Joanna Newsom - Ys

Het blijft natuurlijk alles behalve een hip instrument, een harp. En folk mag dan wel aan een herbestorming van het episch centrum van de hippe muziek begonnen zijn, maar dan moet het wel neofolk, nufolk, of elektrofolk heten, anders lijkt de muziek niet te tellen. De zomaarfolkers tellen daarom nog steeds niet echt mee. De CocoRosiesen de Devendra Banharts, die doen het nu, in navolging van Antony & The Johnsons. We zagen dat onlangs op tv (zoek hier naar The Eternal Children). Joanna Newsom is ook geen zomaarfolker. Haar eerste album, The Milk-Eyed Mender, was mooi, goed en noodzakelijk. En dat voor een folkplaat. En nu is er Ys, die slechts bestaat uit vijf tracks van rond de tien minuten. Dat klinkt niet erg aantrekkelijk, maar Ys is weerzinwekkend aantrekkelijk. Echt waar. Zo aantrekkelijk zelfs dat Ys op de valreep mijn jaarlijst nog heeft gehaald. Weer die harp, weer die snerpende, krakende, maar soms zachte, lieve en heen en weer golvende stem, maar veel meer sprookjesachtige verhalen dan op de voorganger. Dat moet ook wel, met die epossen van meer dan tien minuten. De karakters uit de verhalen, de omgevingen en de sferen hebben tijd om muziek te worden en als ze muziek geworden zijn, heb je als luisteraar ook nog tijd om ze te gaan omarmen. Daarbij komen de orkestratie en de productie, die beide alleen maar recht doen aan de verhalen van Joanna Newsom. Nergens te overdreven, nergens te aanwezig, overal heel erg mooi. En of dat dan nog hip is, doet er zo niet meer toe...

Ik wil even kwijt. een harp kan best hip zijn, en let maar op het zal steeds hipper worden!

Zeg er het uwe van...