn heeft de band verlaten, en in plaats van haar partijen worden de songs nu opgevrolijkt door een heuse blazerssectie, waardoor het geheel nog verder de pan uitswingt dan je normaal van een emo-orkestje mag verwachten. Met deze ijzersterke schijf consolideert Cursive moeiteloos haar positie als topband in de creatieve emocore.