Moistboyz - IV

Een van mijn favoriete bandjes is Ween. Hoewel hoofdWeeners Dean en Gene Ween de puberale humor en maffe deuntjes soms wat te ver doorvoeren, is de gekte en de enorme variatie een van de aantrekkelijkheden van het gezelschap. Dean Ween (echte naam Mickey Melchiondo) heeft nog een bandje waarmee hij ook al een tijdje aan de weg timmert: Moistboyz. In die band heet hij Mickey Moist en wordt hij bijgestaan door zanger Dickie Moist (pseudoniem voor Guy Heller) en de vaste Weendrummer Claude Coleman. Dickie Moist is een fervent aanhanger van complottheorieën en dat is mede waardoor de weinig subtiele teksten van Moistboyz worden gevormd. De teksten worden door velen ook al racistisch en homofoob beschouwd. Bewust on-politiek correct zijn ze zeker, maar is het tongue-in-cheek zoals bij Ween? Dat wordt niet echt duidelijk. De reden is simpel: na twee rapmetalplaten hebben de heren zich toegelegd op rock en metal met gebrulde vocalen en gitaren met een bak distortion, maar ontbreekt de humor en veelzijdigheid van Ween. Wat rest is een bozig plaatje met soms aardige riffs, dat door de eenvormigheid echter meestal lastig te pruimen is. Waar Ween leuk blijft door de vele verschillende stijlen en humor, gaat Moistboyz ten onder aan eentonigheid en gebrek aan humor. Boos en bot zijn mag hoor, maar een plaat lang is het wat veel van het goede.

Zeg er het uwe van...