Nosfell - Kälin Bla Lemsnit Dünfel Labyanit

Met zo'n titel verwacht ik iets bijzonders. En dat komt er ook. Achter de naam Nosfell gaat een duo schuil. Er is een cellist die nog gewoon Pierre Lebourgeois heet, maar de belangrijkste figuur is Labyala Fela Da Jawid Fel, jawel! Hij komt net als Pierre uit Frankrijk, maar zou oriëntaalse wortels in Klokochazia hebben. Wablief? Ik geloof niet dat dit land bestaat, maar Labyala heeft voor het gebied ook maar even een taal bedacht: het Klokobetz. Na al deze weetjes is de muziek niet eens zo heel apart. Nosfell steunt vooral op de vocale krachtpatserij van onze Labyala, die ontelbaar veel verschillende stemmen in huis heeft. Zo opent hij het album als hijgerig zeurend zuchtmeisje, begeleidt door een duistere kil dansbare rockbeat. Die kant wordt gedurende de plaat afgewisseld met meer gedragen nummers, waarin Labyala bewijst ook nog uitstekend gitaar te kunnen spelen. Zijn stijl doet afwisselend aan Leo Kottke en Nick Drake denken, toch niet de minsten. Een van de meest verrassende stemmen die de man is huis heeft is zijn Will Oldham-imitatie. Een Oldham die wel kan zingen. Dit is te horen in het dreigende "Oh! It's Been A Long Time, But We're Glad You Came", waar plechtige piano-akkoorden een bloederige tekst begeleiden. Labyala kan ook nog trillen als Devendra Banhart, beatboxen als Mike Patton en gillen als Jeff Buckley. Mijn favoriete nummers zitten in het midden. In "Likade Liditark" klinkt spannend Moe Tucker drumwerk en werken de vrije vocalen zeer aanstekelijk. Nog beter is "Hope Ripped The Night" met een ijl kringelende gitaarpartij en sentimentele viool, terwijl Labyala zich afvraagt of het in deze dorre woestenij ooit nog zal regenen. Tot slot wil ik u nog aansporen om wat video's te kijken, want ook dat is een belevenis.

Zeg er het uwe van...