Dawn of Silence - Moment of Weakness

Ik kan niet zeggen dat ik een saai leven leid, maar dat wil nog niet zeggen dat het alle dagen spettert. En soms wil het wel eens weken achter elkaar niet spetteren. En dan sluipt er een soort van sleur in mijn leven. Geeft niks, ook wel eens fijn, maar ook dat gaat vervelen. Dus was het weer eens tijd om de mufheid uit mijn kop te zwiepen en te doen alsof ik nog lang haar had. De band van dienst is deze keer Dawn of Silence. Dawn of Silence bestaat uit drie keer een Johansson, het schijnen geen broers te wezen, want ze hebben elkaar op school ontmoet en een Edqvist. Eenmaal raden waar ze dus vandaan komen. Inderdaad, het gaat inmiddels de spuigaten uitlopen. En als je uit Zweden komt zijn er twee keuzes. Of je speelt britpop, of je speelt metal. En aangezien Dawn of Silence geen britpopnaam is, produceren de heren dus metal. Ze zijn zelf nogal into Maiden en dat is te horen, helaas. Want het is Maiden dat de klok slaat op Moments of Weakness. Oké, drummer Edqvist is wat strakker dan Nicko Mc Brain, maar Patrik J. slaat, als brulboei, de plank zelfs niet een klein beetje mis en samen met Mats J. spelen ze de meeste obligate dubbele solo's die je kunt bedenken. Als ze vervolgens ook nog opzichtig "Rhyme of the Ancient Mariner" gaan plagiëren, gaat bij mij het licht uit en haal ik Live After Death er maar eens bij. Want door Dawn of Silence zal de mufheid echt niet verdwijnen...

Zeg er het uwe van...