Dream Evil / Slunt

Terwijl gitarist Gus G. vertrok en met Firewind de ene goede recensie na de andere binnensleepte - behalve hier - moest Dream Evil een tijdje op non-actief door stemproblemen van zanger Niklas Isfeldt. Firewind heeft er inmiddels twee albums op zitten, voor Gus G. 's opvolger Mark Black is dit de eerste keer dat hij in zijn nieuwe omgeving kan laten horen wat hij kan. Tja, wat moet ik ervan zeggen? Binnen het genre is hij een prima gitarist, maar verder dan de standaard staccato riffs en gierende solo's komt het ook niet. Nou is dat het probleem van de hele band, want hoewel er genoeg pit in zit, is het wel erg voorspelbaar allemaal. Op opener "Fire! Battle! In Metal" (hallo Manowar!) wordt de toon gezet: het is zo'n beetje de powermetal-uitvoering van Saxon, met galmende zang met veel echo en volstrekt voorspelbare overgangen van couplet naar refrein en terug. Het gebruik van de tweede stem doet een enkele keer - mede door de galm - denken aan Europe(!), hier en daar zit er wat Judas Priest-achtig materiaal tussen, maar het is zo voorspelbaar als de smaak van een fabrieksboterham met Goudse kaas. Smaakt best, maar je hoeft me er niet voor wakker te maken. Daar helpt zelfs een cover van het winnende Eurovisielied van 2005(!) niet meer bij.

Slunt zegt zelf dat hun naam niet in het woordenboek voorkomt. Hmnee, maar ik kan wel twee four letter words bedenken waar die naam uit is samengesteld. Daarmee is ook meteen het niveau van Slunt aangeduid. Een band van twee dames en twee heren - met die beide termen ruim opgevat -, die het blijkbaar stoer vinden om zoveel mogelijk en zo weinig subtiel mogelijk over sex te zingen. Ik vind het best hoor, David Coverdale doet ook niet anders, maar doe dat dan in elk geval met een beetje meer muzikale klasse. Het is klassieke sleazerock á la Guns N' Roses met een ex-MTV VJ als zangeres die zich als een kruising tussen Courtney Love (Hole) en Gwen Stefani (No Doubt) door het materiaal heen kreunt. Het is allemaal binnen de lijntjes - even afgezien van de saxofoon(!) in "Need You Tonight" - en de produktie is ook precies goed, maar het is ook allemaal zo verrekte voorspelbaar. Alleen het bluesy "Push" stijgt nog iets boven de grauwe middelmaat uit, maar dat is te weinig om te zorgen dat dit album hier nog ooit uit de cd-kast zal komen...

Zeg er het uwe van...