Fishbone - Still Stuck In Your Throat

Ooit zag ik bij een Fishbone-optreden dat een van de roadies het niet naar zijn zin had. De oorzaak? Angelo Moore stagedivede keer op keer het publiek in - met microfoon - en de roadie die moest weer het podium op komen om de draad omhoog te houden. Hij keek elke keer nóg wat chagrijniger, vooral als 'ie niet eens de tijd kreeg om van het podium óf te lopen. Daarmee was hij de enige met slechte zin, want zoals gebruikelijk was het optreden een feestje. Maar sinds het laatste studio-album Chim Chim's Badass Revenge verscheen er op cd een teleurstellend live-album met nieuwe songs (Live at the Temple Bar And More) en is door voorman Angelo Moore het een en ander uitgebracht met zijn Psychotic Friends Nuttwerx. Daarnaast heeft Fishbone zich zoals gebruikelijk een ongeluk getoerd, maar een degelijk studio-album bleef uit door problemen met platenmaatschappijen. Aan het wachten is nu - in elk geval voor Europeanen - een einde gemaakt met Still Stuck In Your Throat. Het begint ouderwets met het gebalk van een ezel en de razende stamper "Jack Ass Brigade". Met weer wat nieuwe bandleden - alleen Angelo Moore en Norwood Fisher zijn vaste waarden in de band - wordt ons weer een flinke portie crossover voorgeschoteld, met veel stevige gitaren en beukende drums, maar ook weer de nodige aandacht voor het koperwerk, altijd een belangrijk handelsmerk van Fishbone. Ska, funk, hoempametal, het hele palet is weer aanwezig. Qua geluid komt dit album daarmee ergens tussen The Reality Of My Surroundings en Chim Chim's Badass Revenge te liggen. Met songs als "We Just Lose Our Minds" - een lome rockreggae - wordt de liefhebber van het ontspannen werk bediend, met "'Frey'd Fuckin' Nerve Endings'" de metalNut en met "Faceplant Scorpion Backpinch" de liefhebber van het feestelijker werk. We hebben er lang op moeten wachten, maar met Still Stuck In Your Throat heeft Fishbone eindelijk weer een degelijk nieuw album uitgebracht. Nu kan ook thuis het dak er weer af.

Ik verheug mij zeer op de nieuwe van Fishbone. Ik blijf een groot fan van ze, al jaren. The realty of my surroundings vond ik een beetje tegenvallen maar ik ben blij (aan de recensies te lezen) dat ze weer terug zijn.
OOit heb ik een keer met een van de leden gesproken nadat ik mijn Fishbonetattoo liet zien voor een optreden in Tivoli in Utrecht. Het zijn echte feestbeesten en ik ben blij dat ik toen die avond ze gezien heb. Ik stond voortaan bij het podium en ik liet me met geen mogelijkheid weghalen of aan de kant zetten. Met hun meesterlijke acrobatiek en trompetgeschal wisten ze de uitverkochte zaal van Tivoli volledig plat te spelen. Vooral toen de zanger van het balkon afsprong en daarbij iemand vloerde met zijn legerkisten. Eigenlijk was ik wel een beetje jaloers dat ik geen litteken had van Fishbone, maar ja, ik heb de tattoo nog.
Maar goed, ik vooraan, dansend, helemaal meezingend met de teksten en weinig aantrekkend van de menigte kreeg ik de microfoon aangereikt en mocht enkele regels meezingen. Dit zal ik nooit meer vergeten hoewel dit al enkele jaren geleden plaatsvond.
Een dankbare Fishbone fanaat

Zeg er het uwe van...