Kama Aina - Club Kama Aina

Ziek zijn is voor niemand leuk. Ik heb het dus niet over 'een fibse beboubheib meb een loobneub' of 'een griepje onder de leden'. Nee, het echt werk: ziek, zwak en misselijk. Zelf meer warmte genereren dan een gemiddelde straalkachel in hartje winter - wat voor weer is het eigenlijk buiten? nog steeds zo herfstig? - en dagen aan een stuk slapen en leven op thee met beschuit omdat je maag niks anders verdragen kan. Dat alles gaat natuurlijk gepaard met een enorme lusteloosheid waarbij het zelfs te veel moeite kost om even een praatje van minimaal tweehonderd woorden over een plaatje in te tikken. Dat de dansen op het woord voor je weer en heen schermen, helpt er ook niet veel aan. In de afgelopen dagen kwam ik niet veel verder dan zo nu en dan een aflevering van de tamelijk briljante serie Heroes te bekijken. En af en toe een zacht en helend plaatje beluisteren. De speelse, kinderlijk eenvoudige melodietjes op Club Kama Aina bijvoorbeeld. Takuji Aoyagi (de man die Kama Aina is) neemt me mee op zijn reis via Bali en Cuba naar Schotland (alwaar hij handjes schudde met Isobel Campbell, Bill Wells en The Pastels) en terug naar Japan. Die reis resulteerde gelukkig niet in bijeengeraapt wereldmuziek geneuzel maar een introspectief plaatje (dat niet voor niets verschijnt op het Rumraket-label van het muzikaal verwante Efterklang) waardoor ik me al een stuk beter ben gaan voelen.

Zeg er het uwe van...