My Dying Bride - A Line Of Deathless Kings

Iedereen houdt zich weleens bezig met de vraag welke nummers er op zijn begrafenis gedraaid moeten worden. Ik ook. Op nummer één al heel lang "Dreamer Deceiver" van Judas Priest. Prachtige tekst, hemels mooi gezongen en een fabuleuze gitaarsolo. Ook voor "Where The Runes Still Speak" van Candlemass heb ik al langer een zwak. En dan uitgevoerd door Thomas Vikström die toen de album-versie heeft ingezongen. Niet voor de hand liggend, ik weet het. Op drie het magistrale "A Kiss To Remember" van My Dying Bride, verschenen op het onvolprezen Like Gods Of The Sun album. Over deze laatste keuze begin ik nu echter een beetje te twijfelen. Niet dat het geen mooi nummer meer is, zeker niet. Voor mij ligt echter A Line Of Deathless Kings, het nieuwe album van de bovengenoemde Britse Doom-legende. Ik wilde deze cd eigenlijk niet eens kopen. Ik heb hem van het net geplukt en achteloos op mijn mp3-speler gezet. Dat is nu twee weken geleden en ik kan hem maar niet uitzetten. Zanger Aaron Stainthorpe gebruikt bijna het hele album zijn normale zangstem en die klinkt beter dan ooit. Of moet ik zeggen mistroostiger, melancholischer en dramatischer dan ooit. De paden naar mijn meest zwaarmoedige onderbewustzijn worden moeiteloos gevonden. De melodieuze en slepende gitaarriffs zorgen voor een diep gevoel van droefgeestigheid en de alom aanwezige keyboardklanken veroorzaken een depressie die met geen enkel bekend antidepressivum te genezen is. Misschien moet ik maar gewoon deze hele cd draaien op de grote dag. Weet ik tenminste zeker dat de meeste het niet droog kunnen houden.

Zeg er het uwe van...