Faithless - To All New Arrivals

Lang, lang geleden was er eens een God. Hij schiep de wereld, want in je eentje God over niks zijn is natuurlijk een ontzettend lame bedoeling. Zes dagen deed hij er over. De zevende dag was voor zijn welverdiende rust. Op de zesde dag had hij namelijk om het scheppen van die wereld te vieren een enorm feestje gegeven waarop hij zelf als DJ de gelovigen op stampende en dampende feestmuziek trakteerde. Hij noemde het zijn kerk. Waar alle wonden werden geheeld. Maar het kan natuurlijk niet altijd feest zijn. Sommige wonden zijn zo schrijnend dat die niet zomaar ineens helen. Oh nee. Daar moest de parochie dan maar eens flink op gewezen worden. Dus is het over met het feestgedruis en worden de arme devote volgelingen keer op keer gewezen op wat er allemaal mis is in de wereld die hij ooit heeft geschapen. Dat doe je natuurlijk niet op feestelijke beats en euforische synthesizer-hymnes. Dat laat je begeleiden door nietszeggende kabbeldeuntjes en traag voort dreutelende beats. Muziek die tevens lief genoeg is voor de oortjes van het pasgeboren kind van Zuster Geluk zonder de Grote Boodschap uit het oog te verliezen. Op zich ook een prestatie, maar ik denk dat ik nu toch echt definitief van mijn geloof ben gevallen.

Amen!

Faithless has always been the most overrated shitband in the world. Boring. And I don't use these words in vain.

Tja. Ik was al een tijdje van mijn geloof gevallen. De laatste keer Lowlands ben ik niet eens meer gaan kijken... ik vond Mintzkov Luna boeiender.

Zeg er het uwe van...