Laibach - Dived States Of America

Ooit riep ik net iets te hard tegen iemand dat ik wel een Laibachkenner was. Niet wetende dat de persoon in kwestie tot in de puntjes op de hoogte was van Laibach en haar achtergrond. Dus kreeg ik een overhoring over Laibach en de Neuer Slowenische Kunst, waarbij ik gruwelijk door de mand viel. Maar waar ik veel van leerde, zeer veel. En daardoor vielen ook een hoop ontbrekende stukjes over Laibach op zijn plaats. Nu is Laibach sowieso een band die je niet al te makkelijk moet opvatten. Gezien de symboliek zijn ze snel aan zowel de extreemlinkse als de -rechse kant van het politieke spectrum te plaatsen. Maar dat is eigenlijk vooral in "the eye of the beholder". Afijn. Houdt dat wel in het achterhoofd als je Divided States of America, een documentaire over de Amerikaanse tour van Laibach in 2004 in de dvd-speler legt. 2004, 9-11 dreunde nog steeds na en Laibach kwam in de VS aan op de dag dat men daar Bush herkoos. Het land was op zijn minst in een schok en dan vooral het Democratische gedeelte van het land, daar waar Laibach voor het belangrijkste deel zijn fans vandaan haalt. Wat we zien is een dik uur lang vertwijfeling over de Verenigde Staten, haar toekomst en de polarisatie tussen Republikeinen en Democraten die verwacht werd. Dit alles gelardeerd van live-beelden de tour en statements van de band die niet in de context van de verkiezingen gemaakt zijn, maar bijzonder goed passen. De Amerikaanse fans blijken die-hard fans die vaak voor het eerst naar hun favoriete band kunnen gaan. Die fans tonen zich ook een bonte dwarsdoorsnee der Amerikaanse bevolking. Maar iedereen, van blank tot zwart, van arm tot rijk, van homo tot de vader met die zijn kinderen meeneemt naar hun eerste concert, van links tot die eenzame openlijke fascist die toegeeft eigenlijk niet op de goede plaats te zijn, geeft aan waar het bij Laibach eigenlijk om gaat. Seks, religie, een vleugje politiek, maar vooral kunst. En niet alles maar klakkeloos aannemen, maar verder denken over de symboliek van Laibach en de NSK.

Voor diegenen die dat dan vervolgens wel eens meewillen maken is er een mee willen live-registratie van een optreden in Parijs, in diezelfde tour. Er wordt een puike dwarsdoorsnede van het oeuvre van Laibach gespeeld, met nieuwe werk, keurig afgewisseld met Laibach-klassiekers. Maar de trance waar meerdere concertgangers in Amerika het over hebben (de onbedwingbare neiging om ineens te gaan dansen, terwijl ze niets met dansen hebben), ontstaat bij mij nog niet. Dat komt vooral door het matige geluid dat de concertregistratie heeft. Maar het het is wel een ideale warming-up. Want vrijdag staan ze in Tivoli en dan onderga ik mijn vuurdoop. Eens kijken wat er met mij gebeurt, want ik hou ook helemaal niet van dansen....

Zeg er het uwe van...