De Kift - 7

Een concert van De Kift zal nooit meer hetzelfde zijn. De site van het Zaanse collectief meldde in juli dat toetsenist/accordeonist/tweedestemmer Frank Van den Bos niet meer op zou treden met de band. Doodzonde, dat bleek wel tijdens de presentatie van hun nieuwe cd 7 tijdens een VPRO-avond. Frank was absoluut van toegevoegde waarde toen hij het podium toch nog even betrad voor een paar nummers. Deed de band het nu dan slecht live? Pah! Echt niet. De Kift en slecht live dat gaat niet samen. Dat bleek wel tijdens de andere nummers die ze die avond speelden. Voor het eerst hoorde ik nummers van de nieuwe cd, 7. Ik hoorde opmerkelijk veel meer gitaar in de liedjes. Ook opvallend waren de steeldrums die Wim ter Weele bespeelde naast zijn normale slagwerk. Dat deed 'ie volgens mij nog niet eerder. Koperwerk was er altijd al in overvloed. Dat oer-Hollandse fanfare-element is natuurlijk een hele grote kenmerkende troef bij De Kift. Op 7 heeft de band voor het eerst ook daadwerkelijk nummers met fanfare opgenomen. Met Crescendo uit Assendelft - waar ongeveer de hele familie Heijne koperwerk geblazen heeft - namen ze "Ruiné" en "Talisman" op: een fijne verdieping van het toch al zo rijke geluid van de Kift. Sowieso vind ik 7 qua opname de sterkste cd van De Kift tot nu toe. In tegenstelling tot de opera Vier voor Vier staat het liedje meer centraal. De teksten zijn weer gebaseerd op fantastische Russische gedichten van onder andere Boris Ryzji en Alexander Poesjkin. Soms enkele eeuwen oud, maar nog steeds vaak zeer treffend en af en toe zelfs ontroerend. En dan is er nog de altijd weer bijzondere verpakking. Deze keer is het een mooi vouwwerk. Ik durfde het bijna niet open te maken omdat ik bang was het te beschadigen. Blij dat ik het toch gedaan heb.

Zeg er het uwe van...