Phideaux - The Great Leap

Op mijn huidige werkplek is het mager gesteld met de kerstsfeer. Eén kerstboom, twintig verdiepingen lager dan waar ik werk, en hier en daar een kerstkaart. Je ziet hier en daar wat slingers of lampjes verschijnen door initiatief van medewerkers zelf, maar verder is het maar een kale boel. Niet dat ik nou meteen voorstander ben van kerstklokken waar je maar kijkt en lichtjes die de normale verlichting overbodig maken. Ik ben van de subtiele decoraties, niet opdringerig maar net aanwezig genoeg om het verschil te maken. Multi-instrumentalist Phideaux Xavier doet ook in subtiele decoraties. Op het eerste gezicht lijken zijn liedjes leuke maar weinig opvallende deuntjes met een hang naar de jaren zeventig. Als je wat aandachtiger luistert is de zeventigerjarenfeel nog steeds aanwezig door het gebruik van orgeltjes, moogs en andere toetseninstrumenten, maar worden de songs door een hele club losvaste muzikanten rond Phideaux subtiel verrijkt met allerlei blaasinstrumenten, cello, dulcimer, theremin. Dan blijken de doorgaans wat somber getoonzette liedjes ook eigenlijk wel verdomd knap in elkaar te zitten. Phideaux brengt het allemaal met z'n eigen label uit dus het grote productiebudget ontbreekt, maar daarmee krijgt de art rock van Phideaux wel een charme van authentieke eenvoud die alleen maar een pluspunt is. De licht deprimerende maar knap gemaakte liedjes met een jarenzeventiggeluid en het wat dunne stemgeluid van Phideaux zijn als het ware de evenwichtige boom, zijn vrienden hangen er de lichtjes in. Mooi verdeeld toch?

Zeg er het uwe van...